Της Τίτης Μάτσα
 

 

12.7.2006

Με αφορμή την συνέντευξη του Ισμαήλ Χανίγιε, του Πρωθυπουργού των Παλαιστινίων, στην εφημερίδα Washington Post, και με γνώμονα τις πολυάριθμες δηλώσεις της Παλαιστινιακής ηγεσίας αλλά και της Ισραηλινής τις τελευταίες ημέρες, αρπάζω την ευκαιρία να σχολιάσω αλλά ταυτόχρονα να ξαναθίξω ορισμένες πτυχές της φλέγουσας αυτής διαμάχης.

Ο Χανίγιε στις τελευταίες δηλώσεις του στην Αμερικάνικη εφημερίδα, υποστηρίζει πως η ρίζα του προβλήματος δεν βρίσκεται στη διαφωνία του 1967 για τα σύνορα της χώρας μα πηγαίνει πολύ πίσω, στο 1948, τότε που δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Και ρωτάω εγώ, τώρα το θυμήθηκε ο κύριος Χανίγιε ότι το πρόβλημα ξεκινά το 1948; Στις δυο μοναδικές περιπτώσεις που αναφερόταν πάντα ο Χανίγιε και εν γένει η Χαμάς ήταν αρχικά στον Καταστατικό Χάρτη της Χαμάς που δεν αναγνώριζε διόλου το Ισραήλ, ούτε πριν το 1948 αλλά ούτε και μεταγενέστερα, και η δεύτερη περίπτωση είναι το έτος 1967 όπου με επιμονή απαιτούσε την επιστροφή των εδαφών που κατέκτησε το Ισραήλ στον πόλεμο αυτό. Ξαφνικά τα πάντα ξεκινούν το 1948;

Από την άλλη, πολύ σωστά αναφέρει ο Παλαιστίνιος Πρωθυπουργός στο άρθρο της Washington Post ότι η διαμάχη δεν αφορά μόνον τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, και πως για να επέλθει ειρήνη απαιτείται ο διάλογος για την πρωτεύουσα της Παλαιστίνης και το θέμα των προσφύγων. Όμως, τι κάνει ο Χανίγιε για να προωθήσει το διάλογο; Είναι διατεθειμένος τελικά να συζητήσει και να διαπραγματευτεί;

Όντας πιστή στο μέσο έκφρασης των διαπραγματεύσεων που είναι η διπλωματία και αφήνοντας πάντα λίγο «χώρο» σε νέους ηγέτες να προσαρμοστούν, δεν βιάζομαι να κατακρίνω συμπεριφορές και να συμπεράνω την ανικανότητα ή και την ικανότητά τους. Ο χρόνος πάντα δείχνει τις προθέσεις όλων και κανείς δεν ξεφεύγει.

Παρότι ήμουν από τους πρώτους υποστηρικτές της εκλογής της Χαμάς και του κύριου Χανίγιε και γενικά έχω την τάση να κοιτώ τα πάντα αισιόδοξα, όπως και αν έρχονται τα πράγματα, οφείλω να ομολογήσω ότι οι τελευταίες εξελίξεις στο θέμα των απαγωγών, των βομβαρδισμών στην περιοχή Σντερότ από τους Παλαιστινίους και την εισβολή στο βόρειο τμήμα της Γάζας από τους Ισραηλινούς, με απογοήτευσαν και μόνο τροχοπέδη μπορεί να αποβούν για την ειρηνευτική διαδικασία.

Φυσικά δε μπορούμε να μιλάμε για ειρηνευτική διαδικασία προς το παρόν, αφού διεκόπη εδώ και λίγο καιρό. Ειλικρινά, σε αυτή τη διαμάχη που κρατά τόσα πολλά χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να πούμε με βεβαιότητα ποιος ξεκίνησε κάτι σε δεδομένη στιγμή. Πώς ξεκίνησε η πρόσφατη αιματοχυσία; Ποιος την ξεκίνησε; Το Ισραήλ ή οι Παλαιστίνιοι; Για ποιο λόγο διέκοψε η Χαμάς την εκεχειρία με το Ισραήλ; Προηγήθηκε κάτι; Όλες αυτές οι ερωτήσεις είναι δύσκολο να απαντηθούν όχι λόγω άγνοιας των γεγονότων αλλά λόγω του ότι είναι απίθανο να προσδιορίσουμε και να τραβήξουμε μια γραμμή λέγοντας για παράδειγμα «από τις 20 Απριλίου και πέρα θα δούμε ποιος προκαλεί και ξεκινά να σκοτώνει».

Και οι δυο πρωθυπουργοί, ο Χανίγιε και ο Όλμερτ, καλά θα κάνουν να συναντηθούν λίαν συντόμως, μιας και οι δυο είναι νεοεκλεγείς, και να αποφασίσουν αρχικά την άτυπη εκεχειρία που είχαν πρωτίστως και έπειτα να συζητήσουν τις πιθανότητες να συνάψουν ειρήνη προσδιορίζοντας τα σύνορα, συζητώντας για τους φυλακισμένους, τους πρόσφυγες, την πρωτεύουσα της Παλαιστίνης κτλ.

Η διαιώνιση της βίας μοιάζει φαύλος κύκλος που δεν έχει τέλος και δυσχεραίνει τον όποιο διάλογο επρόκειτο να συμβεί.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι αδύνατον να παραβλέψουμε παλαιότερες καταστάσεις και γεγονότα και να βάλουμε μπρος για την ειρήνη σα να μη συνέβη τίποτα και ποτέ. Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχουν χιλιάδες νεκροί και τραυματίες όλα αυτά τα χρόνια, θα θυμίζει ότι η ειρήνη δε χαρίζεται σε κανέναν. Όμως πάλι, ΟΛΟΙ έχουν δικαίωμα στην ειρήνη, στην αρμονική συμβίωση και είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων.