Cohen.gr Δευτέρα 18.2.2019
 Ι. Θ. Μάζης*
Το άρθρο γράφτηκε ειδικά για την σελίδα www.cohen.gr

Εισαγωγή.

Η Κνεσσέτ εψήφησε την 19η Ιουλίου 2018 (7th Av, 5778)., με 62 ψήφους «υπέρ» και 55 «κατά» και δύο αποχές (Βουλή 120 μελών),  έναν νέο Νόμο περί Εθνικότητος του Κράτους του Ισραήλ. Ο νόμος αυτός καταγγέλθηκε:

1) από μέλη της αραβικής μειονότητας χαρακτήρισαν ρατσιστική την απόφαση, που τείνει να μοιάσει με το καθεστώς απαρτχάιντ. Εδώ θα πρέπει να δούμε το γενικό προφίλ αυτών «των μελών» της αραβικής μειονότητας που είναι μάλιστα και μέλη της Κνεσσέτ.

2) ότι το προσχέδιο του Νόμου αυτού, το οποίο όμως τελικώς δεν ενεκρίθη, προέβλεπε την ίδρυση αμιγώς εβραϊκών κοινοτήτων, δίδοντας τη δυνατότητα στα δικαστήρια να αποφαίνονται με βάση το εβραϊκό θρησκευτικό κι εθιμικό δίκαιο, στις περιπτώσεις εκείνες που δεν υπήρχαν νομικά προηγούμενα. και

2.1.) ότι η τελικώς εγκριθείσα μορφή κατέληγε σε μία εντελώς αόριστη διατύπωση αναφέροντας πάντως πως το κράτος «θεωρεί την ανάπτυξη των εβραϊκών οικισμών ως εθνική αξία» και άρα θα «ενεργήσει για να ενθαρρύνει και να προωθήσει την εγκαθίδρυσή τους». Όμως, ακόμη και μετά τις τροποποιήσεις των πιο επίμαχων διατυπώσεων, οι επικριτές της δεξιάς ισραηλινής κυβέρνησης επισημαίνουν πως ο νόμος θα βαθύνει κι άλλο το αίσθημα αποξένωσης της αραβικής μειονότητας».

3) Η αριστερή Haaretz της 17ης Ιουλίου 2018 χαρακτήρισε τον Βασικό Νόμο για το « “έθνος-κράτος” ως “επαίσχυντη πρωτοβουλία παρ' όλες τις τροποποιήσεις της” και προέτρεπε να “ταφεί”.»  Η Haaretz, ανέφερε ότι: «το πρόβλημα δεν είναι μόνον αυτά που περιλαμβάνει αλλά και αυτά που δεν περιλαμβάνει σχετικά με την ανεξαρτησία».

4)  Κατηγορήθηκαν οι συντάκτες του Βασικού Νόμου ότι διέγραψαν κάθε δέσμευση προς τις αρχές της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και κυρίως την αρχή των ίσων δικαιωμάτων για όλους του πολίτες του Ισραήλ.

5) Κατηγορήθηκε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ότι «δίνει χείρα βοήθειας σε αυτόν τον ωμό ρατσισμό πανικόβλητος να περάσει ο νόμος πριν τη θερινή διακοπή των εργασιών της Βουλής για να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ακραίο εθνικιστή στις επόμενες εκλογές».[...]

6) Κατηγορήθηκε ο Νόμος αυτός από το «Adalah», δηλαδή μία “μή κυβερνητική οργάνωση”, αμερικανο-δικαιωματιστικών χαρακτηριστικών, η οποία χρηματοδοτείται και από τα Open Society Foundations του κου G. Soros, παρουσιαζόμενη ως «νομικό κέντρο για τα δικαιώματα της αραβικής μειονότητας στο Ισραήλ», η οποία χαρακτήρισε τον νόμο ως μια απόπειρα να επιβληθεί «η ανωτερότητα μιας εθνοτικής ομάδας», διά της προώθησης «ρατσιστικών πολιτικών». Να ενημερώσουμε ότι το «Αdalah» έλαβε μόνο από το ίδρυμα Soros για τα έτη 2015 και 2016 τα ποσά των $US: 756.00 και 753.000 αντιστοίχως. Για να καταστεί δυνατή η αξιολόγηση του μεγέθους αυτού του ποσού που προσέφερε μόνο του το Ίδρυμα Soros στο «Αdalah», αναφέρουμε ότι η ίδια ΜΚΟ έλαβε από ολόκληρη την ΕΕ για τα ίδια έτη τα ποσά των $US: 524.000 και 635.000 αντιστοίχως! Και για να δώσουμε ακόμα ένα μέτρο σύγκρισης του μεγέθους του ποσού που κατέβαλλε στο «Αdalah» το ίδρυμα G. Soros σε σχέση με χρηματοδοτήσεις ολοκλήρων κρατών, αναφέρουμε ότι η Human Rights and International Humanitarian Law (HRIHL) η οποία χρηματοδοτείται από τέσσερα ευρωπαϊκά κράτη (!): Σουηδία, Ελβετία, Δανία, Ολλανδία, χρηματοδότησε με την σειρά της το «Αdalah»  για το  2016, με το ποσό των   $US: 417.000! Το «Αdalah», χρηματοδοτείται επίσης, και από μια άλλη ΜΚΟ, την NIF (Νew Israel Found) η οποία και αυτή χρηματοδοτείται με την σειρά της και αυτή από... το Open Society Found του G. Soros! Κατά τα έτη 2008-2016, η NIF χορήγησε κεφάλαια της τάξεως των $2,043,697 στο Adalah. Ως γνωστόν όμως το ίδρυμα Soros  είναι "οντολογικώς" και σαφής αντίπαλος της εννοίας του Έθνους-Κράτους και συνεπώς δεδηλωμένος πολιτικός αντίπαλος του Προέδρου Νετανιάχου. Άρα η αξιοπιστία των “συμμάχων-συνεργατών” του, τίθεται, τουλάχιστον, υπό σοβαρότατο έλεγχο ως προς την αντικειμενικότητά της! Για τον σαφή αντι-ισραηλινό ρόλο, τον αντι-ισραηλινό προσανατολισμό και την αντι-ισραηλινή δράση των ΜΚΟ αυτών θα αναφερθούμε σε επόμενο δημοσίευμά μας, σε νέο κείμενο και σε ειδικό Παράρτημα.

7) Ανεφέρθη ως κατηγορία εναντίον του Νόμου ότι ο Άχμεντ Τίμπι, Άραβας-Μουσουλμάνος, ισραηλινός πολίτης όμως και βουλευτής της Κνεσσέτ, δήλωσε σε δημοσιογράφους το εξής: «Σας ανακοινώνω με σοκ και θλίψη τον θάνατο της δημοκρατίας». Είναι όμως χρήσιμο να δοθεί στο σημείο αυτό το γενικό προφίλ του Άραβα αυτού κοινοβουλευτικού, προς κατανόηση, μεταξύ άλλων και προς αξιολόγηση της ανωτέρω αξιολογικής προσεγγίσεώς του.

«Ο Άχμαντ Τίμπι είναι άραβας-μουσουλμάνος ισραηλινός πολίτης, ηγέτης του «Αραβικού Κινήματος για Αλλαγή» (Τa'al) το οποίο εκπροσωπείται στην Κνεσσέτ . Είναι μέλος της Κνεσσέτ από το 1999 και διατελεί ένας από τους 10 κοινοβουλευτικούς Εκπροσώπους της Κνεσσέτ εκπροσωπώντας την Αραβο-ισραηλινή κοινοβουλευτική ομάδα. Είναι αναγνωρισμένη προσωπικότητα του ισραηλο-παλαιστιανιακού στίβου και έχει διατελέσει πολιτικός σύμβουλος του Γιάσερ Αραφάτ (1993-1990). Έχει πολύ ενδιαφέρον το πως περιγράφει ο ίδιος την ταυτότητά του. Αυτοπροσδιορίζεται ως «Άραβας-Παλαιστίνιος από πλευράς εθνικότητος / Nationality» ως «ισραηλινός από πλευράς ιθαγενείας / citizenship».      

Tο στοιχείο αυτό, είναι πολύ διαφωτιστικό, εκτός των άλλων, για το πως αντιλαμβάνονται διεθνώς την χρήση των δύο αυτών όρων (nationality/citizenship) παρεκτός από το ελληνικό ΥΠΕΞ στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών!

«Κατά την δεκαετία του 1980 ανέπτυξε στενές σχέσεις με επιφανείς Παλαιστίνιους ακτιβιστές στελέχη της PLO και το 1984 ήταν μαζί με τον Γιάσερ Αραφάτ στην Τυνησία όταν αυτό, την εποχή εκείνη εθεωρείτο βαρύτατο έγκλημα από την ισραηλινή δικαιοσύνη. Είχε ανακριθεί αρκετές φορές από τις ισραηλινές αρχές την εποχή αυτή, του επεβλήθη ποινή εξορίας από το Ισραήλ και μάλιστα συνελήφθη και άπαξ.[1] Είναι απόφοιτος του Hebrew University και έχει την ειδικότητα του Ιατρού γυναικολόγου. Από πλευράς ιδεολογικοπολιτικής δηλώνει "αντισιωνιστής" και υποστηρικτής της αποσύρσεως του Ισραήλ στα πρό του 1967 σύνορά του, υποστηρίζει την Λύση των Δύο Κρατών με την δημιουργία ενός Παλαιστινιακού Κράτους δίπλα στο Ισραηλινό Κράτος. Επίσης [Σ.Σ.: ταυτοχρόνως (!)] θεωρεί ότι ο εβραϊκός χαρακτήρας του Ισραηλινού Κράτους είναι "ρατσιστικός" και προωθεί την άποψη ενός  "Κράτους που θα ανήκει σε όλους τους πολίτες του".»

Εν ολίγοις, ο Κος Τιμπί αφενός μεν επιθυμεί την δημιουργία ενός όμορου με το Ισραήλ, αμιγώς Παλαιστινιακού Κράτους (!), αλλά αφετέρου... δεν επιθυμεί το ίδιο για το Κράτος του Ισραήλ(!). Παρόλα αυτά η ισραηλινή δικαιοσύνη, την οποία προφανώς και δεν εμπιστεύεται ρητορικά ο Κος Τιμπί, τον δικαιώνει κάθε φορά που οι πολιτικοί του αντίπαλοι προσπαθούν να τον αποκλείσουν από το Κοινοβούλιο! Συνεπώς το «ανύπαρκτο και ρατσιστικό» κράτος Δικαίου του Ισραήλ, λειτουργεί θαυμάσια κάθε φορά που απειλούνται τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματά του. Είναι πολύ ενδιαφέρον όσο και περίεργο ως σχήμα, αν λάβουμε υπόψη σοβαρά τις καταγγελίες του Κου Τιμπί. Χρήζει πιθανόν περαιτέρω ερεύνης, διότι: εάν η δημοκρατία δεν λειτουργεί στο Ισραήλ, κατά τα λεγόμενα του προαναφερθέντος κοινοβουλευτικού ανδρός, τότε πως δικαιολογείται να λειτουργεί άψογα η ισραηλινή Δικαιοσύνη; Εαν πάλι λειτουργεί η ισραηλινή Δικαιοσύνη πώς είναι δυνατόν να μην λειτουργεί η Δημοκρατία; Πρωτοφανή πράγματα... Συνεχίζοντας την περιγραφή του Άχμαντ Τίμπι παρατηρούμε ότι:

«Διεκδικεί την κατάργηση όλων εκείνων των εθνικών συμβόλων του Κράτους του Ισραήλ που αναδεικνύουν το ειδικό καθεστώς της εβραϊκής πλειοψηφίας του Κράτους συμπεριλαμβανομένων του Νόμου της Επιστροφής, της Σημαίας όπως και του ισραηλινού Εθνικού Ύμνου και δεν αποδέχεται την στράτευση των Αράβων υπηκόων του Κράτους του Ισραήλ στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις. Επίσης υποστηρίζει το «δικαίωμα της Επιστροφής των Παλαιστινίων Προσφύγων» θεωρώντας το ως προαπαιτούμενο για έναν ισραηλο-παλαιστινιακό συμβιβασμό, εκτιμώντας, πάντως, ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό Παλαιστινίων επιθυμούν να επανεγκατασταθούν στο σημερινό Ισραήλ. Επίσης, σε ομιλία του στις 3 Μαρτίου 2018, στο Λονδίνο με θέμα «Ο Πρόεδρος Τράμπ, νομιμοποιεί την Κατοχή;» εδήλωσε σαφώς αντίθετος με την μετακίνηση της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ.[2] Το 2002 ο ισραηλικός βουλευτής Μιχαήλ Κλάινερ αιτήθηκε στην Κνεσσέτ να απαγορεύσει τις μετακινήσεις του Τιμπί στα εδάφη της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής όχθης, με τον ισχυρισμό ότι ο τελευταίος στήριζε τους παλαιστινίους στον πόλεμό τους εναντίον του Ισραήλ. Ο Τιμπί προσέφυγε εναντίον της αποφάσεως της Κνεσσέτ ενώπιον του Ισραηλινού Ανωτάτου Δικαστηρίου ως αντισυνταγματικής και παράνομης[3], το οποίο ανέβαλε την εκδίκαση της υποθέσεως.[4] Είχε δηλώσει τότε επίσημα ότι: «Ναί! Είμαι Παλαιστίνιος εθνικιστής και δεν θέλω να είμαι τίποτε άλλο! Η αντίστασή μου στην Κατοχή και η υποστήριξή μου στον αγώνα του Παλαιστινιακού Λαού είναι πολύ σημαντικά στοιχεία στην πολιτική και ιδεολογική μου δουλειά!». Πώς όμως είναι δυνατόν αφενός ο ίδιος να δηλώνει παλαιστίνιος εθνικιστής όντας πολίτης του Κράτους του Ισραήλ και την ίδια στιγμή να απαιτεί το Ισραήλ να μην αναγνωρίζει εθνική προέλευση σε όλους τους πολίτες του και μάλιστα το δικαίωμά του να αποτελεί κράτος με κυρίαρχη εθνική πολιτισμική ταυτότητα αυτήν της πλειοψηφίας των πολιτών του; Δεν αντιφάσκει βαθύτατα;

 «Ενώπιον των ισραηλινών βουλευτικών εκλογών του 2003, ορισμένοι ισραηλινοί πολιτικοί όπως και ηγέτες ισραηλινών πολιτικών κομμάτων μεταξύ των οποίων και του συνασπισμού κομμάτων της «Εθνικής Ενώσεως» και του Εθνικού Θρησκευτικού Κόμματος επεδίωξαν να απαγορεύσουν την κάθοδο στις εκλογές του Αχμαντ Τιμπί. Η επίσημη κατηγορία ήταν ότι ο Τίμπι ως σύμβουλος του Αραφάτ συμμετείχε στις τρομοκρατικές δραστηριότητες των Ιντιφάντα χρησιμοποιώντας την βουλευτική του ιδιότητα για να προωθήσει τα παλαιστινιακά συμφέροντα εις βάρος των συμφερόντων του Ισραήλ. Την καταγγελία αυτή είχε επισήμως καταθέσει ο βουλευτής του Λικούντ Μιχαήλ Ειτάν και έγινε δεκτή με διαφορά μιας ψήφου από την Κεντρική Επιτροπή Εκλογών του Ισραήλ.[5] Παρόλ’ αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, απέρριψε την καταγγελία και ο Τίμπι εξελέγη βουλευτής ως μέλος της κοινής λίστας Ta'al και Ηadash. Πριν τις εκλογές του 2006, ο Tibi απέσυρε το κόμμα Ta'al από τον εκλογικό συνασπισμό Hadash και έγινε μέλος της Ενιαίας Αραβικής Λίστας. Αφού επανεξελέγη, κατέστη αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Επανεξελέγη με τον κοινό εκλογικό συνασπισμό της ΕΑL-Ta' al στις εκλογές του 2009 και του 2013».

«Εντός και εκτός του Ισραήλ, ο Τιμπί θεωρείται αποτελεσματικός βουλευτής και υπερασπιστής των Παλαιστινίων, οι οποίοι διαμένουν στο Ισραήλ και στα, υπό ισραηλινό έλεγχο, εδάφη. Ο Τιμπί ήταν ο πρώτος Άραβας βουλευτής της Κνεσέτ, ο οποίος επέτυχε να εισαγάγει νομοθετικές διατάξεις υπό το όνομά του κατά της αντιπολιτεύσεως, μεταξύ αυτών έναν νόμο τον Αύγουστο του 2012, ο οποίος προσδιόριζε το ύψος των αποζημιώσεων από αεροπορικές εταιρείες σε πελάτες για καθυστερημένες ή ακυρωθείσες πτήσεις. Το 2008 ο Τιμπί ήταν επικεφαλής της ιδρύσεως μία κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για την απασχόληση των Αράβων στον ιδιωτικό τομέα και παρέμεινε πρόεδρός της έως το 2012. Οι έρευνες των ΜΜΕ του αραβοπαλαιστινιακού πληθυσμού του Ισραήλ τον παρουσιάζουν ως τον πλέον δημοφιλή Άραβα βουλευτή της Κνεσέτ, ενώ οι διαπιστευμένοι στο κοινοβούλιο δημοσιογράφοι τον αναφέρουν ως τον καλύτερο ομιλητή. O Τιμπί παραμένει από τον Σεπτέμβριο του 2014 αναπληρωτής εκπρόσωπος και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδος της Ενιαίας Αραβικής Λίστας και του Ta'al. Είναι μέλος της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων και της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων».[6]

Άποψη της Κυβέρνησης: Από τη δική του πλευρά ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου, υπεραμύνθηκε του νόμου υποστηρίζοντας ότι «η απόλυτη πλειοψηφία θέλει να εξασφαλιστεί ο εβραϊκός χαρακτήρας του κράτους μας για γενεές και γενεές». «Αυτή είναι μια καθοριστική στιγμή στα χρονικά του Σιωνισμού και στην ιστορία του Κράτους του Ισραήλ», είπε ενώπιον των κοινοβουλευτικών μετά το τέλος της διαδικασίας. Θα συνεχίσουμε να εγγυώμεθα τα αστικά δικαιώματα στη δημοκρατία του Ισραήλ, αλλά η πλειοψηφία έχει επίσης δικαιώματα και η πλειοψηφία αποφασίζει».[7]

Στις ανωτέρω αιτιάσεις θα παρουσιάσουμε έναν αντίλογο, όπως διαμορφώθηκε από την συζήτηση από ισραηλινούς ειδικούς (Καθηγητές Δικαίου, Πολιτικών Επιστημών, Στρατιωτικούς) και θα συμπληρώσουμε με τις παρατηρήσεις του συγγραφέως. Αυτό θα πραγματοποιηθεί παραθέτοντας μια μετάφραση του Βασικού Νόμου για το Έθνος-Κράτος του Ισραήλ στα Ελληνικά, και σχολιάζοντας τα επίμαχα άρθρα, ένα προς ένα. Πρίν αρχίσουμε αυτήν την ανάλυση, πρέπει να γνωρίζουμε απαραιτήτως ότι το Ισραήλ, όπως και το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν έχει γραπτό Σύνταγμα. Με αφετηρία την διακήρυξη προθέσεων στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η Κνεσέτ νομοθέτησε μία σειρά Θεμελιωδών Νόμων, οι οποίοι από κοινού διαμόρφωσαν το σύνταγμα  αλλά και αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι οποίοι συνδυαστικώς καθιερώνουν την αρχή της δημοκρατίας, την δημοκρατική δομή του κράτους και τα δικαιώματα του ατόμου στο κράτος του Ισραήλ.

α. Ο Αντίλογος στις ανωτέρω αιτιάσεις

Βασικός Νόμος : Ισραήλ – Το έθνος κράτος του Εβραϊκού λαού 

  1. Το Κράτος του Ισραήλ

α) Το Ισραήλ είναι η ιστορική πατρίδα του Εβραϊκού λαού, στην οποία ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ

β) Το Κράτος του Ισραήλ είναι το εθνικό-κράτος του Εβραϊκού λαού, στο οποίο πραγματοποιείται το φυσικό, θρησκευτικό και ιστορικό δικαίωμά του για αυτοδιάθεση 

Σχόλιο του Συγγραφέως (Για τα άρθρα 1.α. και 1.β.):

Α. Το ζήτημα του εθνικού Εβραϊκού Κράτους.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί ότι το κείμενο αναφέρεται στο «Κράτος του Ισραήλ». Ο Α. Μανιτάκης[8] αναφέρει ότι:

«Το κράτος θεσπίζει τους νόμους, εξασφαλίζει καταναγκαστικά την εφαρμογή και την τήρησή τους και απονέμει δικαιοσύνη. Περαιτέρω, προστατεύει και εγγυάται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, φροντίζει για την υγεία και την παιδεία τους, συντονίζει και προγραμματίζει την οικονομική δραστηριότητα της χώρας και εξασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη και την προαγωγή του γενικού συμφέροντος της χώρας. Η δημιουργία και η οργάνωση του κράτους δεν έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση και την εξαφάνιση της βίας, αλλά τη δημιουργία ενός μηχανισμού υλικού και συμβολικού καταναγκασμού, μέσω της θεσμοποίησης και της οργάνωσης των μέσων καταναγκασμού και τη μεταφορά τους από τα χέρια ανεύθυνων ιδιωτών και αδέσποτων ομάδων σε μία κεντρικά οργανωμένη και ισχυρή εστία εξουσίας. Οποιοδήποτε μέτρο κρατικού καταναγκασμού μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο εφόσον ασκείται στο όνομα τους κράτους και αποβλέπει στην ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων και των διαφορών».           

Την ίδια προσέγγιση με τον Μανιτάκη αποδέχεται και ένας από τους υποστηρικτές του νόμου, ο Shmuel Sandler[9], Πρόεδρος του Κολλεγίου Emunah-Efrat της Ιερουσαλήμ, ο οποίος αναφέρει ότι:

«Το κράτος θεσπίζει τους νόμους, εξασφαλίζει καταναγκαστικά την εφαρμογή και την τήρησή τους και απονέμει δικαιοσύνη. Περαιτέρω, προστατεύει και εγγυάται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, φροντίζει για την υγεία και την παιδεία τους, συντονίζει και προγραμματίζει την οικονομική δραστηριότητα της χώρας και εξασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη και την προαγωγή του γενικού συμφέροντος της χώρας. Η δημιουργία και η οργάνωση του κράτους δεν έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση και την εξαφάνιση της βίας, αλλά τη δημιουργία ενός μηχανισμού υλικού καισυμβολικού καταναγκασμού, μέσω της θεσμοποίησης και της οργάνωσης των μέσων καταναγκασμού και τη μεταφορά τους από τα χέρια ανεύθυνων ιδιωτών και αδέσποτων ομάδων σε μία κεντρικά οργανωμένη και ισχυρή εστία εξουσίας. Οποιοδήποτε μέτρο κρατικού καταναγκασμού μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο εφόσον ασκείται στο όνομα τους κράτους και αποβλέπει στην ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων και των διαφορών».            

Άλλωστε και ο Shandler δεν εκφεύγει από αυτήν την θέση γράφοντας στο ίδιο ανωτέρω κείμενο ότι:

 «Η έννοια του έθνους (nation), αντιθέτως, αναπτύχθηκε αρκετά αργότερα και επεκτείνει το δημοκρατικό ιδεώδες των ατομικών δικαιωμάτων στην συλλογική σφαίρα. Με άλλα λόγια, ακριβώς όπως τα άτομα έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν την διακυβέρνησή τους, κατά τον ίδιο τρόπο η συλλογικότητα έχει το δικαίωμα να καθορίζει την ταυτότητά της. Η σύμφυρση των δύο παραμέτρων, του κράτους και του έθνους, πραγματοποιήθηκε τον 19ο αιώνα και καθιερώθηκε επισήμως στο διεθνές δίκαιο μετά τον Α΄ ΠΠ με την διακήρυξη των Δεκατεσσάρων Σημείων (1918) του Αμερικανού Προέδρου Woodrow Wilson και την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών (1920). Έκτοτε το έθνος-κράτος έχει καταστεί ο νομιμοποιημένος πολιτικός δρών στο διεθνές σύστημα. Εν τούτοις ένα παρατεινόμενο πρόβλημα μετά την αποκρυστάλλωση αυτής της ιδέας είναι το γεγονός της συμπεριλήψεως σε πολλά κράτη διαφόρων εθνοτικών ή εθνικών μειονοτήτων. Τα περισσότερα κράτη της Αφρικής και της Ασίας περιλαμβάνουν μειονότητες, όπως επίσης ο Καναδάς. Το κράτος αποτελεί πολιτική και νομική κατασκευή, ενώ το έθνος πνευματική και ιστορική δημιουργία, η οποία προσδιορίζει την ταυτότητα του κράτους. Όλοι οι πολίτες του κράτους του Ισραήλ απολαύουν ισότητος. Ο [Σ.Σ. υφιστάμενος ήδη] Βασικός Νόμος: "Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια και Ελευθερία" προσδιορίζει το κράτος ως δημοκρατία και διασφαλίζει τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει καταστήσει σαφές στις αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις του ότι ο νόμος συνεπάγεται την ισότητα των πολιτών. Επίσης, ο [Σ.Σ. άρτι ψηφισθείς εν λόγω] Βασικός Νόμος: "το Ισραήλ ως το κράτος-έθνος του εβραϊκού λαού" ή "Νομοσχέδιο περί Εθνικότητος" προσδιορίζει το Ισραήλ ως το κράτος-έθνος του εβραϊκού λαού. Και οι δύο αυτοί νόμοι εδράζονται σε αρχές προκύπτουσες από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1948, η οποία διασφαλίζει τα πολιτικά δικαιώματα, ενώ προσδιορίζει το Ισραήλ ως το κράτος-έθνος του εβραϊκού λαού».

Ενισχυτικώς, με τα ανωτέρω και σχετικά με την κρατούσα αντίληψη περί έθνους καταφεύγουμε στον Νίκο Σβορώνο[10], ο οποίος ορίζει την:

«άμεσα αισθητή εικόνα που δίνει στον σύγχρονο άνθρωπο ένα συντελεσμένο έθνος» ως «μια διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων με συνείδηση ότι αποτελεί ένα ενιαίο και αλληλέγγυο σύνολο με δική του πολιτισμική φυσιογνωμία και ψυχοσύνθεση, με κοινά υλικά και πνευματικά συμφέροντα και με σταθερά εκφρασμένη βούληση ή τάση πολιτισμικής ή πολιτικής αυτονομίας, που μπορεί να φτάσει ως την απαίτηση κρατικής ανεξαρτησίας».

Συνεπώς, συμφωνώντας με τον Μανιτάκη και τον Σβορώνο, δυνάμεθα να υιοθετήσουμε την συμπυκνωμένη αποδοχή του Sandler η οποία εκφράζει λακωνικά και τους δύο έλληνες διανοούμενους, δηλαδή ότι:

«Το κράτος αποτελεί πολιτική και νομική κατασκευή, ενώ το έθνος πνευματική και ιστορική δημιουργία, η οποία προσδιορίζει την ταυτότητα του κράτους»[11].           

Συμπερασματικώς και συμφώνως προς τα ανωτέρω, ουδαμόθεν προκύπτει να πλήττεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας του Κράτους του Ισραήλ εφόσον αυτή έχει ήδη εξασφαλισθεί από μία ολόκληρη σειρά νόμων και αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς και στους θεμελιώδεις νόμους, όπως τον «Βασικό Νόμο για την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια και την Ελευθερία».     

Β. Το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και η καταγγελία περί «μή αναφοράς τους» στον παρόντα Νόμο.

Ανεφέρθη και απεδείχθη ανωτέρω ότι ο Βασικός Νόμος της «Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας και Ελευθερίας» διασφαλίζεται από το κράτος δικαίου το ισχύον στο Κράτος του Ισραήλ. Σε αυτό συνηγορεί επίσης και η μέχρι σήμερα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η οποία εγγυάται ότι ο νόμος συνεπάγεται την ισότητα των πολιτών. Προς επίρρωσιν  των ανωτέρω και εις το σημείο αυτό, οφείλουμε να παραθέσουμε το σχετικό κείμενο της Ιδρυτικής  Διακηρύξεως του Κράτους του Ισραήλ του 1948, η οποία διασφαλίζει expressis verbis τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες όλων των πολιτών του Κράτους και από την οποίαν εκπηγάζει ο προαναφερθείς «Βασικός Νόμος Αξιοπρέπειας και Ελευθερίας».

Το συγκεκριμένο, λοιπόν, άρθρο της Ιδρυτικής Διακηρύξεως του 1948 τονίζει ότι το Κράτος-Έθνος του Ισραήλ είναι κράτος εβραϊκό αλλά κατοχυρώνει τον δημοκρατικό του χαρακτήρα σαφώς όταν αναφέρει ότι:

«Το Κράτος του Ισραήλ θα αναπτύσσεται προς όφελος όλων των κατοίκων του. Θα είναι θεμελιωμένο επί των αρχών της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, και της Ειρήνης όπως αυτοί εδιδάχθησαν από τους Προφήτες του. Θα διασφαλίζει απόλυτη ισότητα των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων σε όλους τους πολίτες του χωρίς διακρίσεις θρησκευτικής πίστεως, φυλής ή φύλου. Θα εγγυάται την απόλυτη ελευθερία της συνειδήσεως, της θρησκευτικής ελευθερίας, της εκπαιδεύσεως και του πολιτισμού. Θα διασφαλίζει την προστασία και το απαραβίαστο των Αγίων Τόπων και των ιερών Μνημείων όλων των θρησκειών και θα σέβεται τις αρχές της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών»[12].

Προκύπτει λοιπό σαφώς ότι το ανωτέρω άρθρο της «Ιδρυτικής Διακηρύξεως του 1948», εξασφαλίζει υπό νομική μορφή, τη συνέχεια της «προστασίας των θεμελιωδών Αρχών της Ανθρώπινης Αξιοπρεπείας και Ελευθερίας» στη βάσει της παρούσης και λειτουργούσης εσωτερικής εννόμου τάξεώς του όπως και των αποφάσεων των Ανωτάτων Δικαιοδοτικών Οργάνων του, τα οποία με την σειρά τους, σέβονται εξ υπαρχής τους «θεμελιώδεις νόμους», όπως είναι η «αρχή της Ανθρώπινης Αξιοπρεπείας και Ελευθερίας». Αυτό υπογραμμίζει την νομική φύση, άρα την κρατική τοιαύτη, της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Συνεπώς, ευλόγως ο Sandler υπογραμμίζει, ότι ένα αναλόγου περιεχομένου άρθρου στον ψηφισθέντα Βασικό Νόμο «περί Εθνικότητος», δεν έχει καμμία θέση εφόσον ο Νόμος αυτός δεν αφορά σε αυτά τα ζητήματα, τα οποία όπως απεδείχθη είναι αποδεκτά και θεωρούνται «θεμελιώδη» ήδη από το βασικό κείμενο της Διακηρύξεως της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ (1948). Για τούτο τον λόγο και αναφέρει κατηγορηματικώς ότι:

«Η αναφορά του ζητήματος των πολιτικών ελευθεριών στον «Νόμο περί Εθνικότητος», όπου δεν ανήκει, θα σήμαινε την αναγνώριση του Ισραήλ ως κράτους δυο εθνοτήτων (binational state). Αλλά ο Νόμος περί Εθνικότητος αποσκοπεί [ακριβώς]  να διασφαλίσει ότι το Ισραήλ δεν είναι και δεν θα καταστεί ποτέ κράτος δύο εθνοτήτων».

Και σαφώς έχει το Κράτος του Ισραήλ αυτό το δικαίωμα εντός των πλαισίων της προστασίας του εθνικού του (πνευματικού) χαρακτήρος και της αυτοδιαθέσεώς του η οποία και προστατεύεται όπως και προσδιορίζεται από την βούληση του Εβραϊκού Λαού όπως αποδεικνύουν και τα σχετικά κείμενα που υπενθυμίζω στο κατωτέρω «Συμπέρασμα».

Γ. Συμπέρασμα.

Τούτων λεχθέντων λοιπόν, αποδεικνύεται ως ανυπόστατη η κατηγορία ότι η ισραηλινή Κυβέρνηση και η Κνεσέτ δεν έπραξε κατά τα δημοκρατικά θέσφατα επειδή υπεστήριξε και διασφάλισε δια νόμου:

  1. i) τα θεμέλια της αποφάσεως του Συμβουλίου της Κοινωνίας των Εθνών του Ιουλίου του 1922[13] («...in favour of the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people,»και «...recognition has thereby been given to the historical connexion of the Jewish people with Palestine and to the grounds for reconstituting their national home in that country;») όπως, και κυρίως,
  2. ii) της «Ιδρυτικής Διακηρύξεως του Κράτους του Ισραήλ του 1948» όπου αναφέρονται τα εξής σχετικά με την εβραϊκή εθνικότητα και την στενή της σχέση με το νεοϊδρυόμενο κράτος: «Στις 29 Noεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση των ΗΕ υιοθέτησε απόφαση προβλέπουσα την δημιουργία ενός ανεξαρτήτου Εβραϊκού Κράτους στα εδάφη του Ισραήλ και καλεί τους κατοίκους της χώρας να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να εφαρμόσουν αυτήν την απόφαση. Η αναγνώριση από τα ΗΕ του δικαιώματος του Εβραϊκού Λαού να ιδρύσει το ιδικό του ανεξάρτητο Κράτος είναι αμετάκλητη. Επίσης, είναι σαφές, το δικαίωμα του Εβραϊκού Λαού να συνιστά ένα έθνος όπως τα υπόλοιπα έθνη και να καταστεί κύριος του μέλλοντός του στο δικό του κυρίαρχο Κράτος».[14]

Συνεπώς, ο Νόμος περί Εθνικότητος απλώς συμπληρώνει τους υφισταμένους νόμους και αποτυπώνει το δικαίωμα του εβραϊκού λαού στην εθνική αυτοδιάθεση στο Κράτος του Ισραήλ.

γ) To δικαίωμα της ασκήσεως της εθνικής αυτοδιαθέσεως εις το Κράτος του Ισραήλ ανήκει αποκλειστικά στον Εβραϊκό λαό.

Ι. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση

Το ανωτέρω εδάφιο 1.γ. δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να προσθέτει στους βασικούς Νόμους (εφόσον το Ισραήλ αυτούς διαθέτει και χρησιμοποιεί ως "συνταγματικά κείμενα" εφόσον δεν διαθέτει τυπικώς Σύνταγμα κατά τα δυτικά πρότυπα) κάτι το οποίο υπάρχει σαφώς στα ανωτέρω παρατεθέντα σημεία της Ιδρυτικής του Διακηρύξεως η οποία και έγινε αποδεκτή από τον ΟΗΕ. Επιπλέον, δεν είναι ορθολογικό να κατηγορηθεί ως «ρατσιστικό» κάτι το οποίο είναι αυτονόητο για όλα τα δυτικού τύπου δημοκρατικά καθεστώτα τα οποία προστατεύουν την εθνική τους κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα, αλλά, και έτι περισσότερον, κάτι το οποίον αποτελεί θεμελιώδες νομικό καθεστώς ίδρυσής του αναγνωρισθέν από τα ΗΕ.    

Άλλωστε, όπως προανεφέρθη στην ανωτέρω εκτεθείσα επιχειρηματολογία για τα εδάφια 1.α και 1.β,  από ιστορικής απόψεως, ήδη από την 24η Ιουλίου του 1922 η Κοινωνία των Εθνών ανεγνώριζε σαφώς και κατηγορηματικώς «τον ιστορικό δεσμό του εβραϊκού λαού με την Παλαιστίνη» ως «το θεμέλιο για την αποκατάσταση της εθνικής εστίας του στην χώρα», όπως επίσης ανεγνώρισε σαφώς και κατηγορηματικώς «την ιστορική σχέση του Εβραϊκού Λαού με την Παλαιστίνη και των εδαφών της με σκοπό την ίδρυση της Εθνικής τους Εστίας στην χώρα αυτή» και έθεσε την Παλαιστίνη υπό την δικαιοδοτική εντολή της Μεγάλης Βρεταννίας, με εκπεφρασμένο στόχο «να τεθεί η χώρα υπό τοιαύτες πολιτικές, διοικητικές και οικονομικές συνθήκες, ώστε να διασφαλισθεί η εβραϊκή εθνική εστία» (The British Mandate For Palestine, San Remo Conference, April 24, 1920, Confirmed by the Council of the League of Nations on July 24, 1922, Came  into operation in September 1923).

Συμπληρωματικώς αναφέρουμε ότι, η αποφασιστική και αποκλειστική σχέση της δικαιωματικής βουλήσεως του εβραϊκού Λαού στην διαφύλαξη της εθνικής αυτοδιαθέσεως του Κράτους του Ισραήλ, προκύπτει σαφώς από την φράση της Ιδρυτικής Διακηρύξεως του 1948: «Η αναγνώριση από τα ΗΕ του δικαιώματος του Εβραϊκού Λαού να ιδρύσει το ιδικό του ανεξάρτητο Κράτος είναι αμετάκλητη. Επίσης, είναι σαφές, το δικαίωμα του Εβραϊκού Λαού να συνιστά ένα έθνος όπως τα υπόλοιπα έθνη και να καταστεί κύριος του μέλλοντός του στο δικό του κυρίαρχο Κράτος»[15]

ΙΙ. Γιατί ο Νόμος αποφασίσθηκε να ψηφισθεί τώρα;

Οι υποστηρικτές του Βασικού Νόμου περί Εθνικότητος εξηγούν τη θέση τους λέγοντας ότι «τα τελευταία έτη έχουν καταγραφεί αυξανόμενες απόπειρες να αμφισβητηθεί και να απορριφθεί το δικαίωμα του εβραϊκού λαού στην εθνική του κοιτίδα. Εν όψει αυτής της καταστάσεως η Κνεσέτ ετοίμασε νομοθεσία, η οποία καθιστά σαφές ότι το κράτος του Ισραήλ είναι η εθνική εστία του εβραϊκού λαού.  Όπως απεδείχθει ανωτέρω, από την ίδρυσή του το Ισραήλ αποσκοπούσε να καταστεί η εθνική εστία του εβραϊκού λαού. Κατά την αρχική περίοδο του κράτους η θέση αυτή εθεωρείτο αυτονόητη. Ο νέος νόμος καθιερώνει σε νομοθετικό επίπεδο ό,τι έως τώρα συνιστούσε [απλώς] υποκείμενες αρχές».

Ο Δρ Mordechai Kedar[16] εξηγεί τα σημεία αμφισβητήσεως των δικαιωμάτων του Ισραήλ στην εθνική τους κοιτίδα, υπογραμμίζοντας ότι:

«Εάν επιθυμούμε να αντιληφθούμε την αναγκαιότητα του νέου Νόμου περί Εθνικότητος, πρέπει να κατανοήσουμε τις προκλήσεις για την ύπαρξη του [Σ.Σ. κράτους του] Ισραήλ στην Μέση Ανατολή.

1) Πρώτα από όλα, υπάρχει η θρησκευτική διάσταση. Σύμφωνα με το Ισλάμ, ο ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός είναι din al-batel (θρησκείες του ψεύδους), ενώ μόνο το Ισλάμ είναι din al-haqq (θρησκεία της αληθείας).

2) Ο ιουδαϊσμός απώλεσε το εσωτερικό του νόημα και είναι κενός αφότου ήλθε το Ισλάμ στον κόσμο, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος για την θεμελίωση ενός εβραϊκού κράτους.

3) Επιπροσθέτως, κατά το Ισλάμ οι Εβραίοι (και οι Χριστιανοί) θα πρέπει να διαβιούν υπό τον ισλαμικό νόμο ως υπόσπονδοι (dhimmi, προστατευόμενοι εφ’ όσον ακολουθούν τους κανόνες του Ισλάμ) και να καταβάλλουν την jizya[17] έως ότου ταπεινωθώσιν πλήρως (Το Ιερόν Κοράνιον Θ΄, 29). 4) Κατά συνέπεια οι Εβραίοι δεν έχουν το δικαίωμα να διαθέτουν κράτος, στρατό ή αστυνομία και θα πρέπει σε καθεστώς μονίμου ταπεινώσεως υποκείμενοι στο έλεος των Μουσουλμάνων.

Ακολούθως υφίσταται η εθνική διάσταση του ζητήματος. Το γεγονός δηλαδή ότι το Ισραήλ είναι το έθνος-κράτος του εβραϊκού λαού απορρίπτεται ανεξαιρέτως από όλους τους Άραβες γείτονες του Ισραήλ. Το Άρθρο 20 του Παλαιστινιακού Καταστατικού Χάρτη αναφέρει:

«Η Εντολή για την Παλαιστίνη και οτιδήποτε έχει βασισθεί σε αυτήν (εννοεί τις διεθνείς αποφάσεις για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους) κρίνονται άκυρες και κενές περιεχομένου. Οι αξιώσεις ιστορικών ή θρησκευτικών δεσμών των Εβραίων με την Παλαιστίνη αντιβαίνουν στα ιστορικά δεδομένα και στην αληθινή αντίληψη του τι αποτελεί κράτος» (εννοεί ότι δεν υπάρχει εβραϊκή ιστορική παρουσία στην Παλαιστίνη). «Ο ιουδαϊσμός ως θρησκεία δεν συνιστά ανεξάρτητη εθνικότητα ούτε οι Εβραίοι αποτελούν ένα διακριτό έθνος με ιδιαίτερη ταυτότητα. Οι Εβραίοι είναι πολίτες των κρατών, στα οποία υπάγονται»

(Κατά συνέπεια εμείς οι Εβραίοι θα πρέπει να εγκαταλείψουμε ην γη των προγόνων μας και να επιστρέψουμε στην Πολωνία [Auschwitz], την Γερμανία [Dachau], το Ιράκ, το Μαρόκο κτλ.).

Ο νέος νόμος αποσκοπεί να καταστήσει με τον πλέον σαφή τρόπο ότι οι Εβραίοι αποτελούν διακριτό έθνος. Όπως αναφέρεται στον νέο νόμο, «η Γη του Ισραήλ αποτελεί την ιστορική κοιτίδα του εβραϊκού λαού, στην οποία ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ. Το κράτος του Ισραήλ είναι η εθνική εστία του εβραϊκού λαού, στην οποία αυτός εκπληρώνει το φυσικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό και ιστορικό δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση. Το δικαίωμα ασκήσεως της εθνικής αυτοδιαθέσεως στο κράτος του Ισραήλ προορίζεται αποκλειστικώς για τον εβραϊκό λαό». Ακριβώς όπως η Ιταλία είναι το έθνος-κράτος του ιταλικού λαού και η Γαλλία το έθνος-κράτος του γαλλικού λαού, το Ισραήλ είναι το έθνος-κράτος του εβραϊκού λαού».

Το σημαντικό στοιχείο που οφείλουμε να παρατηρήσουμε είναι αυτή ακριβώς η επισήμανση, ότι δηλαδή: «Κατά την αρχική περίοδο του κράτους, η θέση πως το Ισραήλ από την ίδρυσή του αποσκοπούσε να καταστεί εθνική εστία του Εβραϊκού Λαού, εθεωρείτο αυτονόητη. Ο νέος νόμος καθιερώνει σε νομοθετικό επίπεδο ό,τι έως τώρα συνιστούσε υποκείμενες αρχές». Την σχετική επιχειρηματολογία αναπτύξαμε αναλύοντας τα εδάφια 1.α, 1.β. Το ερώτημα όμως το οποίο μας απαντά ο Κedar, είναι το «ποιοί αντιδρούν και γιατί». Παραθέτω την απάντησή του:

«Εν τούτοις, υπάρχουν Ισραηλινοί Εβραίοι, οι οποίοι αντιτίθενται στον Νόμο περί Εθνικότητος για διαφόρους λόγους.

1) Ο πρώτος λόγος είναι πολιτικής υφής. Καθώς πολλοί στο αριστερό πολιτικό φάσμα δεν συμπαθούν γενικώς τον Benjamin Netanyahu, αντιτίθενται σε οποιαδήποτε ενέργεια ης κυβερνήσεώς του.

2) Ο πλέον σημαντικός όμως, λόγος είναι οι εξελίξεις μετά την δεκαετία του 1990, περίοδο, κατά την οποία ο Aharon Barak ήταν επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Από το 1992 ο Barak επικεντρώθηκε στην διαμόρφωση της Συνταγματικής Επαναστάσεως (δική του φράση), προκρίνοντας και προωθώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα εις βάρος του εβραϊκού χαρακτήρα του κράτους. Η πλέον χαρακτηριστική εκδήλωση αυτής της εξελίξεως ήταν η περίπτωση του αραβικού κινήματος al-Ard. Σκοπός του al-Ard ήταν η κατάργηση της εβραϊκής φύσεως του Ισραήλ (τουτέστιν η υπονόμευση του κράτους του Ισραήλ). Το al-Ard αποπειράθηκε να μετάσχει στις κοινοβουλευτικές εκλογές το 1965, όμως η αίτησή του απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το 1996, όμως, το Ανώτατο Δικαστήριο υπό τον Barak επέτρεψε την συμμετοχή του κόμματος Balad στην εκλογική διαδικασία, αν και οι θέσεις του είναι παρόμοιες με αυτές του al-Ard.

3) Το Ισραήλ διαθέτει επίσης οπαδούς της πολυπολιτισμικότητος, οι οποίοι, όπως θα ανέμενε κανείς, αντιτίθενται στον νόμο. Οι Ισραηλινοί πολίτες βλέπουν την ζημία, την οποία έχει υποστεί η Ευρώπη από την πολυπολιτισμικότητα και θέλουν να διασφαλίσουν ότι το κράτος τους θα είναι όσο πιο μακριά από αυτήν την καταστροφική ιδέα. Εάν οι Ευρωπαίοι έχουν αποφασίσει να διαπράξουν πολιτισμική αυτοκτονία, αυτή είναι δική τους επιλογή. Οι Ισραηλινοί δεν θέλουν να απωλέσουν την εθνική τους ταυτότητα, την προγονική τους κοιτίδα, το κράτος και τον πολιτισμό τους. Ο Νόμος περί Εθνικότητος αποσκοπεί να διασφαλίσει ότι το Ισραήλ δεν θα θυσιασθεί στον ίδιο βωμό, επί του οποίου η Ευρώπη διαπράττει αυτοκτονία.»

(Συνέχεια των Άρθρων του Νόμου. Τα Άρθρα 2 έως 6)

  1. Εθνικά σύμβολα του Κράτους του Ισραήλ

α) Το όνομα του Κράτους είναι "Ισραήλ"

β) Η σημαία του κράτους είναι λευκή, με δύο μπλε λωρίδες κοντά στις άκρες και ένα μπλε Αστέρι του Δαυίδ στο κέντρο.

γ) Το σύμβολο του Κράτους είναι η Μενορά με επτά κλαδιά, φύλλα ελιάς σε κάθε πλευρά και η λέξη Ισραήλ στο κάτω μέρος.

δ) Ο εθνικός ύμνος του Κράτους είναι το “Hatikvah” 

ε) (Περαιτέρω) λεπτομέρειες που αφορούν στο θέμα των συμβόλων του Κράτους θα καθοριστούν με νόμο. 

  1. (Η) ενωμένη και πλήρης (πόλη της) Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα του Ισραήλ
  2. Η γλώσσα του Κράτους του Ισραήλ

α) Τα Εβραϊκά είναι η γλώσσα του Κράτους

β) Η Αραβική γλώσσα έχει ειδικό καθεστώς στο Κράτος: ο κανονισμός λειτουργίας της Αραβικής γλώσσας στο πλαίσιο των κρατικών θεσμών  ή από τους θεσμούς αυτούς, θα ρυθμιστεί με νόμο.

γ) Αυτή η ρήτρα δεν ζημιώνει το δοθέν, στην Αραβική γλώσσα, καθεστώς (not harm the status given to the Arabic language), πριν την ισχύ του παρόντος νόμου (before this law came into effect). 

  1. Το Κράτος θα είναι ανοιχτό στην Εβραϊκή μετανάστευση και στην υποδοχή όσων ευρίσκονται στην εξορία.
  2. Η Διασπορά.

 Το Κράτος θα εργαστεί για να εξασφαλίσει την ασφάλεια των μελών του Εβραϊκού λαού που αντιμετωπίζουν προβλήματα ή την αιχμαλωσία λόγω της Εβραϊκής καταγωγής ή της ιθαγένειάς τους.

β) Το κράτος θα ενεργεί στο πλαίσιο της Διασποράς ώστε να ενισχύει την διασύνδεση μεταξύ αυτού και των μελών του εβραϊκού Λαού.

γ) Το Κράτος θα ενεργεί για τη διατήρηση της πολιτιστικής, ιστορικής και θρησκευτικής κληρονομιάς του Εβραϊκού λαού μεταξύ όλων των μελών της Εβραϊκής διασποράς.

  1. Το κράτος αντιλαμβάνεται την Εβραϊκή εγκατάσταση ως εθνική αξία και θα εργαστεί για να ενθαρρύνει και να προωθήσει την καθιέρωσή της και την ανάπτυξή της. 

Ο ιστορικός σύνδεσμος ανάμεσα στον εβραϊκό λαό και την γη του Ισραήλ αναγνωρίζεται διεθνώς σε δηλώσεις, οι οποίες επίσης εκφράζουν την στήριξή τους στην επιστροφή των Εβραίων στην πατρίδα τους. Ανατρέχοντες και πάλιν στην «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1948», θα διαβάσουμε ότι αυτός ο ιστορικός σύνδεσμος του Εβραϊκού Λαού με το έδαφος του «Eretz Israel» διακηρύσσεται διαπρυσίως. Αναφέρεται χαρακτηριστικά:

«Απευθύνουμε πρόσκληση προς τα όπου Γής ευρισκόμενα μέλη του Εβραϊκού Λαού  να συστρατευθούν μαζί μας με σκοπό την μετανάστευση και την ανάπτυξη και να μας συμπαρασταθούν σ' αυτήν την μεγάλη μάχη στην οποία επιδιδόμεθα ώστε να υλοποιήσουμε το όραμα που ακολουθούμε από γενιά σε γενιά: την αναγέννηση του Κράτους του Ισραήλ».[18]

Κατά συνέπεια είναι δυσχερές να αντιληφθούμε γιατί η συγκεκριμένη αναφορά, η οποία απλώς επαναλαμβάνει υπό μορφήν Βασικού Νόμου, δηλ. συνταγματικής υφής, και ιδρυτική αρχή του Κράτους του Ισραήλ πρέπει να χαρακτηρισθεί ως «ρατσιστική» ή, έτι περισσότερον, ως «προσπαθούσα να επιβάλει καθεστώς apartheid».

Σε ένα εύγλωττο και περιεκτικό κείμενό του, ο Καθηγητής Πολιτικών και Μεσανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Bar Ilan, και Ανώτερος Εταίρος του ΒESA Center, Δρ Hillel Frisch, παρουσιάζει τη σημασία του εθνικού κράτους και της εθνικής συνάφειας και αλληλεγγύης, μέσω των κειμένων του επιφανούς Άραβος μουσουλμάνου Λογίου του 14ου αιώνος, του Ibn Khaldun. Αναφέρει ο Δρ Frish:

«Κατά ειρωνικό τρόπο ήτο ο διάσημος Άραβας Μουσουλμάνος λόγιος και ιστορικός του 14ου αιώνος Ibn Khaldun, αυτός ο οποίος έχει εξηγήσει γιατί είναι απαραίτητος ένας νόμος, ο οποίος προσδιορίζει την εθνικότητα του κράτους (κατ’ αντιδιαστολή με τους νόμους, οι οποίοι προσδιορίζουν τις αρχές και την εσωτερική λειτουργία του κράτους, όπως η αρχή της ισότητος μεταξύ των πολιτών ως ατόμων). Ο Ibn Khaldun διεμόρφωσε σε ένα εκτενές έργο 1000 σελίδων την πρώτη μεγάλη θεωρία της ανθρώπινης ιστορίας. Ήταν απόμαχος πολιτικός έχοντας δραστηριοποιηθεί από την Ισπανία έως την Τυνησία, όπου γεννήθηκε. Ήταν δολοπλόκος, όπως ισχυρίζονταν οι διάφοροι ηγεμόνες, οι οποίοι τον φυλάκισαν ή τον εξόρισαν. Η μεγάλη πολιτική θεωρία του εδράζεται σε μακρούς ιστορικούς κύκλους ανόδου και πτώσεως των κρατών και αυτοκρατοριών βάσει της εσωτερικής αποδυναμώσεως της συλλογικής τους συνοχής. Κατά τον Ibn Khaldun ο θεμελιώδης παράγων, ο οποίος επιτρέπει στις ομάδες και τις κοινωνίες να εξελιχθούν από τις ταπεινές τους αρχές σε ευημερούντα κράτη και αυτοκρατορίες είναι η asabiya («εσωτερικός δεσμός ομάδος»), ο πνευματικός δεσμός και η ενότητα. Καθώς, όμως, τα κράτη μετασχηματίζονται και συνηθίζουν στις απολαύσεις του πλούτου και της ζωής στα αστικά κέντρα με την ανάπτυξη της μαθήσεως, του πολιτισμού, των τεχνών και του ηδονισμού, σταδιακώς χάνουν την asabiya και κατακτώνται από νέους αξιόμαχους δρώντες, οι οποίοι καταφθάνουν από τις στέππες και την έρημο. Οι τελευταίοι υφίστανται με την σειρά τους την ίδια «εκπολιτιστική» διαδικασία και καθίστανται θύματα νέων ορδών εισβολέων. Ο Ibn Khaldun προσδιόρισε αυτό το κυκλικό φαινόμενο ως madaniyya, όρος συνδεόμενος ετυμολογικώς με την αραβική λέξη για την πόλη και τον εξαστισμό. Οι ιδέες του Ibn Khaldun, συνειδητώς ή μη, δεν ήσαν άγνωστες στην φιλοσοφία του σιωνισμού. Από τον A.D. Gordon έως τα θεωρητικά δοκίμια του Ha Rav Kook, από τον Ha Shomer έως τον Palmah, καταγράφεται η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι οι Εβραίοι της Διασποράς, αν και διατηρούσαν την πίστη τους, έχαναν την εθνική τους πυξίδα. Οι πρωτοπόροι αγρότες στις μεθοριακές περιοχές, οι Εβραίοι, οι οποίοι κατακτούσαν τα όρη, εκεί όπου κάποτε περπατούσαν οι προπάτορες του έθνους, ενσάρκωναν το συλλογικό πνεύμα και την εσωτερική συνοχή της asabiyya του Ibn Khaldun. Το Ισραήλ σήμερα είναι μία από τις πλέον εξαστισμένες κοινωνίες του κόσμου. Το ποσοστό των αγροτών είναι μικρότερο του 0.5%. Πλέον πολυκαταστήματα απαντούν στην θέση των υδραγωγείων των παλαιών kibbutz και moshav. Το παλαιό πνεύμα των πρωτοπόρων και η ετοιμότητα της θυσίας για το εθνικό σύνολο έχουν αντικατασταθεί από έναν επιτεινόμενο ατομισμό. Υπάρχει ο κίνδυνος η asabiyya να υποκατασταθεί από την madaniyya, εάν αυτό δεν έχει ήδη συμβεί. Το Ισραήλ δεν έχει την πολυτέλεια να αδιαφορήσει για τις θέσεις του Ibn Khaldun, καθώς χρειάζεται την asabiyya, ώστε να αντιμετωπίσει τους πολυάριθμους εχθρούς του, ορισμένοι εκ των οποίων είναι Ισραηλινοί Άραβες πολίτες, όταν δρούν συλλογικώς και όχι ως άτομα. Τις πρώτες ημέρες του πολέμου τρομοκρατίας του Αραφάτ (κατ’ ευφημισμόν αποκληθείς Ιndifada al-Aqsa), τα αραβικά ΜΜΕ του Ισραήλ μετέδιδαν ότι χιλιάδες Άραβες Ισραηλινοί φώναζαν στις βίαιες διαδηλώσεις τους “Khaibar, Khaibar, ya Yahud, jaysh Muhammad saya’ud” (Khaibar, Khaibar, Εβραίοι, ο στρατός του Μωάμεθ θα επιστρέψει»). Το Khaibar ήταν το πεδίο μάχης, όπου σύμφωνα με την προφορική ισλαμική παράδοση, ο στρατός του προφήτη, εξολόθρευσε μία μεγάλη εβραϊκή τοπική φυλή, ώστε να επιτύχει την κυριαρχία του επί της Μέκκας. Τα αραβικά κόμματα του Ισραήλ διατηρούν την asabiyya τους στις συνεχείς απόπειρές τους να απονομιμοποιήσουν το εβραϊκό κράτος στους διεθνείς οργανισμούς στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται περί των ιδίων κομμάτων, τα οποία στήριζαν αυταρχικούς ηγέτες, όπως ο πατήρ Assad, o Saddam Hussein και ο Muammar Qaddafi. Δεν θα πρέπει να εξαπατηθεί κανείς. Και όμως οι «φιλελεύθεροι» Ισραηλινοί είναι πρόθυμοι να πιστέψουν ότι ο Ibn Khaldun είναι ξεπερασμένος και ότι ο εθνικισμός είναι ένα άσχετο φαινόμενο του 19ου αιώνος, ασύμβατο με ένα σύγχρονο κράτος του 21ου αιώνος. Υποβαθμίζουν τις επίμονες απόπειρες της αραβικής ηγεσίας εντός του Ισραήλ να καταστρέψουν το Ισραήλ εκ των έσω και παραβλέπουν ότι αν επιτύχουν, το Ισραήλ δεν θα είναι ούτε εβραϊκό ούτε δημοκρατικό. Ο Νόμος περί Εθνικότητος είναι κατ’ ουσίαν μία απόπειρα να ευρεθεί το σημείο εξισορροπήσεως μεταξύ της πολιτισμένης στάσεως –της ανάγκης το κράτος να είναι δίκαιο και αξιοπρεπές έναντι των μη Εβραίων πολιτών- και της ανάγκης να επιβεβαιωθεί η συλλογική εθνική ταυτότητα του Ισραήλ τόσο ως εβραϊκού κράτους (όπως ορίζει η απόφαση διαιρέσεως της Παλαιστίνης του ΟΗΕ τον Νοέμβριο του 1947) και ως κράτους του εβραϊκού λαού. Οι Ισραηλινοί Εβραίοι πρέπει να επανεπιβεβαιώσουν το συλλογικό πνεύμα συνοχής τους εν όψει των ορδών, οι οποίες επιδιώκουν την κατάλυση του Ισραήλ ως εβραϊκού και δημοκρατικού κράτους. Ο Νόμος περί Εθνικότητος δύναται να εκπληρώσει και τους δύο στόχους»[1].

----------------------------- 

[1]. Hillel Frisch, "Ibn Khaldun and the Nation-State Law", BESA Center Perspectives Paper No. 927, August 21, 2018

Συνέχεια και τέλος του Νόμου, Άρθρα 8, 9, 10 και 11.

  1. Το Εβραϊκό Ημερολόγιο είναι το επίσημο ημερολόγιο του Κράτους και θα λειτουργεί ταυτόχρονα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο ως ένα και ενιαίο επίσημο ημερολόγιο. Ο τρόπος της χρήσεως του Εβραϊκού ημερολογίου και του Γρηγοριανού Ημερολογίου θα καθοριστεί με νόμο.

Δεν νομίζω ότι το συγκεκριμένο Άρθρο βλάπτει κανέναν. Απεναντίας συστηματοποιεί και θεμελιώνει την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική σχέση του Ισραήλ με την αστικο-δημοκρατική πλουραλιστική και φιλελεύθερη Δύση.

  1. Εθνικές Εορτές

α) Η Ημέρα της Ανεξαρτησίας είναι η επίσημη Εορτή του Κράτους

β) Η Ημέρα Μνήμης για τους πεσόντες των πολέμων του Ισραήλ και η Ημέρα Μνήμης για το Ολοκαύτωμα και τον Ηρωισμό είναι επίσημες Ημέρες Μνήμης του Κράτους.

Ποιό εθνικό κράτος στον Πλανήτη δεν έχει ανάλογες εορτές; Δείτε τί αναγνωρίσαμε ως Ελλάδα στο γειτονικό μας (πολυεθνοτικό, να μην το ξεχνάμε) κράτος με την Συμφωνία των Πρεσπών. Δείτε συγκεκριμένα το άρθρο 7 και το Προοίμιο του Συντάγματος με την Τροπολογία 36 και άλλα. Γιατί το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα στα ίδια τουλάχιστον, δεδομένα;

  1. Το Σάββατο και οι Εβραϊκές Εορτές είναι οι επίσημες ημέρες ανάπαυσης στο Κράτος. Αυτοί που δεν είναι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να τιμήσουν τις ιδικές τους ημέρες ανάπαυσης  όπως και τις εορτές τους. Λεπτομέρειες σχετικά με αυτά τα ζητήματα θα καθοριστούν με νόμο.

Ούτε στο Άρθρο αυτό βλάπτεται ουδείς.

  1. Ο Βασικός Νόμος δεν μπορεί να τροποποιηθεί παρά μόνο με έναν Βασικό Νόμο, ο οποίος έχει λάβει την έγκριση της πλειοψηφίας των μελών της Knesset.

Αυτά ως Εισαγωγή. Θα επανέλθω.

-----------------------------------------      

*Ο Ιωάννης Θ. Μάζης είναι Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας

Του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου ν Αθηνών και όπως αρέσκεται να λέει: 

«Ο τόνος στο «Εθνικού» παρακαλώ… το οποίο κάποιοι αμφισβητούν στο Κράτος του Ισραήλ» 

 --------------------------------------     

[1]            https://www.haaretz.co.il/1.1538048

[2]. Alia Al Ghussain. (4 March 2018). "US Jerusalem move is 'official adoption of Israeli narrative'".Al Jazeera website [Retrieved 4 March 2018].

[3]. Arab Association for Human Rights. 2 June 2002. (Weekly Review of Arab Press in Israel, No. 79/ May 26 - June 2, 2002.« Movement Restrictions on MK Dr. Al-Tibi The Knesset House Committee voted 12 to 5 to limit the parliamentary immunity of MK Ahmed Al-Tibi (Ta'al - Arab Movement for Renewal) by restricting his freedom of movement for the duration of the Knesset term, slated to continue until October 2003. MK Michael Eitan (Likud) proposed to restrict the movement of MK Al-Tibi, claiming that MK Al-Tibi promotes the interests of the Palestinian Authority, which conflicts with his work as an Israeli Knesset Member. He was also judged to be "a Palestinian Nationalist".  Mk Eitan also referred to Al-Tibi's statements against the Israeli invasion to Jenin, his attempts to enter Jenin camp although the military ban, and attacking the Israeli soldiers at Qalania's checkpoint. (Panorama, May 31). Different Arab MKs, editorials, and columnists referred to this issue at last week newspapers; MK Al-Tibi said in respond: "yes I'm a Palestinian Nationalist, and I won't be anything else. My resistance to the occupation and my support to the struggle of the Palestinian people are very important part in my political and ideological work." (Al-Ahali, May 30).  He also stated: "we will siege them, judge them and we will expose the artificiality of their (Israeli) democracy." (Al-Sinnara, May 31).MK Ahmad Al-Tibi stated that he will appeal against the decision to the Supreme Court.)

[Original archives:https://web.archive.org/web/20041215070558/http://www.arabhra.org/publications/wrap/2002/wrap79.htm]

[4]. Yair Ettinger; Moshe Reinfeld; Daniel Sobleman (3 November 2002)."Court delays ruling on Tibi petition over travel limitations".Haaretz. [Retrieved 6 August 2014].

[5]. Gideon Alon; Yair Ettinger (19 December 2002). "Eitan to propose nixing Tibi's Knesset bid". Haaretz. Retrieved 6 August 2014.

[6].  https://www.knesset.gov.il/mk/eng/mk_eng.asp?mk_individual_id_t=208

[7].            http://www.efsyn.gr/arthro/perase-sto-israil-o-nomos-gia-evraiko-ethnos-kratos (Ανακτήθηκε: 19.07.2018, 11:29)

[8]. Μανιτάκης Αντώνης, Τι είναι κράτος, Εκδ. Σαββάλας, 2007.

[9]. Shmuel Sandler, "Israel’s Nationality Law Is Not Discriminatory",  BESA Center Perspectives Paper No. 918, August 10, 2018

[10]. Νίκος Σβορώνος, Το ελληνικό έθνος – Γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού, Εκδ. Πόλις, Αθήνα 2004

[11]. Shmuel Sandler, όπ. αν.

[12]. Published in the israeli Official Gazette, No. 1 of the 5th, Iyar, 5708 (14th May, 1948).«it will ensure complete equality of social and political rights to all its inhabitants irrespective of religion, race or sex; it will guarantee freedom of religion, conscience, language, education and culture; it will safeguard the Holy Places of all religions; and it will be faithful to the principles of the Charter of the United Nations».[ goo.gl/zAXXei]

[13]. The British Mandate For Palestine, San Remo Conference, April 24, 1920, Confirmed by the Council of the League of Nations on July 24, 1922, Came into operation in September 1923.

[14]. Published in the israeli Official Gazette, No. 1 of the 5th, Iyar, 5708 (14th May, 1948).« On the 29th November, 1947, the United Nations General Assembly passed a resolution calling for the establishment of a Jewish State in Eretz-Israel; the General Assembly required the inhabitants of Eretz-Israel to take such steps as were necessary on their part for the implementation of that resolution. This recognition by the United Nations of the right of the Jewish people to establish their State is irrevocable. This right is the natural right of the Jewish people to be masters of their own fate, like all other nations, in their own sovereign State.»[ goo.gl/zAXXei]

                Copy short URL

             

 

[15]. israeli Official Gazette, No. 1 of the 5th, Iyar, 5708 (14th May, 1948), όπ. αν.

[16]. Mordechai Kedar, «Why Israel Needs the Nation-State Law», BESA Center Perspectives Paper No. 928, August 21, 2018. Dr. Mordechai Kedar, senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served for 25 years in IDF military intelligence specializing in Syria, Arab political discourse, Arab mass media, Islamic groups, and Israeli Arabs, and is an expert on the Muslim Brotherhood and other Islamist groups.

[17]. Σ.Σ.: Φόρος καταβαλλόμενος από τους μη-μουσουλμάνους προς τους μουσουλμάνους αυθέντες των. Η jizyah ή Gezyah, περιγράφεται στο Ιερόν Κοράνιον ως φόρος αναγκαστικώς καταβαλλόμενος από τους Λαούς της Βίβλου (Αhl-al-Kitab), όπως τους Εβραίους και τους Χριστιανούς, οι οποίοι αναγνωρίζονται μεν από το Ιερόν Κοράνιον ότι κατέχουν μία Ιερά Γραφή, την Βίβλο, αλλά οι οποίοι παρέβησαν τις ιδικές των θρησκευτικές και ηθικές αρχές (9:29). 

 

[18].«We appeal to the Jewish people throughout the Diaspora to rally round the Jews of Eretz-Israel in the tasks of immigration and upbuilding and to stand by them in the great struggle for the realization of the age-old dream - the redemption of Israel.». Israeli Official Gazette, No. 1 of the 5th, Iyar, 5708 (14th May, 1948), όπ. αν.

[19]. Hillel Frisch, "Ibn Khaldun and the Nation-State Law", BESA Center Perspectives Paper No. 927, August 21, 2018