Ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, στην Αίθουσα της Ανεξαρτησίας, ανακοινώνει την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ

 

Cohen.gr Σάββατο 15.5.2021
Του Σάκη Θεοδωρόπουλου

Σαν σήμερα, Παρασκευή 14 Μαΐου του 1948, ο σιωνιστής ηγέτης, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, ανακοίνωνε την ίδρυση του ενός και μοναδικού εβραϊκού κράτους στον κόσμο, του Ισραήλ. Το μικρό αυτό κράτος, που είναι σαν ένα κουνούπι στο χάρτη, σήμερα σβήνει τα 73 «κεράκια» στην τούρτα.

Ας πάμε πίσω στο 1897, όταν στην Βασιλεία της Ελβετίας, έλαβε χώρα το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο, υπό την προεδρία του Θεόδωρου Χερτζλ, ο οποίος οραματίστηκε την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους. Ο αντισημιτισμός στην Ευρώπη, ήταν σε μεγάλο επίπεδο και γίνονταν διάφοροι διωγμοί εναντίον των Εβραίων. Ο Χερτζλ, είχε γράψει το 1896 στο βιβλίο του «Το εβραϊκό κράτος», ότι το εβραϊκό ζήτημα εξακολουθεί να υφίσταται οπουδήποτε και ότι οι Εβραίοι ζουν σε αισθητούς αριθμούς. Από το 1880, οι εβραϊκοί διωγμοί, ήταν συνεχείς και οδήγησε τους Εβραίους, να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη, εκεί που ήταν η αρχαία τους πατρίδα.

Αφού έπεσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία και είχε ολοκληρωθεί ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, είχαν γίνει ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή και άρχισαν να ιδρύονται νέα κράτη, τα οποία ήταν προτεκτοράτα των «μεγάλων» της Ευρώπης (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία). Το πρώτο βήμα, έκανε η Αίγυπτος, που κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1922, από το Ηνωμένο Βασίλειο, ακολούθησε το 1943 ο Λίβανος και το 1946 η Συρία, όπου κήρυξαν τις ανεξαρτησίες τους, από τη Γαλλία. Το ίδιο έτος με τη Συρία, ακολούθησε η ανεξαρτησία της Ιορδανίας, από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1947, λίγο πριν λήξει η Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη, σε συνέδριο του ΟΗΕ, προτάθηκε η ίδρυση δύο κρατών στην Παλαιστίνη, ένα αραβικό και ένα εβραϊκό, με την Ιερουσαλήμ, να είναι μια διεθνής πόλη και για τους δύο λαούς. Η παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και η δυτική όχθη του Ιορδάνη, πέρασε στην Ιορδανία. Στην περιοχή εκείνη, ζούσαν 590.000 Εβραίοι και 1.320.000 Άραβες. Οι Άραβες, εξέφρασαν την δυσαρέσκειά τους για την απόφαση του ΟΗΕ, και άρχισαν να διαμαρτύρονται βίαια εναντίον των Εβραίων μεταναστών, που είχαν ήδη εποικήσει στην Βρετανική τότε Παλαιστίνη.

Στις 4 το μεσημέρι τοπική ώρα, στην Αίθουσα Ανεξαρτησίας, του Τελ Αβίβ, ο πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ανακοίνωσε: «Αυτό το δικαίωμα, είναι το φυσικό δικαίωμα του εβραϊκού λαού, να είναι κύριοι της δικής τους μοίρας, όπως όλα τα έθνη, στο δικό τους κυρίαρχο κράτος. Κατά συνέπεια, εμείς, τα μέλη του λαϊκού συμβουλίου, εκπρόσωποι της εβραϊκής κοινότητας Eretz-Ιsrael και του σιωνιστικού κινήματος, συγκεντρώνονται την ημέρα της λήξης της βρετανικής εντολής επί της Eretz-Israel και, λόγω του φυσικού και ιστορικού μας δικαιώματος και σχετικά με την ισχύ του ψηφίσματος, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, δηλώνει με την παρούσα την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στην Eretz-Israel, το οποίο θα είναι γνωστό ως το Κράτος του Ισραήλ». Μετά από 2000 χρόνια σκλαβιάς, εξορίας και διωγμών, οι Εβραίοι επέστρεψαν στην ιστορική πατρίδα των προγόνων τους, στη Γη του Ισραήλ. 

Η ίδρυση του Ισραήλ, προκάλεσε γκρίνια, στις τάξεις των Αράβων γειτόνων του Ισραήλ, και οι στρατοί της Αιγύπτου, της Συρίας, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και του Ιράκ, κήρυξαν πόλεμο στο νεοσύστατο κράτος, το οποίο κλήθηκε να δώσει μάχη για την επιβίωσή του, μία μέρα από την ίδρυσή του και ξεκίνησε ο Α’ Αραβοϊσραηλινός πόλεμος, ο οποίος διήρκησε 9 μήνες και είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του μικρού Ισραήλ. 7 χρόνια μετά, το 1956 ακολούθησε ο Β’ Αραβοϊσραηλινός πόλεμος, γνωστός και ως Κρίση του Σουέζ, εξαιτίας της εθνικοποίησης της διώρυγας του Σουέζ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, την πολεμική σύγκρουση του Ισραήλ, της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ, ενάντια στην Αίγυπτο. Το Ισραήλ κατέλαβε τη χερσόνησο του Σινά έως το 1957 και με την παρέμβαση της ΕΣΣΔ και του ΟΗΕ, κηρύχθηκε κατάπαυση του πυρός. Αυτός ο πόλεμος, είχε ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη πολιτική ταπείνωση της Μ. Βρετανίας, καθώς παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Άντονι Ήτεν και ο Αιγύπτιος πρόεδρος, Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, κατέστη ίνδαλμα για τους απανταχού Άραβες. Ακολούθησε ο πόλεμος των 6 ημερών (Γ’ Αραβοϊσραηλινός πόλεμος), όπου το Ισραήλ, συνέτριψε τους Άραβες γείτονες του μέσα σε 6 μέρες, και προσάρτησε ολόκληρη τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τα 2/3 από τα Υψίπεδα του Γκολάν, που είναι συριακό έδαφος.

Ακολούθησε ο Πόλεμος του Yom Kippur, το 1973 όπου το Ισραήλ, επιβίωσε ξανά, χάρη στη στήριξη των Αμερικανών ο πόλεμος έληξε, όταν και υπογράφτηκε συνθήκη ειρήνης το 1974, στη Γενεύη. Το Ισραήλ, ήθελε ειρήνη και συμφώνησε να υποχωρήσει, ώστε να επιστρέψει το Σινά στην Αίγυπτο. Το 1978, η Αίγυπτος, ξεκίνησε συζητήσεις με το Ισραήλ και ένα χρόνο αργότερα, και το 1979, επί προεδρίας Τζίμι Κάρτερ, συναντήθηκαν ο Αιγύπτιος πρόεδρος Ανουάρ Σαντάτ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μεναχέμ Μπεγκίν και υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης Αιγύπτου και Ισραήλ. Η Αίγυπτος, έγινε η πρώτη αραβική χώρα, που προχωρά σε σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτό όμως δεν άρεσε στους υπόλοιπους Άραβες, καθώς αποβλήθηκε η Αίγυπτος από τον Αραβικό Σύνδεσμο και ο πρόεδρος Σαντάτ, δολοφονήθηκε από ακραίους το 1981.

Τζίμι Κάρτερ, Ανουάρ Σαντάτ, Μεναχέμ Μπεγκίν, στο Λευκό Οίκο το 1979

Ακολούθησε ο πόλεμος του Λιβάνου το 1982, όπου το Ισραήλ ηττήθηκε από τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ και αποσύρθηκε το 2000. Το 1994, το Ισραήλ, υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με την γειτονική Ιορδανία και παράλληλα υπέγραψε τη συνθήκη συνθήκη του Όσλο, ως ένα όπλο για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και να αναγνωριστεί από τις περισσότερες αραβικές και μουσουλμανικές χώρες. Οι συζητήσεις ήταν σε καλό κλίμα, αλλά ποτέ δεν κατέληξαν σε ειρηνευτική συμφωνία. Το 1999, η Μαυριτανία, αναγνώρισε και αυτή το Ισραήλ, αλλά διέκοψε πλήρως τις σχέσεις το 2010, όταν το Ισραήλ εισέβαλε τη Γάζα.

Μπιλ Κλίντον, Γιτζάκ Ραμπίν, Βασιλιάς Χουσεΐν Α’, στο Λευκό Οίκο το 1994 

Φτάσαμε στις μέρες μας και το 2017, ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ, ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και υποσχέθηκε ότι θα φέρει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και ότι θα μπει ένα τέλος στην αραβοϊσραηλινή κόντρα.

 

 Ο πρόεδρος Τραμπ υπογράφει την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ, ως πρωτεύουσα του Ισραήλ

 

 Η κόρη του προέδρου Τραμπ, Ιβάνκα, έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ

Το 2020, το Ισραήλ προχώρησε σε 4 συμφωνίες, με 4 αραβικές χώρες, ανεβάζοντας τον αριθμό των αραβικών χωρών που αναγνώρισαν το Ισραήλ, σε 6. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Σουδάν και Μαρόκο, υπέγραψαν τις Συμφωνίες του Αβραάμ, καθώς προχώρησαν σε εξομάλυνση των σχέσεων τους με το Ισραήλ, αλλάζοντας τελείως το σκηνικό στη Μέση Ανατολή. Το Ιράν, η Τουρκία και η Φατάχ του Αμπάς, εξέφρασαν την αντίθεση τους, θεωρώντας αυτές τις συμφωνίες, ως προδοσία, καθώς το Ισραήλ, δεν έχει προχωρήσει σε συζητήσεις με τους Παλαιστίνιους.

 

Αμπντουλατίφ μπιν Ρασίντ Αλ Ζαγανί, Βενιαμίν Νετανιάχου, Ντόναλντ Τραμπ, Αμπντουλάχ μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχγιάν στον Λευκό Οίκο το 2020

Ελπίζω και εύχομαι το Ισραήλ, να καλλιεργήσει κι άλλες σχέσεις με τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και να αναγνωριστεί σαν κράτος, αλλά πρέπει να κάνει και κάτι με τους Παλαιστίνιους, για να υπάρξει ειρήνη σε έναν καλύτερο κόσμο.֍