Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη
 

 

19-07-2006

 Οργισμένη, αλλά ευπρεπής, ηλεκτρονική επιστολή με αναγκάζει να απολογηθώ για όσα έγραφα στο χθεσινό σημείωμα. Υπενθυμίζω την ουσία τους: Οσο το Ισραήλ περιβάλλεται από δυνάμεις που, με λόγια και πράξεις, αμφισβητούν την ύπαρξή του, είναι υποχρεωμένο να εξοπλίζεται και να αμύνεται με όλα τα μέσα. Διαφορετικά, δεν μπορεί να σταθεί ως κράτος και μέχρι τώρα απέδειξε ότι θέλει, ότι διαθέτει το ισχυρό φρόνημα να επιζήσει και να σταθεί στα πόδια του.


Τα έγραφα αυτά περισσότερο σαν μια προσπάθεια να περιγράψω τα πράγματα και λιγότερο για να τα δικαιώσω ή να τα καταδικάσω, να τα χαρακτηρίσω «ηθικά» ή «ανήθικα». Για να καταλάβω και ο ίδιος τον αδήριτο μηχανισμό που αναπότρεπτα οδηγεί σε εκατέρωθεν θύματα αθώων αμάχων, πιστεύοντας ακράδαντα ότι για την υπεράσπισή τους δεν αρκούν πλέον ειλικρινείς ή υποκριτικές διαμαρτυρίες και καταδίκες.


Από την άποψη της προσπάθειας να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει βρίσκω παράδοξο και παραπλανητικό το «ισοζύγιο των αντιδράσεων» που τείνει διεθνώς να διαμορφωθεί: Για οκτώ νεκρούς στρατιώτες και τρεις απαχθέντες επί ισραηλινού εδάφους, είναι υπερβολική η αντίδραση να καταστραφεί μια ολόκληρη χώρα και να σκοτωθούν εκατοντάδες άμαχοι, με κίνδυνο να παρασυρθεί ολόκληρη η περιοχή σε γενική και φονική πολεμική σύρραξη.


Ας αφήσουμε το γεγονός ότι στις συγκεκριμένες συνθήκες οποιαδήποτε πρόκληση, μικρή ή μεγάλη, με περισσότερα ή λιγότερα θύματα, τροφοδοτεί ακραίες αντιλήψεις και αντιδράσεις, που σε μεγάλο βαθμό συνέβη στην περίπτωση αυτή. Οι πολεμοχαρείς του Ισραήλ βρήκαν το πρόσχημα και το άλλοθι. Ας σταθούμε περισσότερο στο γεγονός ότι ο φόνος και η αιχμαλωσία στρατιωτών είναι συμβολική μεν, αλλά άμεση πρόκληση και προσβολή του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει και να λειτουργεί ως αυτεξούσιο κράτος. Αν μου πείτε πού το βρήκε αυτό το δικαίωμα, η απάντηση είναι εύκολη: Το κατέκτησε με ισχυρό φρόνημα, με πολέμους και με θυσίες.


Καταλαβαίνω τις ανησυχίες και τις ευαισθησίες για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και το παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης προς τους τραγικούς Παλαιστινίους. Αλλά βασική προϋπόθεση για την ειρήνη, όπως έχουν τα πράγματα και όχι όπως θα θέλαμε να έχουν, είναι η έμπρακτη αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει και να λειτουργεί ως ανεξάρτητο και αυτεξούσιο κράτος. Χωρίς αυτή την πλευρά το φιλειρηνικό κίνημα και η συμπαράσταση στους Παλαιστινίους είναι θέσεις μονόπλευρες και μάλλον αναποτελεσματικές.


Μια άλλη πλευρά είναι ότι η διαχείριση περίπλοκων και δύσκολων πολιτικών προβλημάτων της περιοχής έχει αφεθεί από την πλευρά των Αράβων σε πάνοπλες παρακρατικές οργανώσεις που δρουν ως παρακράτος και όταν ακόμη είναι κράτος! Δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφθεί ότι η περιοχή θα ειρηνεύσει όταν ο Λίβανος τελεί, ακόμα και με φιλοδυτική κυβέρνηση, υπό την κατοχή των ξενοκίνητων μουλάδων της «Χεζμπολάχ»! Οταν στα παλαιστινιακά εδάφη η «Χαμάς» δεν έχει ακόμη αντιληφθεί ότι ασκεί κυβερνητικές ευθύνες για λογαριασμό όλων των Παλαιστινίων και εξακολουθεί να συμπεριφέρεται και προς τους ίδιους τους Παλαιστινίους ως παρακρατική οργάνωση.


Μερικοί στον εξτρεμισμό των μουλάδων βλέπουν... τη σύγχρονη μορφή της «επανάστασης». Πιστεύω ότι κάνουν θεμελιώδες λάθος. Οι «μουλάδες» όλων των θρησκειών αντιλαμβάνονται την πολιτική ως αποστολή εξ ουρανού και τον «ιερό πόλεμο» ως το μόνο μέσο για την εκπλήρωσή της. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς ότι από τον σκοτεινό θρησκευτικό φονταμενταλισμό και από τον «ιερό πόλεμο» θα περάσουν η χειραφέτηση των Αράβων, η δημοκρατία και η ειρήνη της περιοχής.
 





Copyright:  http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_90_19/07/2006_191433

                 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.