Μου το στείλανε και δεν γνωρίζω την πηγή

To έγραψε ο Αχιλεας  Κεχαγιας

Το Ισραήλ και οι Εβραίοι έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση αρκετού κόσμου ως ''ιμπεριαλιστές'', ''πλούσιοι'' και ''πονηροί''. Πρόκειται για προκαταλήψεις και στρεβλώσεις που πάνε πίσω αιώνες και γιγαντώθηκαν ακόμη περισσότερο με τους ναζί. Οι ναζί μπορεί να έπεσαν αλλά οι ιδεολογικές τάσεις και η προπαγάνδα πάντα ζει περισσότερο και επηρεάζει ακόμη και άτομα αντίπαλων ιδεολογιών. Δεν μπορούν να αλλάξουν τόσο εύκολα τέτοιου είδους στερεότυπα. Αντιθέτως, οι Άραβες και οι μουσουλμάνοι έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση αρκετού κόσμου ως ''απλοί'', ''έξω καρδιά'', ''κακομοίρηδες φτωχοί'' και ''αδικημένοι''. Πρόκειται επίσης για προκαταλήψεις και στρεβλώσεις, βασισμένες σε επιλεκτικό δείγμα. 

Οι Εβραίοι ήταν και είναι ομολογουμένως πιο οικονομικά εύρωστοι απ' τους περισσότερους Άραβες, κυρίως επειδή σε αντίθεση με τους τελευταίους που παρέμειναν σε φτωχές τοποθεσίες, οι πρώτοι πήγαν στην Ευρώπη και σε κράτη που παρέχουν πολλές περισσότερες ευκαιρίες. Δηλαδή, η διασπορά τους μπορεί να τους έδιωξε απ' τα εδάφη τους αλλά συνέβαλε στον πλουτισμό τους. Το παραπάνω, σε συνδυασμό με μια γενικότερη πανανθρώπινη μόδα (κυρίως βασισμένη στον φθόνο), η οποία καταδικάζει κάθε τι πλούσιο ως διεφθαρμένο και πονηρό, αρκεί για να προβάλλει το Ισραήλ ως ''κακή δύναμη''.

Αντιστοίχως, ένα μεγάλο μέρος της υπεράσπισης των Παλαιστινίων βασίζεται στη λύπηση που νιώθουν γι' αυτούς, παρά σε κάποια βαθιά ανθρωπιά. Απ' την άλλη, η εικόνα του φτωχού και καημένου Άραβα περιορίζει τον τελευταίο μόνο στην Παλαιστίνη, στη Συρία και στην Υεμένη, παραβλέποντας το τι συμβαίνει στα βαθύπλουτα Εμιράτα (κι εκείνοι Άραβες είναι αλλά δεν καταδικάζονται με τόση σφοδρότητα από τις αντιπλουτιστικές δυνάμεις).

Αυτό καταδεικνύει και την υποκρισία/αμετροέπεια του παραπάνω αφηγήματος και εξηγεί το γιατί υπάρχει πάντα μεγαλύτερη ανοχή στην καταπίεση και μη υποστήριξη των Παλαιστινίων από άλλες αραβικές χώρες σε αντίθεση με την καταπίεσή τους απ' το Ισραήλ. Ο αραβικός κόσμος πάντα αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη επιείκεια ακόμη κι αν κάνει χειρότερα εγκλήματα. 

Αν προστεθεί σε αυτά και μια ακόμη πιο σύγχρονη τάση (ιδίως της αριστεράς και του φιλοαναρχικού χώρου) που βλέπει a priori με θετικό μάτι κάθε είδους ''επανάσταση'', ασχέτως των θυμάτων της και του τρόπου επιτέλεσής της, καταλαβαίνει κανείς ακόμη καλύτερα τα όσα γίνονται τριγύρω. Η ματαίωση και η απογοήτευση αρκετών αριστερών από προηγούμενες δυτικού τύπου επαναστάσεις πάνω στις οποίες είχαν βασίσει αρκετοί τις ελπίδες τους για αλλαγή του συστήματος, έχει οδηγήσει πολύ κόσμο στην τυφλή υπεράσπιση κάθε είδους επανάστασης. Τη βλέπουν ως τη φλόγα που ακόμη δεν έσβησε. Επειδή οι περισσότερες τελευταίες επαναστάσεις παρατηρούνται σε αραβικές χώρες, πολύς φιλοεπαναστατικός κόσμος διείδε σε αυτές ένα είδος αραβικής άνοιξης, παραβλέποντας τα θρησκευτικά κριτήρια και τον φονταμενταλισμό που συνήθως βρισκόταν πίσω απ' αυτές. Πλέον, ο μουσουλμάνος, από μόνος του ως οντότητα, φαντάζει στα μάτια αρκετών Ευρωπαίων ως φτωχός επαναστάτης. Δύο ποιότητες (φτώχεια + επανάσταση) που προκαταβάλλουν κάποιον στο να τον δει θετικά. Αυτές οι δύο ποιότητες δεν εντοπίζονται στο Ισραήλ, το οποίο είναι και πλούσιο κράτος και πιο ''συστημικό'' και γι' αυτό το βλέπουν αρκετοί με πολύ περισσότερη καχυποψία. Ασχέτως του ότι δεν ήταν πάντα έτσι. Πρόκειται για μια σειρά από αφηγήματα βασισμένα σε επιλεκτική θέαση γεγονότων, προκαταλήψεις, γενικεύσεις και άγνοια της ιστορίας. 

Εδώ μπορεί να προστεθεί και μια ακόμη σταθερά που δυσχεραίνει την ψύχραιμη οπτική: το ότι πολλοί άνθρωποι ακόμη κι αν δεν έχουν ιδέα απ' την ιστορία της ανατολής, απ' τις γλώσσες της ή και από επιτόπια εμπειρία τους εκεί, νιώθουν βέβαιοι ότι γνωρίζουν καλά το τι συμβαίνει. Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι όλες οι πλευρές δέχονται το ότι υπάρχει μεγάλη παραπληροφόρηση και απ' τις δύο δυνάμεις (Ισραήλ και Παλαιστίνη/Αλ-Τζαζίρα κ.λπ.). Την ίδια στιγμή όμως είναι γεμάτοι βεβαιότητες για το τι συμβαίνει. Αναλόγως του ποια πλευρά υποστηρίζουν, αναδημοσιεύουν ποστ με ειδήσεις υπέρ της, για τις οποίες αν τους ρωτήσεις πώς γνωρίζουν ότι είναι αληθείς, δεν θα έχουν να δώσουν καμία πειστική απάντηση. 

Το πρόβλημα με πανεπιστήμια σαν το Columbia και τα υπόλοιπα, δεν έγκειται στις εκδηλώσεις υποστήριξης του παλαιστινιακού λαού. Η ευαισθησία προς τα αδιαμφισβήτητα δεινά που περνάει ο συγκεκριμένος λαός, δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό πράγμα. Οφείλει άλλωστε να παραδεχτεί κανείς ότι ο Νετανιάχου είναι ένας επικίνδυνος πολιτικός (πέρα από διεφθαρμένος που τον έχουν στείλει πόσες φορές στα δικαστήρια), ο οποίος κλιμακώνει χωρίς λόγο τα πράγματα. Μόνο κακό κάνει στο Ισραήλ. Το πρόβλημα με πανεπιστήμια σαν το Columbia έγκειται στο ότι δεν έδειξε παρόμοια ευαισθησία και δεν διοργάνωσε παρόμοιες εκδηλώσεις υποστήριξης προς τους Ισραηλινούς για τις σφαγές που έκανε η Χαμάς στη συναυλία και γενικότερα ούτε βέβαια για άλλες ιστορικές συγκυρίες, π.χ. σφαγές στην Ουκρανία. 

Αυτή η υποστήριξη των ίδιων ανθρώπων ταυτοχρόνως σε Ρωσία και Παλαιστίνη, φαντάζει αντιφατική αλλά εξηγείται εύκολα. Εκ πρώτης όψεως, αναρωτιέται κανείς, πώς γίνεται ένα άτομο που καταδικάζει το Ισραήλ ως ιμπεριαλιστική δύναμη, να υποστηρίζει τη Ρωσία, η οποία είναι μια κατεξοχήν επεκτατική δύναμη και πώς γίνεται ένα άτομο που είναι εντελώς ευαισθητοποιημένο σε όσα συμβαίνουν στους Παλαιστίνιους να σιωπά μπροστά στις σφαγές και στους βιασμούς Ουκρανών. Η εξήγηση είναι απλή: και οι δύο υποστηρίξεις δεν βασίζονται σε γεγονότα αλλά σε σύμβολα και κληρονομημένους τρόπους σκέψης. Η Ρωσία ήταν και συνεχίζει να είναι σύμβολο επανάστασης για αρκετό κόσμο, ασχέτως του ότι έχει εξελιχτεί σε ένα αυταρχικό καθεστώς που δολοφονεί πολιτικούς αντιπάλους. Οι Άραβες, μέσω της αραβικής άνοιξης και των επαναστάσεών τους, επίσης εδώ και δεκαετίες αποτελούν σύμβολα του αδικημένου που επαναστατεί ενάντια στην εξουσία.

Ασχέτως του ότι αυτές οι επαναστάσεις συχνά έχουν ως στόχο να επιβάλλουν θεοκρατία ή να περιορίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα (όσο και να μην συμπαθεί κανείς το Ισραήλ, αν ρίξει μια ματιά στα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι του κράτους και στο τι θέση έχουν οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι στον μουσουλμανικό κόσμο, θα συνειδητοποιήσει την ορατότατη διαφορά).

 Όμως η προσεκτική ματιά στον κόσμο, απαιτεί νόηση που ενδιαφέρεται για τα γεγονότα. Όσοι υποστηρίζουν τυφλά Ρωσία και Παλαιστίνη δεν ενδιαφέρονται για τα γεγονότα (συνήθως δεν τσεκάρουν καν τις πληροφορίες που μοιράζονται -και σχεδόν πάντα δεν μπορούν να τις τσεκάρουν γιατί δεν γνωρίζουν τις γλώσσες). Ενδιαφέρονται για σύμβολα. Αν μείνει κανείς στο συμβολικό επίπεδο, τότε μια χαρά μπορεί να συνδυαστεί η Ρωσία με την Παλαιστίνη ως ''επαναστατικά σύμβολα''. Ακόμη κι αν η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Όταν κινείσαι ακολουθώντας σύμβολα και όχι την πραγματικότητα, τότε θα σιωπήσεις μπροστά σε εγκλήματα, διότι το σύμβολό σου, θα έχει πάντα δίκιο, όσα εγκλήματα κι αν κάνει. Θα έχει πάντα μεγαλύτερο ηθικό πλεονέκτημα απ' το αντισύμβολο. 

Το πρόβλημα, λοιπόν, με τα πανεπιστήμια της Αμερικής και με έναν μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων είναι η επιλεκτική τους ευαισθησία, η οποία διακρίνει τα θύματα σφαγής σε ''όντως θύματα'' και σε ''αναγκαίες απώλειες για χάρη της επανάστασης''.

Αυτό μπορεί να το εντοπίσει κανείς και σε μικροκλίμακα, π.χ. άτομα που εξεγείρονται όταν υφίσταται κακοποίηση ένας άνθρωπος από άτομο αντίπαλης πολιτικής ιδεολογίας αλλά που σιωπούν όταν ο θύτης ανήκει στη δική τους ιδεολογία. Όταν κλείνεις τα μάτια μπροστά σε σφαγές κόσμου, επειδή εκ των προτέρων τις θεωρείς αναγκαίο κακό στον δρόμο για την επανάσταση, όλο το αφήγημα ανθρωπιάς σου καταρρέει.

Είναι πολύ καλύτερο να είναι κανείς εντελώς αναίσθητος προς όσα συμβαίνουν τριγύρω του παρά επιλεκτικά ευαίσθητος. Διότι η επιλεκτική ευαισθησία, ακόμη κι αν είναι άδολη ή και εν πολλοίς ασύνειδη, ενισχύει τα πολιτικά παιχνίδια. Κάποιες φορές, πολιτικά παιχνίδια τρομοκρατικών οργανώσεων σαν τη Χαμάς, στα εγκλήματα των οποίων δίνει άλλοθι, με το να τα παραβλέπει εστιάζοντας μόνο στην άλλη πλευρά

Ο μόνος δρόμος για ποιοτική ειρήνη είναι η εμμονή στα γεγονότα και στην αλήθεια. Η μη τυφλή υποστήριξη κάποιας πλευράς και η κριτική ματιά και στις δύο ή τρεις αντίπαλες δυνάμεις. ֍