Ινστιούτο Γκέϊτ Στόουν Τρίτη 3.11.2020
Ουζάϊ Μπουλούτ*

  • «Ο πολιτισμός μας, δεν είναι κατοχή ή λεηλασία. Εγκαθιδρύει την επικράτηση της δικαιοσύνης που ο Αλλάχ εντέλει για την περιοχή που κατακτάται… Γι’ αυτό και ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός κατάκτησης». Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, MEMFI.org, 26 Αυγούστου 2020
  • «Η Τουρκία θα πάρει ότι δικαιούται στην Μεσόγειο Θάλασσα, στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Μαύρη Θάλασσα. Γι’ αυτό είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο πολιτικά, οικονομικά, ή στρατιωτικά. Καλούμε τους συνομιλητές μας να μπουν σε τάξη και να αποφύγουν λάθη που θα ανοίξουν τον δρόμο για την καταστροφή τους». Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, MEΜRI.org, 26 Αυγούστου 2020
  • «Την πιο άγρια συμπεριφορά την επιφυλάσσουνε πάντα για αυτούς που επιδεικνύουν την Χριστιανοσύνη τους: κλήρος και μοναχοί κάηκαν μέχρι θανάτου, και άλλοι εγδάρησαν ζωντανοί από το κεφάλι μέχρι τα δάκτυλα”, Ραϊμόντ Ιμπραχίμ, Ιστορικός, Περιοδικό Frontpage, 7 Αυγούστου 2019.
  • Το 2018, ο εκπρόσωπος του Τουρκικού Κοινοβουλίου, Ισμαήλ Καχραμάν αποκάλεσε την περίφημη στρατιωτική επιχείρηση στην βόρεια Συρία ως «Τζιχάντ». «χωρίς την Τζιχάντ», πρόσθεσε, δεν θα υπήρχε πρόοδος». Κατά την διάρκεια της ίδιας επιχείρησης, το Τουρκικό Διευθυντήριο Θρησκευτικών Υποθέσεων (Ντιγιανέτ), μίλησε για «Τζιχάντ» και δήλωσε σε εβδομαδιαίο κήρυγμα ότι ο «ένοπλος αγώνας είναι το υψηλότερο επίπεδο της Τζιχάντ».

Η τουρκική  Κυβέρνηση έχει, τα τελευταία χρόνια, ανεβάσει τους τόνους της ρητορικής της αναφορικά με τον νέο-οθωμανισμό και τις κατακτήσεις.

Στις 26 Αυγούστου, π,χ, Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έδωσε μια διάλεξη σε τελετή για την 949ή επέτειο της μάχης του Ματζικέρτ.  Η μάχη ολοκληρώθηκε με Τούρκους από την Κεντρική Ασία να καταλαμβάνουν την μέχρι τότε Αρμενική σε πλειοψηφία πόλη του Ματζικέρτ, κοντάεσα στα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Αποσπάσματα αυτής της διάλεξης μεταφράστηκαν από το MEMRI:

« Στον πολιτισμό μας, η κατάκτηση δεν θεωρείται κατοχή ή λεηλασία. Εγκαθιδρύει την επικράτηση της δικαιοσύνης που ο Αλλάχ εντέλει για την περιοχή που κατακτάται.

Πρώτα από όλα, το έθνος μας απέσυρε την καταδυνάστευση  από τις περιοχές που κατέκτησε. Εγκαθίδρυσε δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και ο πολιτισμός μας είναι υπέρ της κατάκτησης.

«Η Τουρκία θα πάρει  ότι δικαιούται στην Μεσόγειο Θάλασσα, στο Αιγαίον Πέλαγος και την Μαύρη Θάλασσα. Όπως εμείς δεν εποφθαλμιούμε το έδαφος, την κυριαρχία, ή τα ενδιαφέροντα άλλων λαών, δεν πρόκειται να παραιτηθούμε από κανένα δικαίωμά μας. Γι’ αυτό είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε ότι χρειάζεται πολιτικά, οικονομικά ή στρατιωτικά. Καλούμε τους συνομιλητές μας να μπουν σε τάξη και μην κάνουν λάθη που θα ανοίξουν τον δρόμο της καταστροφής τους.

«Θέλουμε να καταλάβει ο καθένας ότι η Τουρκία δεν είναι πια η χώρα της οποίας η υπομονή πρέπει να δοκιμαστεί όπως  η αποφασιστικότητα, η ικανότητα και το κουράγιο της. Αν ισχυριζόμαστε ότι θα το κάνουμε, πράγματι θα το κάνουμε. Και θα πληρώσουμε το τίμημα.

«Και σύμφωνα με αυτό που είπε ο Τούρκος ποιητής Γιαχούα Κεμάλ: Με το πνεύμα των στρατών εδώ: Αυτή η καταιγίδα που ξέσπασε  είναι ο Τουρκικός Στρατός, Κύριε! Ο στρατός που πεθαίνει για χάρη σου είναι αυτός, Κύριε! Ας ανυψωθεί το ανανεωμένο και δυναμωμένο όνομα σου με την επίκληση των προσευχών! Δώσε μας την νίκη, γιατί αυτός είναι ο τελευταίος στρατό;ς του Ισλάμ! »

Σε άλλο λόγο, τον Μάϊο ο Ερντογάν σε ομιλία του πάλι μίλησε για κατακτήσεις, αναφερόμενος στην  εισβολή των Οθωμανών Τούρκων το 1453 στην Κωνσταντινούπολη:

‘’Οι πρόγονοί μας είδαν την κατάκτηση όχι μόνο σαν κατάληψη εδαφών, αλλά σαν κατάκτηση καρδιάς. Πρόσφατα, κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να χαρακτηρίσουν την κατάκτηση σαν κατοχή. Πιστέψτε με είναι πλήρως άσχετοι, Ρωτήστε τους τι σημαίνει κατάκτηση και δεν θα ξέρουν να σας πουν. Κατάκτηση είναι άνοιγμα. Κατάκτηση είναι κυρίως να κερδίσεις τις καρδιές, αλλά αυτοί δεν το γνωρίζουν. Οι πρόγονοί μας, που ξεκίνησαν χιλιάδες χρόνια πριν, πρώτα αγκάλιασαν κάθε κομμάτι της Ανατολίας, της Θράκης και των Βαλκανίων με μαχητές, δερβίσηδες, βετεράνους κλπ. Όταν ο Κατακτητής Οθωμανός Σουλτάνος Μεχμέτ Β’ ο Κατακτητής εισήλθε από τις πύλες της Ιστανμπούλ, οι ελληνίδες γυναίκες έλεγαν «ελπίζουμε να δούμε τουρμπάνι Οθωμανικό παρά το κώνο του καρδιναλίου στα κεφάλια μας.»

Ένα από τα βασικά προβλήματα της Τουρκίας είναι η συστηματική ιστορική αναθεώρηση που προωθείται από την κυβέρνηση και άλλα ιδρύματα της χώρας, περιλαμβανομένων  και των μέσων. Είναι σημαντικοί ψευτοαναθεωρητές, ειδικά όταν αναφέρονται στην εισβολή στο Ματζικέρτ και την Κωνσταντινούπολη (Ιστανμπούλ).

Όταν  οι  Τούρκοι  οδηγούμενοι  από  τον  Σουλτάνο  Αλπ  Αρσλάν   (πραγματικό όνομα     : Μωχάμεντ μπιν Νταούντ), έφθασαν στο Ματζικέρτ τον 11ο αιώνα για να εισβάλουν στην περιοχή, δεν «αγκάλιασαν καρδιές». Αντίθετα πραγματοποίησαν σφαγές. Το Ματζικέρτ τότε ήταν μια διακεκριμένη Αρμενική πόλη. Η σφαγή «άρχισε το 1019 –ακριβώς χίλια χρόνια πίσω» γράφει ο ιστορικός Ρεϊμόντ Ιμπραχίμ , «όταν οι Τούρκοι άρχισαν να εισβάλουν  και να μεταβάλουν την τότε μεγάλη Αρμενία σ’ αυτό που έχει απομείνει στις μέρες μας, η ανατολική πλευρά της σημερινής μοντέρνας Τουρκίας.»

Όπως περιγράφει ο Ιμπραχίμ, οι κατακτήσεις δεν επιτυγχάνονταν «κερδίζοντας καρδιές». Συνοδεύονταν από κτηνώδεις  σφαγές Χριστιανών κατοίκων, αρπαγές γυναικών, κοριτσιών και αγοριών και καταστροφή εκκλησιών.

‘Την πιο άγρια συμπεριφορά πάντα την επιφύλασσαν σ’ αυτούς που υποστήριζαν φανερά την Χριστιανοσύνη τους: κλήρος και μοναχοί « καίγονταν μέχρι θανάτου», ενώ άλλοι γδέρνονταν ζωντανοί από το κεφάλι μέχρι τα δάκτυλα». Κάθε μοναστήρι και εκκλησία – πριν από αυτό, η περιοχή Άνι ήταν γνωστή ως «η πόλη των 1001 εκκλησιών -  λεηλατήθηκε, ατιμάστηκε και πυρπολήθηκε. Ένας ενθουσιώδης τζιχαντιστής αναρριχήθηκε στην κορυφή του κύριου καθεδρικού ναού, γκρέμισε τον τεράστιο σταυρό που ήταν στημένος στον θόλο και τον πέταξε στο έδαφος, πριν εισέλθει από μονοπάτι στην εκκλησία…

«Όχι μόνο πολλές Χριστιανικές πηγές πιστοποιούν  την λεηλάτηση της πρωτεύουσας της Αρμενίας – σύχρονη  σημείωση αναφέρει ότι ο Μωχάμεντ  «άφησε την Άνι μια έρημο σφαγών και φωτιάς» - αλλά το ίδιο αναφέρουν και οι Μουσουλμανικές πηγές, συχνά αποκαλυπτικά::: «Ήθελα να  μπω στην πόλη να δω με τα ίδια μου τα μάτια» εξηγεί ένας ΄Αραβας. «Προσπάθησε να εντοπίσω ένα τουλάχιστον δρόμο, χωρίς να χρειάζεται να περπατήσω πάνω από πτώματα. Αλλά στάθηκε αδύνατο».

Άλλο ιστορικό γεγονός αναφέρεται στις αγριότητες που εξελίχθηκαν κατά την εισβολή στην Ελληνική Βυζαντινή πόλη της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους τον 19ο αιώνα. Ο ισχυρισμός ότι οι Ελληνίδες γυναίκες είπαν «ότι προτιμούν τους Οθωμανούς» είναι πολύ μακριά από την αλήθεια. Η πόλη έπεσε μετά από πολλές εβδομάδες Ελληνικής αντίστασης. Ο Ιστορικός Μαρκ Καρτράϊτ γράφει ότι «οι Βυζαντινοί ήταν απελπιστικά λιγότεροι σε άνδρες, πλοία και όπλα».

Όταν εισέβαλαν στην  Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου του 1453, συμπληρώνει 0 Καρτράϊτ, «άρχισαν οι βιασμοί, οι ομηρίες και η καταστροφές.»

«Πολλοί από τους κατοίκους προτίμησαν να αυτοκτονήσουν παρά να παραδοθούν στον τρόμο, την  κατάληψη και την σκλαβιά. Περίπου 4.000 σκοτώθηκαν αμέσως και πάνω από 50.000 φορτώθηκαν σε πλοία για να πωληθούν ως σκλάβοι. Μερικοί αναζήτησαν καταφύγιο στις εκκλησίες και οχυρώθηκαν μέσα περιλαμβανομένης της Αγίας Σοφίας, αλλά οι εκκλησίες ήταν προφανείς στόχοι εξ αιτίας των θησαυρών τους οι οποίοι λεηλατήθηκαν από τα κειμήλια και τα πολύτιμα μέταλλα, τα κτίρια με τις πολύτιμες εικόνες γκρεμίστηκαν και οι φοβισμένοι όμηροι κατεσφάγησαν. Αναρίθμητοι θησαυροί τέχνης γίνανε κομμάτια, περιλαβανομένων  μωσαϊκών και φρέσκος.

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης έφερε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και οδήγησε στην κατάληψη της περιοχής από την Οθωμανική  αυτοκρατορία. Η ιστορία των Οθωμανών Τούρκων σηματοδοτήθηκε έντονα από  την  εξόντωση  των  Χριστιανών και  και άλλων μη-Μουσουλμάνων.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διήρκεσε 600 χρόνια (από το 1299 ως το 1923) και περιελάμβανε κομμάτια της Ασίας, της Ευρώπης και της Αφρικής. Οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι κάτω από Οθωμανικό νόμο μετατράπηκαν σε «ντίμις», δεύτερης τάξης  «ελεγχόμενα αντικείμενα», που έπρεπε να πληρώνουν βαρύ τίμημα φόρων για να παραμένουν ζωντανοί. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, επισημαίνει ο ιστορικός Βασίλειος Μεϊτσανετσίδης, οι Τούρκοι τους ανάγκαζαν σε καταπιεστικές τακτικές, που περιελάμβαναν:-

  • Το σύστημα «γκουλάμ», σύμφωνα με το οποίο οι μη-Μουσουλμάνοι ήταν σκλάβοι που ασπάζονταν τον Μωαμεθανισμό, εκπαιδεύονταν να γίνουν πολεμιστές και άνθρωποι του καθεστώτος.
  • Το σύστημα «ντεβσιρμ», υποχρέωνε τα παιδιά των Χριστιανών σε υποχρεωτική στράτευση, να ασπαστούν το Ισλάμ και να υπηρετούν ως σκλάβοι τον Σουλτάνο στο παλάτι και να τον συνοδεύουν στις επιχειρήσεις (νέο σώμα).
  • Υποχρεωτική και εθελοντική Ισλαμοποίηση – το τελευταίο σαν αποτέλεσμα κοινωνικής, θρησκευτικής και οικονομικής πίεσης και σεξουαλική σκλαβιά των γυναικών, νεαρών αγοριών, εκδίωξη και δολοφονία.»

Πολλές Τουρκικές ιστορικές πεποιθήσεις  κυριολεκτικά αντιτίθενται πλήρως στην ιστορική αλήθεια. Σύμφωνα με Τουρκικές Ιστορικές μελέτες, για παράδειγμα, ότι συνέβη στην Οθωμανική Τουρκία το 1915 δεν ήταν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων. Το Τουρκικό Ινστιτούτο Ιστορίας παρήγαγε ένα ντοκυμανταίρ σε 5 γλώσσες για αυτό που αποκαλεί Αρμενική Εξέγερση εναντίον του Οθωμανικού κράτους, τρομοκρατία και προπαγάνδα». Το ντοκυμανταίρ – με άλλα λόγια πως ακριβώς οι Τούρκοι μελετούν την ιστορία -  υποστηρίζει ψευδώς ότι ήταν οι Αρμένιοι που προσπάθησαν να εξοντώσουν τους Τούρκους και πραγματοποίησαν και άλλα εγκλήματα εναντίον τους και οι Τούρκοι έδρασαν μόνο με αυτοάμυνα. Πιο αντικειμενικοί ιστορικοί, όμως, καταλήγουν ότι τα γεγονότα του 1915 συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, των Ασσύριων και των Ελλήνων.

Αυτή η αναθεώρηση  στην οποία  αναφέρονται οι Τούρκοι δεν αποτελεί  μονάχα ύβρι για τα θύματα των εγκλημάτων και στους απογόνους τους, αλλά εμποδίζει πολλούς Τούρκους από το να  αναπτύξουν κριτική σκέψη  και να καταλάβουν  τα γεγονότα της αυτοκρατορικής περιόδου. Η πίστη στην Τζιχάντ (ιερός πόλεμος στο όνομα του Ισλάμ)  
κατακτά στο όνομα του Ισλαμικού δογματισμού και της υποτίμησης του ανθρωπισμού των άλλων, φαίνεται ότι παίζει μεγάλο ρόλο στην Τουρκική υπερφίαλη νοοτροπία και στα οράματα του σημερινού ηγέτη. Το 2016, για παράδειγμα, ο Νιούμαν Κουρτουλμούς, ο τότε Πρωθυπουργός της Τουρκίας, ανακοίνωσε σε δημόσια συνάντηση, «Ανεξαρτησία σημαίνει να στέκεσαι ενώπιον των άλλων  αποκαλώντας τους «οι άλλοι». Το 2018, ο Πρόεδρος της Τουρκικής Βουλής, Ισμαήλ Καχραμάν, περιγράφοντας την στρατιωτική επίθεση εναντίον της Βόρειας Συρίας ως «Τζιχάντ» και συνέχισε «χωρίς Τζιχάντ» «δεν θα υπάρξει πρόοδος». Κατά την διάρκεια της ίδιας επίθεσης το Διευθυντήριο Θρησκευτικών Υποθέσεων (Ντιγιανέτ) επίσης μίλησε για «Τζιχάντ» και δήλωσε σε εβδομαδιαίο κήρυγμα ότι «ο ένοπλος αγώνας είναι το υψηλότερο επίπεδο της Τζιχάντ.»

Παρ΄όλα αυτά, πολλοί Τούρκοι, εξακολουθούν να υμνούν  τις εισβολές των Σελτζούκων, των Οθωμανών και των Τούρκων και να ευτελίζουν ή να αρνούνται τα εγκλήματα που έκαναν. Η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, για παράδειγμα, συνοδεύτηκε από πολλά εγκλήματα, όπως δολοφονίες, βιασμούς, βασανιστήρια, πολιορκίες, λεηλασίες περιουσιών και βίαιες εξαφανίσεις Ελληνοκυπρίων. Η Τούρκικη Κυβέρνηση επισήμως αποκαλεί την εισβολή «Κυπριακή Επιχείρηση Ειρήνης» και γιορτάζει της επέτειο κάθε χρόνο με περηφάνεια.

Επίσης λόγοι μίσους είναι ευρύτατα   διαδεδομένοι στα Τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης. Σύμφωνα με αναφορά του Ιδρύματος Χρανκ Ντινκ , οι Αρμένιοι ήταν η ομάδα που στοχοποιήθηκε  με λόγια μίσους στα Τουρκικά  Μέσα το 2019, ακολουθούμενοι από τους Σύριους πρόσφυγες, τους Έλληνες και τους Εβραίους.

Όταν οι σφαγές και ωμότητες αναφέρονται συστηματικά ως «εκθαμβωτικά γεγονότα και οι συνεχόμενες παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως η φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων  από τον Ερτογάν  αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως φυσικό φαινόμενο, δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη ότι οι περισσότεροι Τούρκοι δεν σηκώνουν φωνή εναντίον της καταπίεσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και παραβιάσεων και της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής της Βόρειας Κύπρου ή της Συρίας.֍ 


*Ο Ουζάϊ Μπουλούτ, δημοσιογράφος, είναι διακεκριμένος συνεργάτης στο Ιστιντούτο Γκεϊτστόουν. 

https://www,gatestoneinstitute.org/16690/turkey-historic-crimes