Honest reporting Δευτέρα 23.2.2019
Του  DANIEL POMERANTZ  

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) υποτίθεται ότι διώκει τους δράστες των χειρότερων ειδών εγκλημάτων, όπως η γενοκτονία, η μαζική απέλαση, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.

Προς το τέλος του 2019 όμως, κατόπιν αιτήματος της Παλαιστινιακής Αρχής, η εισαγγελέας του ΔΠΔ Fatou Bensouda, ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμη να ξεκινήσει επίσημη έρευνα σχετικά με το αν το Ισραήλ διέπραξε εγκλήματα πολέμου: χτίζοντας σπίτια.

Ειδικότερα, η Bensouda εξετάζει κατοικημένες κοινότητες, που συχνά λέγονται ‘’Οικισμοί’’. Ερευνά επίσης υποτιθέμενα εγκλήματα των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου της Γάζας το 2014 και τις περσινές ταραχές κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ/Γάζας. Προς το παρόν περιμένει για μια τελική έγκριση από τους δικαστές του ΔΠΔ ότι έχει τη δικαιοδοσία για την έρευνα.  Αλλά τα νέα αυτής της εβδομάδας εστίασαν κυρίως  στην νομιμότητα των οικισμών.

Μεγάλο μέρος του κόσμου αποκαλεί την εν λόγω περιοχή  ’’Δυτική ‘Όχθη’’, μια ονομασία που χρησιμοποιήθηκε από την Ιορδανία κατά την 19ετή κατοχή της, από το 1948 μέχρι το 1967, και χρησιμοποιείται ακόμα αρκετά από τη διεθνή κοινότητα σήμερα. Πριν η περιοχή λεγόταν ΄΄Ιουδαία και Σαμάρια’’ από τους αρχαίους Εβραίους κατοίκους της. Για τώρα, θα αναφέρομαι στην περιοχή απλά ως ‘’αμφισβητούμενες περιοχές’’, καθώς αποτελούν το αντικείμενο μιας πολύ πραγματικής και συνεχιζόμενης διαμάχης.

Δεν πρόκειται για ερώτημα εάν οι Εβραϊκοί οικισμοί στις αμφισβητούμενες περιοχές είναι σωστοί ή λάθος, που είναι ζήτημα διαφωνίας ακόμα και ανάμεσα στους Ισραηλινούς. Ούτε είναι ερώτημα εάν οι Εβραίοι ή οι Παλαιστίνιοι έχουν ιστορικές, νομικές ή συναισθηματικές συνδέσεις με αυτή τη γη. Το ερώτημα είναι εάν το χτίσιμο Εβραϊκών κοινοτήτων στις αμφισβητούμενες περιοχές είναι ένα παράνομο έγκλημα πολέμου.

Τί λέει ο Νόμος
Το Παλαιστινιακό αίτημα επισημαίνει το άρθρο 49 της 4ης Συνθήκης της Γενεύης, που λέει:  Η  δύναμη κατοχής δεν πρέπει να απελάσει ή να μεταφέρει μέρος του δικού της πληθυσμού στα κατεχόμενα εδάφη.

Παρόμοια εκφραση μπορεί να βρεθεί στο Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, στο Άρθρο 8.

Κάποιοι Ισραηλινοί υποστηρίζουν ότι η κατάσταση στις αμφισβητούμενες περιοχές δεν είναι ‘’κατοχή’’ για αρκετούς ιστορικούς και τεχνικούς λόγους. Παρόλα αυτά, το Ανώτατο Ισραηλινό Δικαστήριο έχει αποφανθεί σε πολλές περιπτώσεις ότι το Ισραήλ πρέπει να ακολουθεί τους διεθνείς νόμους που σχετίζονται με την κατοχή σε αυτές τις περιοχές. Άρα σύμφωνα με τον Ισραηλινό Νόμο, οι κανόνες της Συνθήκης  της Γενεύης ισχύουν.

Που μας φέρνει στο ζήτημα της αναγκαστικής μεταφοράς πληθυσμού.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η βασική ερώτηση γίνεται: Έχει παραβιάσει το Ισραήλ το Άρθρο 49?

Όχι.

Πολλά διεθνή δικαστήρια έχουν διευκρινίσει ότι το Άρθρο 49 αναφέρεται συγκεκριμένα σε αναγκαστικές μεταφορές πληθυσμού.  Το Ισραήλ δεν ανάγκασε ποτέ κανέναν να ζήσει στις αμφισβητούμενες περιοχές, ούτε έχει αναγκάσει υπάρχοντες πληθυσμούς να φύγουν. Στην πραγματικότητα, ο Παλαιστινιακός πληθυσμός έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί από τότε που τα αμφισβητούμενα εδάφη τέθηκαν υπό τον έλεγχο του Ισραήλ, το 1967.

Με λίγα λόγια, οι Ισραηλινοί οικισμοί δεν παραβιάζουν το Άρθρο 49 της Συνθήκης της Γενεύης.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Υπάρχουν 124 εδαφικές αμφισβητήσεις σε όλο τον κόσμο και σε καμία από αυτές δεν διώκεται το χτίσιμο σπιτιών σε αμφισβητούμενες περιοχές ως έγκλημα πολέμου. Όχι σε μέρη όπως η κατεχόμενη από τη Ρωσία Ουκρανία, η Τουρκική κατοχή στην Βόρεια Κύπρο, ή  η ολική κατάληψη της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο.

Μόνο στο Ισραήλ.

Ο Νόμος πράγματι βγάζει νόημα. Οι εδαφικές διαφωνίες  σε όλο τον κόσμο συχνά συνεχίζονται για χρόνια, ακόμη και γενιές. Μέσα σε αυτό τον καιρό, η ζωή συνεχίζεται, και άτομα και κοινότητες πρέπει να μπορούν να ζήσουν και να αναπτυχθούν ακόμα και όταν οι πολιτικοί επεξεργάζονται τις δικές τους διαφορές.

Ωστόσο, η εφαρμογή ενός μοναδικού νόμου στο Ισραήλ που δεν εφαρμόζεται σε καμία άλλη χώρα, είναι, με μία λέξη, παράνομη.

Η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο.

Οι Παλαιστίνιοι δεν ζητούν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να σταματήσουν όλες οι κατασκευαστικές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια αυτής της διαφωνίας: στην ουσία ότι οι Εβραίοι, και μόνο οι Εβραίοι, να σταματήσουν να χτίζουν σπίτια στην περιοχή, ενώ οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί μπορούν να συνεχίσουν.

Η εφαρμογή ενός μοναδικού νόμου στους Εβραίους που δεν εφαρμόζεται σε κανένα άλλο πληθυσμό ή θρήσκευμα, είναι και παράνομο και ρατσιστικό.

Υπάρχουν άλλα, πιο τεχνικά προβλήματα. Για παράδειγμα, καθώς το Ισραήλ δεν είναι μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, δεν είναι ξεκάθαρο αν το δικαστήριο έχει καν τη δικαιοδοσία. Επίσης, τη δεκαετία του 90, το Ισραήλ και η Παλαιστινιακή Αρχή υπέγραψαν τις Συμφωνίες του Όσλο, συμφωνώντας να χειριστούν αυτή τη διαφωνία μέσω άμεσης διαπραγμάτευσης παρά μέσω διεθνών δικαστηρίων.

Όμως πέρα από τις τεχνικές λεπτομέρειες, το πιο σημαντικό πράγμα είναι οι νόμοι να εφαρμόζονται καθολικά σε όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή εθνικότητας. Μη απορρίπτοντας την καταγγελία των Παλαιστίνιων, το ΔΠΔ εφαρμόζει ήδη δύο μέτρα και δύο σταθμά για τον Εβραϊκό λαό και το Εβραϊκό κράτος, που δεν εφαρμόζει για καμία άλλη εδαφική διαφορά.

Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι το ζήτημα του νομικού και ηθικού προηγουμένου: Όταν αποφασίζουμε ότι είναι αποδεκτό να ερμηνεύουμε νόμους με τρόπο που να ισχύει αποκλειστικά για τους Εβραίους, πρέπει να αναρωτηθούμε…ποιος έχει σειρά?֍ 

https://honestreporting.com/legally-blind-international-criminal-court-israel/