Ynet Δευτέρα 29.5.2017

Ben-Dror Yemini

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου το 1967, το Ισραήλ απέκτησε επιχειρησιακά έγγραφα της Αιγύπτου και της Ιορδανίας με ξεκάθαρες διαταγές για εξόντωση των πολιτών. Ωστόσο, ορισμένοι ακαδημαϊκοί διαστρέφουν τα γεγονότα σε μια προσπάθεια να μετατρέψουν τους Άραβες σε θέματα και το Ισραήλ στον επιτιθέμενο. Ακολουθεί η πραγματική ιστορία.

Ο πόλεμος των Έξι Ημερών έχει ξαναγραφτεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πόλεμο. Μια θάλασσα δημοσιεύσεων ασχολείται με το τι συνέβη τότε. Οι αναθεωρητές υποστηρίζουν ότι Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ της Αιγύπτου δεν είχε καμία δυνατότητα να πολεμήσει το Ισραήλ και σε κάθε περίπτωση δεν είχε καμία πρόθεση να το κάνει.

Είναι αλήθεια ότι εκτόξευε απειλές. Είναι αλήθεια ότι έστελνε όλο και περισσότερα στρατιωτικά τμήματα στο Σινά. Είναι αλήθεια ότι εξεδίωξε τους παρατηρητές των Ηνωμένων Εθνών. Είναι αλήθεια ότι υποκινούσε στις αραβικές χώρες τις μάζες. Είναι αλήθεια ότι τα καθεστώτα των Αράβων κράδαιναν τα σπαθιά τους και τώρα ετοιμαζόντουσαν για πόλεμο. Είναι αλήθεια ότι έκλεισε τα στενά του Τιράν. Είναι αλήθεια ότι πολιορκούσε το Ισραήλ από τη νότια πλευρά του. Είναι αλήθεια ότι επρόκειτο για μια σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Είναι αλήθεια ότι αποτελούσε «αιτία πολέμου» (casus belli).

Όλα αυτά όμως δεν έχουν σημασία, επειδή υπάρχει ένα μέγα-αφήγημα που υποχρεώνει τις δυνάμεις της προόδου να εξαιρέσουν τους Άραβες από τις ευθύνες τους και που υποδεικνύει σαν υπεύθυνο το Ισραήλ. Και όταν υπάρχει ένα τέτοιο αφήγημα ποιος χρειάζεται τα γεγονότα; στο κάτω-κάτω, σύμφωνα νέα με αυτό το μέγα-αφήγημα το Ισραήλ είχε επεκτατικά σχέδια κι έτσι έδραξε την ευκαιρία. Διάφοροι μελετητές διαστρέφουν τα γεγονότα σε μια προσπάθεια να μετατρέψουν τους Άραβες σε θύματα και το Ισραήλ στον επιτιθέμενο.

 Μας συγχωρείτε που νικήσαμε

Ήμουν παιδί στο δημοτικό σχολείο. Θυμάμαι το φόβο, πολύ φόβο· δεν υπήρχαν καταφύγια στο σπίτι που ζούσα. Ήταν σαφές ότι επρόκειτο να γίνουν βομβαρδισμοί κι έτσι σκάβαμε λάκκους στην αυλή.

Μερικές φορές θυμάμαι κάποιο κεραυνό από το Κάιρο που μας θύμιζε τις απειλές εξόντωσης. Αλλά στην πραγματικότητα τα πράγματα ήταν πολύ πιο σοβαρά. Ο Αραβικός Σύνδεσμος όσο και οι ηγέτες των γειτονικών κρατών είχαν διακηρύξει με κατηγορηματικό τρόπο ότι το σχέδιο τους ήταν η εξόντωση. Επαναλαμβάνω: η εξόντωση. Μεγαλοστομίες; λάβετε υπόψη σας το γεγονός ότι ο αραβικός και μουσουλμανικός κόσμος είχε εμπλακεί σε ατέλειωτες αλληλοσφαγές και ήτανε απολύτως ξεκάθαρο ότι αυτό που έκαναν στον εαυτό τους -και που συνεχίζεται ακόμη- θα το έκαναν και στο Ισραήλ.

Πρέπει να θυμηθούμε το εξής πράγμα: η εναλλακτική λύση στη νίκη ήταν η εξόντωση. Έτσι, μας συγχωρείτε που νικήσαμε, γιατί μία κατοχή χωρίς εξόντωση είναι προτιμότερη βέβαια από μία εξόντωση χωρίς κατοχή.

Ο στόχος μας είναι σαφής: να σβήσουμε το Ισραήλ από το χάρτη

Τα αραβικά κράτη ποτέ δεν αποδέχτηκαν την ύπαρξη του Ισραήλ, ούτε για ένα λεπτό. Δεν υπήρχε κατοχή από το 1949-1967, όμως δεν ιδρύθηκε κανένα παλαιστινιακό κράτος, επειδή οι ηγέτες του αραβικού κόσμου δεν επιθυμούσαν ένα κράτος ακόμη. Ήθελαν το Ισραήλ. Δεν έκρυψαν τις προθέσεις τους ούτε για ένα λεπτό.

Το νέο στάδιο ξεκίνησε το 1964. Στον απόηχο μιας διένεξης για τα υδάτινα αποθέματα, ο Αραβικός Σύνδεσμος συνεδρίασε στο Κάιρο κι ανακοίνωσε τα εξής: «… συλλογικές αραβικές στρατιωτικές προετοιμασίες, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί, θα συνιστούν τα έσχατα πρακτικά μέσα για την τελική εξάλειψη του Ισραήλ».

Πέρασαν δύο χρόνια και ο τότε Υπουργός Άμυνας Χάφεζ Άσαντ, ο οποίος στη συνέχεια έγινε Πρόεδρος της Συρίας είχε δηλώσει: «χτυπήστε τους οικισμούς του εχθρού, κάνετε τους σκόνη και στρώστε τα πεζοδρόμια των αραβικών δρόμων με τα κρανία των Εβραίων». Και για να εξαλείψει οποιαδήποτε αμφιβολία, πρόσθεσε: «είμαστε αποφασισμένοι να βάψουμε αυτή τη γη (του Ισραήλ) με το αίμα σας και να σας πετάξουμε στη θάλασσα».

Εννέα μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμός ο Νάσερ είχε δηλώσει: «Ο αραβικός λαός θέλει να πολεμήσει. Ο βασικός σκοπός μας είναι η καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ». Πέρασαν περισσότερες από δύο μέρες πριν ο ιρακινός πρόεδρος Αμπντούλ Ραχμάν Αφίρ να μπει και αυτός με τη σειρά του στο χορό των απειλών: «αυτή είναι η ευκαιρία μας… ο στόχος μας είναι σαφής: να σβήσουμε το Ισραήλ από το χάρτη».

Δύο μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, ο ιδρυτής και ηγέτης της PLO Άχμαντ  Σούκιερι δήλωσε: «όποιος επιβιώσει θα παραμείνει στην Παλαιστίνη αλλά κατά τη γνώμη μου δεν θα μείνει κανείς ζωντανός». Ναι, αυτή ήταν η ατμόσφαιρα. Υπάρχει κανείς ακόμη που πιστεύει σοβαρά ότι όλα αυτά ήσαν απλώς δηλώσεις; πιστεύει κανείς ότι πρόθεσή τους ήτανε μια ελαφρά κατοχή; πιστεύει κανείς ότι δεν θα γινόντουσαν μαζικές σφαγές, όπως αυτές που διέπραξε η Αίγυπτος στην Υεμένη και αργότερα στη Μπιάφρα;

Χουσεΐν: δεν υπήρξαν διαταγές εξόντωσής «εξ όσων γνωρίζω»

Προκειμένου να γίνει κατανοητό ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν ψευδείς δηλώσεις, θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε μια συνάντηση που έλαβε χώρα μετά τον πόλεμο μεταξύ του Ισραηλινού πρεσβευτή στο Λονδίνο Ααρών Ρέμεζ και του Βρετανού υπουργού εξωτερικών Τζώρτζ Μπράουν, ο Ρέμεζ είπε ότι το Ισραήλ διαθέτει έγγραφα του ιορδανικού στρατού με επιχειρηματικές διαταγές από 25 ως 26 Μαΐου, περίπου δύο εβδομάδες πριν το ξέσπασμα του πολέμου, στις οποίες περιλαμβάνονται διαταγές να εξοντωθούν οι άμαχοι στις κοινότητες, οι οποίες επρόκειτο να καταληφθούν. Εκείνη την εποχή πίστευαν ότι αυτό επρόκειτο να συμβεί.

Δεν είναι σαφές, είπε ο Ρέμεζ, εάν εκείνη την εποχή αυτές οι διαταγές ήσαν σε γνώση του Χουσεΐν αλλά ήταν πολύ όμοιες με τις διαταγές για εξόντωση που είχε εκδόσει ο αιγυπτιακός στρατός. Αυτό φαίνεται τόσο από το βιβλίο του Μίχαελ Όρεν για τον Πόλεμο των Έξι Ημερών και το βιβλίο της Μίριαμ Τζόις σχετικά με τις σχέσεις του Χουσεΐν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Βρετανία, όσο και από το βιβλίο του Δρ Μοσέ Ελντάντ «Κεντρικά Ζητήματα της Διένεξης Ισραήλ-Παλαιστινίων». Αρχικώς, ο Χουσεΐν απέρριπτε τους ισχυρισμούς σχετικά με τις διαταγές περί εξόντωσης, ωστόσο αργότερα πρόσθεσε τη φράση: «εξ όσων γνωρίζω».

Σαφή και απλά γεγονότα

Οι μέρες περνούσαν. Οι απειλές αυξάνονταν. Όλο και περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις αποστέλλονταν στο Σινά. Όλο και περισσότερα αραβικά κράτη συμμετείχαν στο στρατιωτικό συνασπισμό. Δεν είναι σαφές εάν ο Νάσερ επιθυμούσε πόλεμο, έγραψε ο Όρεν στο βιβλίο του. Τόσο ο ίδιος όσο και τα αραβικά κράτη έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, ώστε να επιδεινωθεί η κατάσταση. Η όρεξη του Νάσερ συνέχιζε να μεγαλώνει και ευθύς αμέσως μετά το κλείσιμο των Στενών ανακοίνωνε: «Εάν καταφέρουμε να αποκαταστήσουμε τις συνθήκες που επικρατούσαν πριν το 1956 (τα Στενά του Τιράν ήταν κλειστά) σίγουρα ο Θεός θα μας βοηθήσει να αποκαταστήσουμε και την κατάσταση που υπήρχε το 1948».

Ο μακαρίτης Γιτσχάκ Ράμπιν, ο οποίος υπηρέτησε εκείνη την εποχή ως Αρχηγός του ΓΕ της ΤΣΑ’Αλ, είπε στην κυβέρνηση ότι «θα είναι ένας δύσκολος πόλεμος… θα έχουμε πολλές απώλειες». Υπολόγιζε ότι θα έχαναν την ζωή τους 50.000 άνθρωποι. Και ο Όρεν, ο όποιος έχει διαβάσει σχεδόν κάθε έγγραφο που αποχαρακτηρίστηκε, κατέληξε στο συμπέρασμα: «Τα έγγραφα δείχνουν ότι το Ισραήλ επιθυμούσε να εμποδίσει τον πόλεμο με όλη του τη δύναμη και ότι μέχρι την παραμονή των μαχών προσπαθούσε με κάθε τρόπο να σταματήσει τον πόλεμο, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε βαρύ στρατηγικό και οικονομικό κόστος για το κράτος». Αυτά είναι τα γεγονότα. Όμως εκείνοι που ξαναγράφουν την ιστορία νικούν.

Η πολιτική διαμάχη για τον Ισραηλινό έλεγχο στα Εδάφη έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση, όπου οι πολιτικές γνώμες διαρρηγνύουν την πραγματική έρευνα. Η πολιτική διαμάχη είναι σημαντική. Και είναι βεβαίως νομιμοποιημένη. Όμως δεν υπάρχει ανάγκη να ξαναγραφτεί ιστορία προκειμένου να δικαιολογηθεί μια πολιτική στάση. Θα έπρεπε να γίνει ακριβώς το αντίθετο: τα γεγονότα θα έπρεπε να επηρεάζουν τις πολιτικές απόψεις. Και τα γεγονότα είναι σαφή και απλά: οι ηγέτες των αραβικών χωρών όχι μόνο προέβαιναν σε δηλώσεις μιας προσδοκώμενης εξόντωσης αλλά είχαμε και την προετοιμασία και τις επιχειρησιακές διαταγές. 

https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4968426,00.html?utm_source=Taboola_internal&utm_medium=organic