Inside Story Πέμπτη 10.11.2022
Γιώργος Βλαβιανός

Ο Βενιαμίν Νετανιάχου, νικητής των πρόσφατων εκλογών στο Ισραήλ, έχει μπροστά του 45 μέρες για να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις για σχηματισμό κυβέρνησης. Έως τότε θα μάθουμε αν θα συγκυβερνήσει με τους ακροδεξιούς, που εξέλεξαν 14 βουλευτές, ή θα κάνει κίνηση που θα καθησυχάσει την πιο μετριοπαθή, δημοκρατική πλειοψηφία.

Πόσο σημαντικές μπορεί να αποδειχθούν 3.800 ψήφοι; Τόσες έλειψαν στο σοσιαλιστικό ΜέρετζMeretz –ένα κόμμα που είχε ανελλιπή παρουσία στην ισραηλινή Κνέσετ (Βουλή) από το 1992– για να πιάσει το πολυπόθητο ποσοστό 3,25%, το οποίο είναι απαραίτητο για να καταστεί ένα κόμμα κοινοβουλευτικό και να κατακτήσει τουλάχιστον τέσσερις έδρες. Και τι θα σηματοδοτούσαν αυτές οι τέσσερις έδρες; Αναλογιστείτε μόνο ότι πρακτικά είναι αυτές που δίνουν τον μαγικό αριθμό των 64 εδρών στον δεξιό συνασπισμό του Βενιαμίν Νετανιάχου. Εξήντα μία είναι απαραίτητες κατ’ ελάχιστον για να σχηματιστεί κυβέρνηση, καθώς η ισραηλινή Βουλή έχει 120 έδρες.

Η αιτία για την πτώση της κεντροαριστεράς
Ο πολύπειρος 73χρονος πολιτικός αντελήφθη νωρίς ότι στην απλή αναλογική, η οποία καθορίζει τις εκλογές από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του Ισραήλ –όπου οι συνασπισμοί κομμάτων αποτελούν συνείδηση διότι μόνον έτσι μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα– η ισχύς βρίσκεται εν τη ενώσει. Ό,τι δηλαδή δεν κατάλαβαν οι δύο ηγέτιδες της Αριστεράς – ή κι αν το είχαν καταλάβει δεν εφάρμοσαν. Κυρίως η Μεράβ ΜιχαέλιMerav Michaeli, η οποία ηγείται του ιστορικού για το Ισραήλ Εργατικού Κόμματος, το οποίο έχοντας πιάσει πάτο μόλις που κατάφερε να εκλέξει τους κατ' ελάχιστον τέσσερις βουλευτές και να μπει δέκατο και καταϊδρωμένο στην επόμενη Βουλή. Η Μιχαέλι λοιπόν, υπουργός Μεταφορών στην απερχόμενη κυβέρνηση, αρνήθηκε τη σύμπραξη με το Μέρετζ και τη Ζέχαβα ΓκαλόνZehava Gal-On. Καθαρά για λόγους προσωπικού συμφέροντος, όπως γράφουν και λένε πολλοί στο Ισραήλ. Αν είχαν συνασπιστεί, όπως έκαναν οι ακροδεξιοί, θα είχαν σίγουρα αν όχι οκτώ έδρες, πάντως παραπάνω από τέσσερις κι έτσι δεν θα δινόταν τέτοια άνεση κι ευελιξία κινήσεων στον Νετανιάχου. Η δήλωση της ΓκαλόνZehava Galon to her supporters: The election results are a disaster for the country and a personal disaster for me – Channel 7 | Time.News τη νύχτα των εκλογών ήταν χαρακτηριστική: «Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφή για το Μέρετζ, καταστροφή για τη χώρα και καταστροφή για μένα προσωπικά». 

Ρώτησα επ’ αυτού τον Βίκτορα Ελιέζερ, ανταποκριτή στην Αθήνα της έγκυρης ισραηλινής εφημερίδας Γεντιότ ΑχρονότYedioth Ahronoth: «Οι Ισραηλινοί έκαναν μία επιλογή. Να είναι πρωθυπουργός ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος. Το πείραμα ενός πρωθυπουργού –κι εννοώ τον Ναφτάλι ΜπένετNaftali Bennett (παρέμεινε για έναν χρόνο στην πρωθυπουργία από τον Ιούνιο 2021 έως τον Ιούνιο 2022)– που εξελέγη από κόμμα που είχε κερδίσει έξι έδρες απέτυχε. Κυρίαρχο σημείο των εφετινών εκλογών είναι το γεγονός ότι 450.000 ψήφοι πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Διανεμήθηκαν στο Μέρετζ, σε ένα αραβικό κόμμα και σε κάποιο ακόμη δεξιό, κανένα από τα οποία δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το απαραίτητο 3,25% ώστε να μπει στη Βουλή. Ουσιαστικά αν το σκεφτείτε τα δύο μπλοκ, Δεξιά και Αριστερά, πήραν τις ίδιες ψήφους. Απλά ο Νετανιάχου ήδη από τις προηγούμενες εκλογές –τις οποίες δεν κέρδισε– είχε πετύχει την ένωση των ακραίων σε έναν συνασπισμό. Φρόντισε δηλαδή να μην κατέβουν διασπασμένοι. Το αντίθετο ακριβώς έγινε από την άλλη πλευρά. Τόσο το Εργατικό όσο και το εκλεγέν Αραβικό Κόμμα αρνήθηκαν να συμπράξουν με τα άλλα δύο συγγενικά τους κόμματα, τα οποία τελικά δεν εξελέγησαν».

Η ραγδαία και συνεχής πτώση της κεντροαριστεράς στο Ισραήλ είναι γεγονός εδώ και δυό και πλέον δεκαετίες. Κι όμως κανείς δεν βρέθηκε να αλλάξει ή να συγκρατήσει τη ροή των εξελίξεων. «Διότι απλούστατα η Αριστερά είναι διαιρεμένη, όπως και ο Νετανιάχου. Μπαίνει και το προσωπικό γόητρο του καθενός. Οι δύο κυρίες του Μέρετζ και του Εργατικού κόμματος δήλωσαν αλαζονικά ότι θα κατέβουν μόνες τους. Γιατί; Μα, για την καρέκλα. Δεν ήθελαν να τη χάσουν για να παραμείνουν αρχηγοί. Δεν υπάρχει ισχυρός ηγέτης στην Αριστερά. Ο Μπίμπι (υποκοριστικό του Βενιαμίν Νετανιάχου) είναι ισχυρός ηγέτης. Η Αριστερά πάσχει, δεν υπάρχει κάποιος να τους ενώνει», μου λέει ο Ζαν Κοέν, ανταποκριτής στην Αθήνα της Ισραηλινής Ραδιοφωνίας.

Η επιστροφή του Νετανιάχου
Αναμφισβήτητα ο Βενιαμίν Νετανιάχου, αν και υπόδικος για διαφθορά, είναι ο μεγάλος νικητής των εκλογών. Το Λικούντ κέρδισε 32 έδρεςIsrael election: Final results show Netanyahu bloc at 64 seats | i24news και αναδείχθηκε εύκολα πρώτο κόμμα. Ο Νετανιάχου καθίσταται αυτομάτως ο ρέκορντμαν της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, ξεπερνώντας σε διάρκεια στα ηνία της χώρας μυθικά ονόματα πρωθυπουργών όπως του ιδρυτή του κράτους Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, του Ιτσχάκ Σαμίρ και του Σίμον Πέρες. Ο έμπειρος πολιτικός φυσικά χρεώνεται την ανέλιξη των μέχρι χθες περιθωριακών ακροδεξιών: του κόμματος του Θρησκευτικού Σιωνισμού, που προέκυψε από την ένωση δύο άλλων ακραίων παρατάξεων. Από το μηδέν φθάνουν σήμερα στην εκλογή 14 βουλευτών.

Ένας καλός μου ισραηλινός φίλος που μένει στην Κφαρ Σάμπα, πόλη όχι μακριά από το Τελ Αβίβ, έχει μείνει έκπληκτος: «Η κοινωνία του Ισραήλ είναι δημοκρατική. Και ξαφνικά σου έρχονται κάποιοι και σου λένε ότι θα σκοτώσουμε Άραβες. Και όχι μόνον αυτό. Αλλά και ότι πρέπει να δεχθούν μια σφαίρα στο κεφάλι και Εβραίοι οι οποίοι στηρίζουν τους Άραβες. Την ακροδεξιά αυτή δεν την είχαμε γνωρίσει στο Ισραήλ. Βρισκόταν στο περιθώριο. Όμως καμιά φορά και το περιθώριο κοινωνικοποιείται. Φαίνεται ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν γνωρίσει τι σημαίνει φασισμός και θέλουν να το δοκιμάσουν».

Ο Ζαν Κοέν δίνει τη δική του εξήγηση για την συμπεριφορά της ισραηλινής κοινωνίας, για τους λόγους επιστροφής του Βενιαμίν Νετανιάχου στο προσκήνιο αλλά και για το σημερινό Λικούντ: «Η ισραηλινή κοινωνία ψήφισε τον Νετανιάχου διότι πέρυσι τον Μάιο δημιουργήθηκε ένα τεράστιο πρόβλημα. Για πρώτη φορά στα ισραηλινά χρονικά οι Άραβες Ισραηλινοί υπήκοοι επετέθησαν εναντίον των Εβραίων και έκαψαν Συναγωγές, έσπασαν παράθυρα και δημιούργησαν πολλές καταστροφέςSynagogue torched, cars burned in Arab-Jewish towns in Israel | The Tribune. Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί. Και ξαφνικά αυτοί οι Ισραηλινοί είπαν, έως εδώ. Ποιος κυβερνά εδώ; Γι' αυτό και πήγαν πιο δεξιά. Το Λικούντ του Μπέγκιν και του Σαμίρ ήταν δεξιό, δεν ήταν ακραίο. Με τον Νετανιάχου έχει γίνει ακραίο. Θέλει να γίνει ο Όρμπαν του Ισραήλ, να σταματήσει τη δικαιοσύνη από το να είναι ανεξάρτητη, Θέλει να προσπαθήσει να μπλοκάρει διάφορα».

Κόμμα Θρησκευτικού Σιωνισμού: ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ...
Ιταμάρ Μπεν ΓκβιρItamar Ben-Gvir και Μπεζαλέλ Σμότριτς είναι τα ονόματα των δύο ακροδεξιών θρησκόληπτων, κύριων ηγετικών φυσιογνωμιών των κομμάτων Εβραϊκή ΔύναμηOtzma Yehudit και Θρησκευτικός ΣιωνισμόςReligious Zionist Party αντίστοιχα, που έχουν συνταράξει τα νερά στην ισραηλινή κοινωνία. Ο Μπεν Γκβιρ, 46 χρόνων σήμερα, άρχισε τον πολιτικό ακτιβισμό από τα 14 του. Ήταν μέλος του φασιστικού κόμματος ΚαχKach (political party), το οποίο είχε δημιουργήσει ο ραβίνος Μέϊρ Καχάνα, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1990. Το κόμμα αυτό χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ετέθη εκτός νόμου στο Ισραήλ το 1994. Τότε το μέλος του κόμματος Μπαρούχ ΓκολντστάινBaruch Goldstein είχε δολοφονήσει 29 Παλαιστινίους στη Χεβρώνα, στο λεγόμενο Σπήλαιο των Πατριαρχών. Ο Μπεν Γκβιρ είχε μέχρι πρόσφατα ένα πόστερ του Γκολντστάιν σε περίοπτη θέση στο σαλόνι του σπιτιού του, αλλά όπως γράφτηκε στον ισραηλινό Τύπο, αναγκάστηκε τελικώς να το απομακρύνει.

Ο ισραηλινός στρατός μάλιστα, δεν επέτρεψε στον Μπεν Γκβιρ να υπηρετήσει, λόγω του προτέρου μη εντίμου βίου του… Δεκαπέντε ημέρες πριν από τη δολοφονία του Ιτσχάκ Ράμπιν το 1995 –από τον εξτρεμιστή Γιγκάλ Αμίρ, επειδή είχε υπογράψει την ειρήνηOslo I Accord με τους Παλαιστινίους και τον Γιάσερ Αραφάτ στο Όσλο– ο Μπεν Γκβίρ υπερηφανευόταν ότι έκλεψε το σήμα από το πολυτελές αυτοκίνητο του Ράμπιν, τονίζοντας σε δηλώσεις του στην τηλεόραση ότι «έτσι όπως πήραμε το σήμα θα επιτεθούμε και στον Ράμπιν». Ο Μπεν Γκβιρ στη δικηγορική του καριέρα υπερασπίζεται μόνο βίαιους ακροδεξιούς ακτιβιστές. Ο ίδιος έχει κατηγορηθεί 53 φορές για βίαια επεισόδια και έχει κριθεί ένοχος για οκτώ. Αμέσως μετά από την εκλογή του στην Κνέσετ το 2021 άνοιξε πολιτικό γραφείο στη συνοικία Σιχ Γιάρρα της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ, ερχόμενος σε ευθεία αντιπαράθεση με τους Παλαιστινίους. Σε εκδήλωση δε άκρατης πρόκλησης έκανε τα εγκαίνια κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Έκτοτε επανειλημμένως έχει βρεθεί στην πλατεία του τεμένους του Αλ Άκτσα και έχει φωτογραφηθεί να απειλεί με όπλοSheikh Jarrah: Israeli lawmaker Ben-Gvir pulls gun on Palestinian residents | Middle East Eye Παλαιστινίους. Άμεσος στόχος του να επιτραπεί ελεύθερα στους Εβραίους η πρόσβαση στην πλατεία των τεμενών του ΟμάρMosque of Omar (Jerusalem) και του Αλ ΆκτσαAl-Aqsa Mosque. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν γίνει πολλές ενέργειες από ακραίες εβραϊκές οργανώσεις, ώστε να ανοίξει και γι' αυτούς το Όρος του ΤεμένουςTemple Mount, όπως λέγεται, το οποίο είναι το τρίτο ιερότερο σημείο για τον μουσουλμανικό κόσμο μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα.

Πριν από τις εκλογές του φετινού Νοεμβρίου, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου μεσολάβησε για να επιτευχθεί συμφωνία προκειμένου το Κόμμα του Θρησκευτικού Σιωνισμού του Μπέζαλελ Σμότριτς να κατέβει υποψήφιο μαζί με το Ότζμα Γιεχουντίτ (Εβραϊκή Δύναμη), του οποίου ηγείται ο Μπεν Γκβίρ, προκειμένου να είναι βέβαιο ότι θα κερδίσουν έδρες στην Κνέσετ. Ο Σμότριτς ήταν πρώτος στην κοινή λίστα και ο Μπεν Γκβιρ δεύτερος.

...και ο Μπεζαλέλ Σμότριτς
Ο Μπεζαλέλ ΣμότριτςSmotrich draws criticism for blaming security forces for Rabin assassination | The Jerusalem Post είναι 42 χρόνων, φανατικός ορθόδοξος εβραίος, δικηγόρος και έποικος. Έχει μεγαλώσει στο Μπέιτ Ελ, εβραϊκό εποικισμό της Δυτικής Όχθης κοντά στη Ραμάλα, ενώ σήμερα κατοικεί με τη γυναίκα του και τα επτά παιδιά τους στον εποικισμό Κεντουμίμ της Βόρειας Δυτικής Όχθης, όχι μακριά από τη Νάμπλους, σε αυθαίρετη κατοικία η οποία έχει κτιστεί εκτός σχεδίου… Σκοπός της ζωής του είναι να αφαιρέσει κάθε παλαιστινιακή ελπίδα για ισότητα «στη Γη του Ισραήλ», όρο που χρησιμοποιεί για το έδαφος της ιστορικής Παλαιστίνης. Και να πώς το εξηγείIsrael: Meet the new Knesset members of the far-right Religious Zionism party | Middle East Eye: Αν θέλουν θα φύγουν, ή θα παραμείνουν ως υπηρέτες των Εβραίων πολιτών – ειδάλλως θα δολοφονηθούν. Αντιτίθεται με φανατισμό στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και οργανώνει αντι-γκέι πορείες για να χλευάσει την Pride Parade. Έχει υπάρξει οργανωτής και ενορχηστρωτής πολλών επιθέσεων εναντίον Παλαιστινίων σε αρκετές πόλεις. Πριν από τις εκλογές ο Σμότριτς χαρακτήρισε τον Νετανιάχου ψεύτη, αλλά είπε ότι θα μετέχει του συνασπισμού, εφόσον τελικά αλλάξει ο νόμος περί διαφθοράς βάσει του οποίου δικάζεται ο ίδιος ο Νετανιάχου. Όσον αφορά στο Όρος του Τεμένους, ο Σμότριτς θέλει να κατασκευαστεί εκεί Συναγωγή.

Ο δημοσιογράφος Βίκτωρ Ελιέζερ πιστεύει ότι σήμερα έχει γίνει καπηλεία από την ακροδεξιά της έννοιας του θρησκευτικού σιωνισμού, για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς. «Επί της ουσίας το Σιωνιστικό κίνημα από τη γέννησή του στηρίχθηκε σε τρεις πυλώνες. Στον πυλώνα των Εργατικών με τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν και τον Χαΐμ Βάιτσμαν, στον πυλώνα των Δεξιών όπως ήταν ο Ζέεβ Ζαμποτίνσκι και μετέπειτα ο Μεναχέμ Μπέγκιν και στον πυλώνα των θρησκευόμενων. Κι εδώ επισημαίνω ότι από το 1948 μέχρι και το 2021 η παράταξη των θρήσκων σιωνιστών συμμετείχε σχεδόν σε όλες τις κυβερνήσεις, είτε σχηματίζονταν από τη Δεξιά είτε από την Αριστερά. Μέχρι το 1977, που οι κυβερνήσεις γίνονταν από το Εργατικό Κόμμα, συμμετείχε μετριοπαθές θρησκευτικό κόμμα – και με τον Μπεν Γκουριόν και τον Λεβί Εσκόλ και την Γκόλντα Μέιρ και τον Σιμόν Πέρες. Εν συνεχεία επί Μπέγκιν και μετά επί Σαμίρ και Σαρόν τα θρησκευτικά κόμματα ήταν περισσότερο ακραία, αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών κανόνων έτσι όπως έχουν τεθεί ιστορικά».

Τα σενάρια για τη συγκυβέρνηση, οι φόβοι και οι κίνδυνοι
Όσον αφορά στην επόμενη μέρα των εκλογών, οι συνθήκες δεν είναι τόσο απλές για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Άλλωστε με βάση τα ισχύοντα, από τη στιγμή που ο πρόεδρος Ισαάκ Χέρτσογκ δίνει την εντολή στον Νετανιάχου, αυτός έχει μπροστά του ουσιαστικά 45 μέρες για να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις του.

Δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση τόσο σύντομα ο Βενιαμίν Νετανιάχου, μου λέει ο Βίκτωρ Ελιέζερ. «Η διαπραγμάτευση είναι εξαιρετικά δύσκολη ακόμη και με τους ιδεολογικούς συνεταίρους του, διότι σίγουρα θα θέλει να καθησυχάσει την ισραηλινή κοινωνία από αυτήν την έκρηξη που παρατηρήθηκε στις εκλογές. Είναι πρωτόγνωρο ένα ακροδεξιό κόμμα να παίρνει την τρίτη θέση στον πολιτικό χάρτη. Να εξαφανίζεται το αριστερό κόμμα Μέρετζ και το Εργατικό από κόμμα εξουσίας να είναι τελευταίο. Αυτό που έχει προκαλέσει αναστάτωση σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα στο Ισραήλ είναι ο φόβος που εγκυμονεί πλέον για την ίδια τη δημοκρατία. Έτσι ο Νετανιάχου πρέπει να καθησυχάσει αρχικά το σύνολο των Ισραηλινών ότι η κυβέρνηση που θα σχηματίσει δεν πρόκειται να θέσει σε κίνδυνο τις βασικές δημοκρατικές αρχές που διέπουν τον βίο του κράτους του Ισραήλ».

Το ακροδεξιό κόμμα διεκδικεί μεγάλες θεσμικές αλλαγές. Η πρώτη, που συνιστά τον μεγάλο κίνδυνο για την δημοκρατία στο Ισραήλ, είναι η άλωση της δικαιοσύνης. Θέλουν να νομοθετήσουν ώστε ο αρμόδιος φορέας για να κρίνει τη νομιμότητα ενός νόμου να μην είναι πλέον το Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Με άλλα λόγια αν κρίνει σήμερα το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ένας εποικισμός είναι παράνομος, να έχει τη δυνατότητα η κοινοβουλευτική πλειοψηφία να ανακαλέσει τη δικαστική απόφαση. Δεύτερος κίνδυνος είναι να καταργηθεί η ποινικοποίηση της πολιτικής διαφθοράς. Σήμερα η πολιτική διαφθορά είναι ποινικό αδίκημα. Γι' αυτό και δικάζεται ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου. Αυτό που προτείνουν οι ακροδεξιοί είναι να πάψει να είναι πολιτικό αδίκημα και μάλιστα με αναδρομική ισχύ. Να μεταβληθεί σε αστικό αδίκημα, όπως μου λέει ο Βίκτωρ Ελιέζερ. Μέχρι και σήμερα η υπόθεση του Νετανιάχου εκδικάζεται κανονικά.

«Άλλος μεγάλος κίνδυνος είναι η διαφοροποίηση των πολιτών με βάση την εθνική τους καταγωγή. Να υπάρξει δυσμενής διάκριση για τους Άραβες του Ισραήλ, πόσο δε μάλλον για τους Άραβες της Δυτικής Όχθης. Μέχρι σήμερα υπάρχει η δημοκρατική ευχέρεια αυτοπροσδιορισμού στο Ισραήλ. Άραβας βουλευτής που έχει εκλεγεί στην Κνέσετ μπορεί να σηκωθεί και να πει “είμαστε Παλαιστίνιοι”. Ήταν αναφαίρετο δικαίωμα για όλους μέχρι σήμερα. Πλέον παρατηρείται μία τάση να διαχωριστούν οι Άραβες. Επίσης κινδυνεύει ο δημοκρατικός και εβραϊκός χαρακτήρας του Ισραήλ αν αποφασίσουν την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης. Θεωρητικά το κόμμα Θρησκευτικού Σιωνισμού έχει ως προγραμματική αρχή την προσάρτηση της “Γης του Ισραήλ”, έτσι όπως οι ίδιοι εννοούν τη Δυτική Όχθη. Ο Νετανιάχου, εμπειρότατο πολιτικό στέλεχος, γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ και σε βαθύ διχασμό την ισραηλινή κοινωνία. Μία τέτοια κίνηση θα διακυβεύσει όχι μόνο τον δημοκρατικό χαρακτήρα της χώρας, αλλά θα δημιουργηθούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής ‘Οχθης. Με άλλα λόγια θα έχει δημιουργηθεί μια νέα κατάσταση απαρτχάιντ».

Και η απορία όλων είναι τι τελικά θα δώσει ο Νετανιάχου στους δύο ηγέτες των ακροδεξιών, τους οποίους ο ισραηλινός φίλος μου δεν φοβάται να χαρακτηρίσει νεοναζί. «Όσοι γνώρισαν το Ολοκαύτωμα, οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους, στην πλειονότητά τους δεν δίνουν την ψήφο τους σε τέτοια κόμματα. Τις ψήφους δίνουν εκείνοι που δεν το γνώρισαν. Όσοι προέρχονται κυρίως από βορειοαφρικανικά κράτη ή της Μέσης Ανατολής. Νομίζω ότι κρίνονται πολλά. Το είπε ξεκάθαρα και ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάϊντεν. Οι ηθικές αρχές, είπε, του Ισραήλ θα παραμείνουν όπως ήταν μέχρι τώρα. Ίσως να δώσει υπουργεία στους δύο. Όμως δεν θα είναι αυτά που ζητούν. Το Παιδείας ο Σμότριτς και το Δημοσίας Τάξεως ο Μπεν Γκβιρ. Ο Νετανιάχου βρίσκεται μπροστά σε μέγιστο πρόβλημα. Δεν μπορεί να δώσει το συγκεκριμένα υπουργεία σε δύο νεοφασιστικά μορφώματα. Διότι μπορεί να είναι ό,τι είναι ο ίδιος, μόνο ακροδεξιός όμως δεν είναι. Ο Θρησκευτικός Σιωνισμός δεν θα πάρει τα υπουργεία που θέλει. Ο Νετανιάχου συμμάχησε για τις εκλογές με κόμματα αντι-σιωνιστικά. Η κοινωνία εξισώνει τον αντι-σιωνισμό με τον αντι-ισραηλισμό. Οι θρήσκοι παραδέχονται ότι είναι αντι-σιωνιστές. Ο Μπεν Γκβιρ και ο Σμότριτς έχουν τη δική τους εκδοχή. Δεν παραδέχονται ότι είναι αντισιωνιστές. Ο σιωνισμός όμως είναι λαϊκό κίνημα».

Ο φίλος μου προχωράει τη συζήτηση και παραπέρα. «Μέχρι που μπορεί να πέσει ο Νετανιάχου, αν δώσει το Παιδείας και το Δημοσίας Τάξεως στους νεοναζί. Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε ο Νετανιάχου συνομιλεί με τον Γιάιρ Λαπίντ, το κόμμα του οποίου Γες Ατίντ (Υπάρχει Μέλλον) είναι δεύτερο με 24 έδρες και με τον Μπένι Γκανζ, το κόμμα του οποίου, Εθνική Ενότητα, είναι τέταρτο με 12 έδρες, έτσι ώστε να μην χρειάζονται οι ακροδεξιοί. Δεν κάνουν καλό ούτε μέσα στο Ισραήλ. Αν είναι έξυπνος ο Μπίμπι με μία τέτοια κίνηση, με κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, θα γράψει πράγματι ιστορία».

Ευσεβείς πόθοι του συνομιλητή μου; Μένει να το δούμε…

Νετανιάχου και Ελλάδα
Το αποτέλεσμα των ισραηλινών εκλογών χαροποίησε πολλούς Έλληνες που θεωρούν τον Νετανιάχου πολέμιο του Έρντογαν. Όμως στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Αυτό μου εξηγεί ο Βίκτωρ Ελιέζερ. «Ο Νετανιάχου είναι αρχιτέκτων της ρεάλ πολιτίκ στη Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Μέσα στο πλαίσιο αυτό έκανε την κίνηση το 2010 και αναθέρμανε τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επεκτάθηκαν και δημιούργησαν το τρίγωνο στρατηγικής σημασίας Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι το Ισραήλ δεν βλέπει την Τουρκία ως εταίρο με τον οποίο μπορεί να έχει συνεργασία, κυρίως στον τομέα της ασφάλειας. Να υπενθυμίσω φυσικά ότι η Τουρκία είναι υποστηρικτής της Χαμάς. Το Ισραήλ απαιτεί από την Τουρκία να εκδιώξει ηγέτες της Χαμάς από το έδαφός της, απαιτεί από την Τουρκία να πάψει τη χρηματοδότηση της Χαμάς, αλλά θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι η Τουρκία είναι αυτή που έχει εμποδίσει την πραγματοποίηση επιθέσεων εναντίον ισραηλινών στόχων μέσα στην ίδια την Τουρκία. Φυσικά υπάρχει και η Συρία. Το Ισραήλ θέλει τον απόλυτο έλεγχο στην επιχείρηση επιρροής του Ιράν, διότι από εκεί, από τη Συρία, κινδυνεύουν τα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Αυτό όλο μας οδηγεί σε συμπέρασμα ότι η στρατηγική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου σε καμία περίπτωση δε μπορεί να θεωρηθεί εμπόδιο για την ανάπτυξη συνεργασίας με την Τουρκία, όπως φυσικά και το αντίστροφο».֍

https://insidestory.gr/article/ekrixi-sto-israil-me-tin-akrodexia?token=293I4T2NMI