του Henryk M. Broder
 


Der Spiegel
28/6/ 2006

 
Ισραηλινοί στρατιώτες λαμβάνουν τις διαταγές τους στο Κέρεν Σαλώμ.

Πολλοί αντιμετωπίζουν την φαινομενική αναγνώριση του Ισραήλ από την Χαμάς ως σύμβολο ελπίδας. Δεν είναι. Μάλιστα, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν καμία τέτοια πρόθεση και έχουν αφήσει το Ισραήλ μόνο με στρατιωτικές επιλογές.

Και πάλι οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται σε μία διαδικασία διάλυσης των ονείρων του Ισραήλ για ειρήνη. Η κατασκευή του τούνελ κάτω από τα σύνορα, η επίθεση σε στρατιωτικό φυλάκιο και η απαγωγή ενός Ισραηλινού στρατιώτη δεν έχει απλώς οδηγήσει σε αναταραχή στον αποτελματωμένο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Η επίθεση έφερε επίσης τους Ισραηλινούς αντιμέτωπους με τα όρια της δύναμής τους και έδωσε στους Παλαιστινίους ένα συναίσθημα υπεροχής αν και για μικρό χρονικό διάστημα. Σε τελική ανάλυση, είναι δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς μία επίθεση σε στρατιωτική μονάδα ως τρομοκρατική ενέργεια.

Η πρόσφατη ιστορία μας έχει δείξει Παλαιστίνιους να εξαπολύουν χειροποίητους πυραύλους Κασάμ μικρής εμβέλειας από την Γάζα στο Ισραήλ και το Ισραήλ να αντιδρά με «επιλεκτικές δολοφονίες,» που συχνά έχουν οδηγήσει στον θάνατο αμάχων. Αυτό ήταν (αν και αυτό μπορεί να ακουστεί ως κάτι κυνικό) η συνηθισμένη καθημερινότητα στην Μέση Ανατολή – και αντικατόπριζε επίσης την κατάσταση στον Βορρά όπου η αποχώρηση του Ισραήλ από το Νότιο Λίβανο δεν έχει οδηγήσει άμεσα στην ειρήνη.


Όλα ή Τίποτα

Τώρα, όμως η σύγκρουση έχει φτάσει σε νέα επίπεδα. Περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, η Ισραηλινή αποχώρηση από την Γάζα το περασμένο καλοκαίρι αποτέλεσε κίνητρο για τους εξτρεμιστές Παλαιστινίους να αποδείξουν ότι η σύγκρουση δεν αφορά κυρίως την γη, το τέλος της κατοχής και την επιστροφή στα σύνορα του 1967. Αντίθετα, αφορά το «όλα ή τίποτα.» Αφορά τον έλεγχο, όχι τον διαχωρισμό της περιοχής που βρίσκεται ανάμεσα στον Ιορδάνη Ποταμό και την θάλασσα της Μεσογείου. Εάν οι Παλαιστίνιοι επένδυαν έστω και ένα μικρό ποσοστό της ενέργειας που καταναλώνουν στις εσωτερικές τους διαμάχες και την αντίσταση εναντίον των Ισραηλινών για την ανοικοδόμηση της Παλαιστινιακής Αρχής, η Δυτική Οχθη και η Γάζα θα βρίσκονταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση.


Και οι Ισραηλινοί; Εκείνοι που πιστεύουν ότι οι μονομερείς ενέργειες και η κατασκευή του φράχτη θα οδηγήσουν στην ασφάλεια εκεί όπου οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με την πικρή αλήθεια. Οι φράχτες και τα τείχη δεν μπορούν να δημιουργήσουν την απόλυτη ασφάλεια. Οσο ψηλά κι αν είναι αυτά τα εμπόδια μπορεί κάποιος να σκάψει κάτω από αυτά. Το ερώτημα που οι Ισραηλινοί θέτουν στους εαυτούς τους είναι: «Τι έχει μικρότερο τίμημα, ο τερματισμός της κατοχής ή η συνέχιση της;» Ποιο νόημα έχει μία αποχώρηση του Στρατού όταν οι Παλαιστίνιοι που επιθυμούν μία ειρηνική επίλυση του προβλήματος δεν μπορούν να επιβληθούν και εκείνοι που θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο νιώθουν απλώς δικαιωμένοι και ενθαρρύνονται;


Ως συνήθως σε τέτοιες στιγμές, με το τούνελ στο τέλος του φωτός να πλησιάζει όλο και πιο κοντά – εκείνοι που έχουν συμφέροντα αρχίζουν να πιάνονται από ό,τι μπορούν. Οι Ευρωπαίοι προσπαθούν πάλι να ωραιοποιήσουν τα πράγματα. Ακούγονται πολλά αυτές τις μέρες για το λεγόμενο «κείμενο των κρατουμένων» - εκείνο το μυστηριώδες έγγραφο στο οποίο εκπρόσωποι της Χαμάς και της Φάταχ συμφώνησαν σε κοινή θέση για το Ισραήλ. Λέγεται ότι δεν πρόκειται για τίποτα λιγότερο από μία «έμμεση αναγνώριση» του Ισραήλ.


Αγνοώντας τους κανόνες της δημοκρατίας

Aφήνοντας κατά μέρος για μία στιγμή το τι σημαίνει μία «έμμεση αναγνώριση» σε πρακτικό επίπεδο – Δηλαδή σημαίνει όχι επιθέσεις μέσα στην πράσινη γραμμή του 1967; Σημαίνει όχι επιθέσεις την Κυριακή και τις γιορτές; Όχι επιθέσεις σε γυναίκες και παιδιά; -λησμονείται ένα βασικό γεγονός. Το Ισραήλ και η ΟΑΠ έχουν ήδη προχωρήσει σε μία αμοιβαία αναγνώριση μέσω των Συμφωνιών του Οσλο και όλων των άλλων συμφωνιών που έγιναν έκτοτε.


Ενας από τους βασικούς κανόνες σε οποιαδήποτε δημοκρατία είναι ότι οι νέες κυβερνήσεις αποδέχονται τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι παλαιότερες. Οι Χριστιανο-Δημοκράτες πχ. δεν ακύρωσαν τις συμφωνίες που υπέγραψε ο Κανγκελάριος των Σοσιαλο-Δημοκρατών, Βίλι Μπράντ, με τις χώρες του Ανατολικού μπλοκ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960, αν και όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τορπιλίσουν αυτήν την πολιτική.


Φαίνεται όμως ότι αυτοί οι κανόνες δεν ισχύουν για την Χαμάς. Το κείμενο των κρατουμένων είναι ένα έγγραφο το οποίο υποτίθεται ότι αποκαθιστά και θεμελιώνει την εθνική ενότητα των Παλαιστινίων. Το να υπονοεί επομένως κάποιος ότι αυτό συνεπάγεται μία αναγνώριση, όσο έμμεσα και να γίνεται αυτό, απλώς αποκαλύπτει την τάση που υπάρχει για αυταπάτες. Κανένας δεν έχει δει όλο το κείμενο, αλλά εκείνα τα κομμάτια που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι εξίσου ασυνάρτητα όσο και σαφή. Και στο κείμενο γίνεται συζήτηση για τα πάντα. Το μόνο πράγμα που δεν υπάρχει είναι οποιαδήποτε αναφορά στην αναγνώριση του Ισραήλ στα σύνορα πριν ή μετά το 1967. Βγαίνει μόνο ένα συμπέρασμα. ‘Επειτα από 40 χρόνια κατοχής, οι Παλαιστίνιοι ακόμα δεν έχουν αποδεχθεί την πραγματικότητα και ακόμα ονειρεύονται την επιστροφή στα παλιά.


Μάλιστα εάν υπάρχει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο κείμενο είναι το εξής: Οι Παλαιστίνιοι επιθυμούν μία λύση δύο κρατών. Δηλαδή, ένα κράτος σε εκείνες τις περιοχές – την Γάζα και την Δυτική Οχθη – που κατελήφθησαν το 1967, και ένα κράτος σε εκείνη την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Ισραήλ. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η ΟΑΠ ιδρύθηκε το 1964 και είχε ως στόχο να απελευθερώσει την Παλαιστίνη από τους Σιωνιστές – και αυτό συνέβη τρία χρόνια πριν τον Πόλεμο των Εξι Ημερών όταν η Γάζα βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Αιγύπτου και η Δυτική Οχθη αποτελούσε τμήμα της Ιορδανίας.

Ολοκληρωτική Νίκη ή Απόλυτη Ηττα.

Εκείνη την εποχή, οι αναφορές στα «Κατεχόμενα Εδάφη» αφορούσαν την Χάϊφα, το Τελ Αβίβ και την Μπερσέβα. Με αυτή την έννοια, τίποτε δεν έχει πραγματικά αλλάξει μέχρι σήμερα. Η μόνη διαφορά μεταξύ της Χαμάς και της Φάταχ, η οποία παραβλέπεται στο «κείμενο», αφορά το ζήτημα για το πώς πρέπει το Ισραήλ να ηττηθεί, δηλαδή στρατιωτικά ή μέσω της εφαρμογής της πολιτικής του «δικαιώματος επιστροφής.»


Το Ισραήλ έχει επομένως την επιλογή να εξαφανιστεί από τον χάρτη στην μάχη ή με ειρηνικό τρόπο. Οποιος νομίζει ότι το Ισραήλ θα αγκαλιάσει αυτές τις δύο επιλογές τρέφει αυταπάτες. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή.


Το Ισραήλ δεν έχει άλλη επιλογή από το να κρατήσει σκληρή στάση, διότι κάθε υποχώρηση και αποχώρηση ερμηνεύεται ως αδυναμία. Επιπλέον, η λέξη «συμβιβασμός» είναι ξένη στον Αραβικό Κόσμο. Εκεί ή επικρατείς ή πέφτεις σε μία φλόγα δόξας.


Γι’ αυτό το λόγο η «εκεχειρία» είναι το μέγιστο που η Χαμάς είναι διατεθιμένη να προσφέρει το Ισραήλ, κάτι που οι Ευρωπαίοι επιμένουν να ερμηνεύουν λανθασμένα ως το πρώτο βήμα προς την αναγνώριση. Αντίθετα, πρόκειται απλώς για μία τακτική παύσης του πολέμου εναντίον του Ισραήλ.


Οι ειδήσεις για την αναμέτρηση στα σύνορα της Γάζας με το Ισραήλ έχουν σε μεγάλο βαθμό σκιάσει τις ειδήσεις για την επικείμενη «ανθρωπιστική καταστροφή» στην Γάζα. Είναι επίσης σημαντικό να ανακαλύψει κανείς πως μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να φροντίσει το λαό της, βρίσκει τα μέσα να συγκεντρώσει, να ντύσει και να εξοπλίσει μία νέα δύναμη 3000 ανδρών. Ποιος παρέχει όπλα και πληρώνει τους μισθούς αυτών των μασκοφόρων υπερκινητικών νέων ανδρών, που κατακλύζουν τους δρόμους κουβαλώντας μπαζούκας; Ετσι είναι οι «ανθρωπιστικές καταστροφές;


Η Χαμάς, αν και αποτελεί πρόβλημα για το Ισραήλ, αποτελεί καταστροφή για τους Παλαιστινίους. Πρόκειται για μία διαφορά που κανένα κείμενο δεν μπορεί να ξεπεράσει.

http://service.spiegel.de/cache/international/0,1518,424152,00.html