Ynet Τετάρτη 9.1.2019
Ben-Dror Yemini

Στο Ισραήλ, οι Εβραίοι λέγεται ότι μισούν τους Άραβες και οι Άραβες λέγεται ότι μισούν τους Εβραίους. Τροφοδοτούμενοι από πολιτικούς και από τις δύο πλευρές, το μίσος καταλαμβάνει τη χώρα, αλλά με τους χειρότερους υποκινητές μεταξύ των Αράβων μελών της Κνεσέτ να φεύγουν, έχουμε μία ιστορική ευκαιρία για ενότητα.

Ο θρύλος λέει, ότι οι Εβραίοι στο Ισραήλ μισούν τους Άραβες και οι Άραβες μισούν τους Εβραίους. Το μίσος καταλαμβάνει τη χώρα και έρχεται υπό τη μορφή φρικτών επιθέσεων, όπως αυτές που διέπραξαν οι κάτοικοι της πόλης Umm al-Fahm ή το περιστατικό κατά το οποίο Εβραίοι χούλιγκανς προσέβαλαν έναν Άραβα απλώς επειδή ήταν Άραβας. Εδώ κι εκεί δημοσιεύεται μία νέα «έρευνα», που ξεκίνησε από μία πολιτική προσωπικότητα που θέλει να αποδείξει ότι το Ισραήλ είναι ρατσιστικό ή ότι οι Εβραίοι υποστηρίζουν το απαρτχάιντ.

Η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη. Πρέπει να έχουμε κατά νου, ότι οι Ισραηλινοί Άραβες περνούν από μία διαδικασία Ισραηλιζοποίησης. Και αν βασιζόμαστε σε έρευνες, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούμε διεξοδικές και επαγγελματικές έρευνες, όπως οι ετήσιες έρευνες για τις Εβραιο- Αραβικές Σχέσεις του Καθηγητή Sammy Smooha ή οι δημοσκοπήσεις του Ισραηλινού Δείκτη Δημοκρατίας που διεξήγαγε η καθηγήτρια Tamar Hermann. 

Αυτές οι έρευνες προσφέρουν πολλά στην Ισραηλινή κοινωνία. Ενώ αυτές οι πληροφορίες μπορεί να μην είναι καθησυχαστικές, η εικόνα που προκύπτει είναι πιο αισιόδοξη από την εικόνα που απεικονίζεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία από τη φύση τους ασχολούνται κυρίως με βίαια γεγονότα και διχαστικές δηλώσεις και λιγότερο με διαδικασίες σε βάθος.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με μία έρευνα, το 83% των Εβραίων περιγράφει την προσωπική του κατάσταση ως «καλή» ή «πολύ καλή», σε σχέση με το 64,5% των Ισραηλινών Αράβων. Υπάρχει ένα χάσμα. Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι Ισραηλινοί Άραβες είναι ικανοποιημένοι με τη ζωή τους.

Είναι το Ισραήλ ένα δημοκρατικό Κράτος για τους Άραβες επίσης; Το 2017, το 45% των Ισραηλινών Αράβων έτσι νόμιζε και ένα χρόνο μετά – μόνο το 33% το πίστευε. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πρόωρες δηλώσεις σχετικά με το «τέλος της δημοκρατίας» γενικά και το Νόμο του Έθνους – Κράτους συγκεκριμένα, προκάλεσε αυτή την ύφεση.

Όταν αντιμετωπίζουμε τις βαθύτερες αιτίες της φθίνουσας αίσθησης της προσωπικής ευημερίας των Ισραηλινών Αράβων, είναι δύσκολο να αγνοήσουμε ένα θεμελιώδες ζήτημα: την πολιτική βαθμίδα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μπορεί να υπάρξουν ισχυρά επιχειρήματα εναντίον των μελών της Κνεσέτ, όπως ο Bezalel Smotrich του κόμματος Jewish Home. Και δεν είναι μόνος – πρέπει να έχουμε κατά νου ότι υπάρχουν χειρότεροι πολιτικοί στον Αραβικό τομέα.

Τα μέλη της Κνεσέτ που φεύγουν, Hanin Zoabi και Jamal Zahalka της πολιτικής συμμαχίας Joint List, είναι τα πιο προφανή. Τα τελευταία χρόνια έχουν εμπλακεί σε αμείλικτες υποκινήσεις. Δεν επιδιώκουν τη συμφιλίωση ή την ειρήνη. Αντιθέτως, επιδιώκουν να χωρίσουν, όπως για παράδειγμα, όταν ο Zahalka μετέτρεψε νέους Άραβες άνδρες που ήθελαν να προσληφθούν στην εθνική υπηρεσία (παρεμπιπτόντως, ο αριθμός τους έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια) σε «παρίες».

Εν τω μεταξύ, η Zoabi επιβιβάστηκε στο στολίσκο Mavi Marmara για να ταυτιστεί με αντισημίτες τζιχαντιστές από το Τουρκικό Ίδρυμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και Ανθρωπιστικής Αρωγής (IHH), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό.

Τα τελευταία χρόνια, ο Zahalka και η Zoabi έχουν δημιουργήσει μία περίπλοκη και δυσάρεστη κατάσταση με αηδιαστικές παρατηρήσεις, που όχι μόνο απέτυχαν να βοηθήσουν τους Ισραηλινούς Άραβες, αλλά αύξησαν το επίπεδο εχθρότητας μεταξύ των Αράβων και των Εβραίων. Αυτή την εβδομάδα και οι δύο ανακοίνωσαν ότι δε θα αναζητήσουν επανεκλογή. Πρόκειται για εξαιρετικά νέα για όσους θέλουν ειρήνη και ισότητα και υποστηρίζουν την ένταξη των Ισραηλινών Αράβων στην κοινωνία μας.

Μετά την παρατήρηση αυτών των δύο, πολλοί Ισραηλινοί από τη μεσαία τάξη, έχασαν το ενδιαφέρον τους για ισότητα εξαιτίας μιας διαφορετικής αιτίας: την ανάκληση των δικαιωμάτων ψήφου για τους Ισραηλινούς Άραβες. Αυτοί που ταυτίζονται με τη Χαμάς και την τρομοκρατία και εκείνοι που αγωνίζονται εναντίον του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των Εβραίων, καταφέρνουν να μετατρέψουν τους Ισραηλινούς Άραβες σε πέμπτη φάλαγγα – κάτι που δεν είναι.

Παρά τις αντίθετες δηλώσεις των Αράβων ηγετών, περίπου το 50% των Ισραηλινών Αράβων αποδέχεται τον ορισμό του Ισραήλ ως Εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος. Χωρίς τη βαριά σκιά της εξτρεμιστικής ηγεσίας, το ποσοστό αυτό θα αυξηθεί.

Οι παραιτήσεις των Zahalka και Zoabi είναι μία ιστορική ευκαιρία για αλλαγή. Ίσως να μην είναι εύκολο, αφού η επιλογή των αντικαταστών τους είναι στα χέρια των πολιτικών ακτιβιστών, που τείνουν να διατηρούν ριζοσπαστικές παρά ενοποιητικές απόψεις. Και όμως, μετά από τους Azmi Bishara, Zahalka και Zoabi, πρέπει να φτάσουμε σε ένα σημείο καμπής. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των Ισραηλινών Αράβων. Πρέπει να τερματίσουμε την εποχή αυτή του «τέλους της δημοκρατίας» - για το καλό τους, καθώς και για το δικό μας.

https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-5443799,00.html