Spectator uk.com Σάββατο 21.12.2019
Ed Husain

Σχεδιάζεται νέα χαρτογράφησης της Μουσουλμανικής διανόησης και τα παλιά μίση απομακρύνονται.  

Όταν ο Μπέντζαμιν Νετανιάου επισκέφθηκε το Ομάν το 2018 σε μία κίνηση καλής θέλησης προς τους γείτονες του Ισραήλ, το καλωσόρισμα δεν ήταν καθολικό. Για έναν Ισραηλινό πρωθυπουργό να γίνει θερμή υποδοχή σε ένα υπερήφανο Αραβικό κράτος ήταν, για μερικούς, πάρα πολύ. Ο Υπουργός Εξωτερικών του Ομάν, Yusuf bin Alawi Abdullah, ρωτήθηκε στο Al Jazeera γιατί επετράπη η επίσκεψη. Η απάντηση έγινε viral: «Γιατί όχι; Απαγορεύεται σε εμάς; Το Ισραήλ είναι ένα έθνος μεταξύ των εθνών της Μέσης Ανατολής. Πρέπει να ξεκινήσουμε ένα νέο ταξίδι για το μέλλον».  

Ένα νέο αφήγημα προκύπτει στη Μέση Ανατολή. Σχεδιάζεται νέα χαρτογράφηση της Μουσουλμανικής διανόησης και τα παλιά μίση απομακρύνονται. Η αντισημιτική τρέλα να καταστρέψουν το Ισραήλ ήταν ισχυρή στη δεκαετία του 1960, ενώνοντας τον πρόεδρο της Αιγύπτου Nasser με τους φίλους του Άραβες. Αλλά τώρα, οι Σουνίτες Άραβες γείτονες αλλάζουν πορεία. Ισλαμιστές ηγέτες χάνουν την ελκυστικότητά τους – σε μία εποχή που το Ιράν, με το στίγμα του θεολογικού φασισμού, απειλεί το Ισραήλ, ομοίως και τον Αραβικό κόσμο.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ποσοστό των Αράβων που εκφράζει εμπιστοσύνη στα Ισλαμικά κόμματα μειώθηκε κατά πολύ περισσότερο από το ένα τρίτο μετά τις εξεγέρσεις του 2011. Τρία τέταρτα των Ιρακινών δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται καθόλου τα Ισλαμικά κόμματα και ο αριθμός των νέων ανθρώπων που λένε ότι «δεν είναι θρησκευόμενοι» επίσης αυξάνεται. Αυτή η γενιά θέλει τους Άραβες ηγέτες να αυξήσουν την οικονομική ευημερία και να ελαχιστοποιήσουν τις πολιτικές συγκρούσεις. Και να οικοδομήσουν συμμαχίες, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ.

Αυτό ήταν το «Έτος της Ανοχής» στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το Φεβρουάριο, ένα υπαίθριο πλήθος 170.000 Καθολικών γιορτάστηκε από τον Πάπα Φραγκίσκο, τον πρώτο Ποντίφικα που επισκέφθηκε την Αραβική χερσόνησο. Για να τιμήσει την επίσκεψη του Πάπα, ο Διάδοχος του Θρόνου του Άμπου Ντάμπι, Mohammed bin Zayed, ανακοίνωσε την κατασκευή στην πρωτεύουσα των ΗΑΕ του Αβρααμικού Οικογενειακού Σπιτιού: μία συναγωγή, μία εκκλησία και ένα τζαμί μέσα σε ένα ενιαίο συγκρότημα, έναν άξονα για την ανάδειξη της ιστορίας και ένα σύμβολο ελπίδας για ένα νέο μέλλον συνύπαρξης.

Στο Ντουμπάι, οι Εβραίοι θρησκεύονται σε συναγωγή για αρκετά χρόνια τώρα. Οι Ραβίνοι από το Ισραήλ, την Αμερική, την Αυστραλία και την Ευρώπη παρακολουθούν ετήσιες διεθνείς Μουσουλμανικές ειρηνευτικές διασκέψεις που πραγματοποιήθηκαν στο Άμπου Ντάμπι από τον Abdullah bin Bayyah, γνωστό Mουσουλμάνο θεολόγο, για δύο χρόνια. Με πλήρη Ραβινική αμφίεση.  

Ο Βασιλιάς Hamad του Μπαχρέιν έχει επίσης οδηγήσει σε πιο ανοικτές σχέσεις μεταξύ του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού. Το 2016 γιόρτασε τη Χάνουκα με ορθόδοξους Εβραίους από τη Νέα Υόρκη και οι αυλικοί του τραγουδούσαν και χόρευαν. Οι σκηνές ήταν εκπληκτικές: Εβραίοι με καπέλα και γενειάδα, Μουσουλμάνοι με καφίγιες και ρόμπες, ενωμένοι σε τραγούδια ειρήνης. Αυτή η πρωτοποριακή κίνηση προκάλεσε καταδίκη από την υποστηριζόμενη από το Ιράν, Χαμάς, αλλά ευνοϊκά σχόλια ξέσπασαν στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε αντάλλαγμα, οι ειρηνευτικές αντιπροσωπείες του Μπαχρέιν επισκέφθηκαν το Ισραήλ.

Υπήρξαν ακόμη και σημάδια μιας θρησκευτικής glasnost (ανοιχτής συζήτησης) στη Σαουδική Αραβία. Ο Μουσουλμανικός Παγκόσμιος Σύνδεσμος με έδρα τη Μέκκα, ο οποίος για πέντε δεκαετίες προώθησε το σκληροπυρηνικό Ουαχαμπισμό, ξεκίνησε συναντήσεις με διάφορους Εβραϊκούς οργανισμούς. Αρκετοί Σουαδάραβες μπλόγκερς, YouTubers και προσωπικότητες του Twitter, έχουν επαινέσει το Ισραήλ στα Αραβικά. Ο Mohamed Saud, ένας ακτιβιστής των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης, επισκέφθηκε το Ισραήλ τον Ιούλιο και μίλησε με ευχέρεια Εβραϊκά που έμαθε στο Ριάντ. Αυτοί οι εξοργισμένοι Παλαιστίνιοι ριζοσπάστες, που ενθάρρυναν τα παιδιά να του πετάξουν πέτρες – σαν να είναι εξοργισμένοι με τον παλιό τους κόσμο, με το πολιτικοποιημένο μίσος, ξεθωριάζουν.  

Έχω παρατηρήσει μια αλλαγή διάθεσης στα ταξίδια μου. Συνάντησα τακτικά Αιγύπτιους και άλλους που θέλουν απελπισμένα να εξομαλύνουν τις σχέσεις με το Ισραήλ και προσφέρουν τρεις λόγους. Πρώτον, τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης εξέθεσαν τον φανατισμό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλων συναφών Ισλαμιστών, με τους σκληροπυρηνικούς να αντιμετωπίζονται τώρα ως απειλή τόσο για το Ισλάμ ως πίστη, όσο και για τους Μουσουλμάνους ως λαό. Το ISIS και άλλα «Ισλαμικά κράτη» είναι φυσικά το λογικό αποτέλεσμα του Ισλαμισμού. Τώρα που η πίστη αυτή έχει δοκιμαστεί στην καταστροφή, βλέπεται ως αυτό που είναι – και απορρίπτεται. 

Δεύτερον, η ανάγκη να αντισταθούν στο Ιράν γίνεται η αιτία που ενώνει το Ισραήλ με τους Σουνίτες Άραβες και τους Σιίτες Μουσουλμάνους κατά της Τεχεράνης στο Ιράκ, τη Συρία και το Λίβανο. Είναι γνωστό ότι οι μουλάδες στην Τεχεράνη υποστηρίζουν τη Χεζμπολάχ, η οποία είναι αφιερωμένη στην καταστροφή του Ισραήλ. Αλλά ανακατεύονται επίσης στο Μπαχρέιν, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, το Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη. Έτσι εναντίον αυτής της απειλής του Σιιτικού πολιτικού Ισλαμισμού, που δεσμεύτηκε να καταστρέψει Μουσουλμανικές κοσμικές κυβερνήσεις και να εξάγει τη Σιιτική επαναστατική ιδεολογία, το Ισραήλ αρχίζει να θεωρείται ως ένας καλός γείτονας.

Τέλος, και πιο ενδιαφέρον, το Ισραήλ θεωρείται από τις μετριοπαθείς Αραβικές κυβερνήσεις ως εταίρος εμπορίου και ασφάλειας, καθώς η Δύση στέλνει ανάμεικτα μηνύματα. Ο Μπαράκ Ομπάμα εγκατέλειψε τους Άραβες συμμάχους του όταν αντιμετώπισαν απειλές από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ή το Ιράν. Εγκατέλειψε τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ – στη φρίκη των Σαουδάραβων και των Εμιράτων – και ζητωκραύγασε με τη λαϊκή εξέγερση στη Συρία. Όταν η Αμερική υπέγραψε την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν προς το τέλος της προεδρίας του Ομπάμα, το Ισραήλ και οι Άραβες γείτονές του ήταν ενωμένοι δυνατά. Αυτό το μάθημα στην αναξιοπιστία δεν έχει ξεχαστεί. Όπως δήλωσε πρόσφατα ένας Άραβας πρίγκιπας σε μία ιδιωτική συνάντηση: «Ποιος άλλος θα πετάξει σε κοινές αποστολές εναντίον Ιρανικών στόχων μαζί μας;»

Από την πλευρά του, ο Νετανιάου είναι αισιόδοξος. «Αυτό που συμβαίνει στην πράξη με τα Αραβικά κράτη δεν συνέβη ποτέ στην ιστορία μας, ακόμα και όταν υπογράψαμε ειρηνευτικές συμφωνίες», έχει πει. Φυσικά, υπάρχει πολλή ιστορία που πρέπει να ξεπεραστεί. Για 70 χρόνια ο Αραβικός κόσμος οδηγήθηκε από μία αντισημιτική ιδεολογική τρέλα να εξαλείψει το Ισραήλ. Αλλά πριν από αυτό ήρθε μία πολύ μακρύτερη ιστορία συνύπαρξης και σεβασμού. Ο λαός του Ισραήλ τιμάται επανειλημμένα στο Κοράνι, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι οι Εβραίοι έχουν κάθε δικαίωμα να εγκατασταθούν μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ. Ήταν ο Ομάρ, ένας φίλος του προφήτη, που κάλεσε τους Εβραίους πίσω στην Ιερουσαλήμ το 637 μετά από πέντε αιώνες εξορίας από τους Ρωμαίους.

Υπάρχουν αρκετές ιστορικές και γραπτές αφηγήσεις της Μουσουλμανικής-Εβραϊκής αδελφότητας για να αποτελέσουν τη βάση της επαναπροσέγγισης. Η εχθρότητα, ιστορικά, ήταν ένα πρόσφατο χτύπημα. Με ένα ισχυρό Ιράν και με μία αδιάφορη Δύση, οι Άραβες και οι Εβραίοι έχουν κοινό συμφέρον να οικοδομήσουν μία διαρκή συμμαχία μεταξύ τους. Αυτή μπορεί να είναι ακόμα η δεκαετία της ειρήνης.

https://www.spectator.co.uk/2019/12/islams-reformation-an-arab-israeli-alliance-is-taking-shape-in-the-middle-east/