Η Επέτειος

 

Είναι η yahrtzeit (επέτειος) του θανάτου του Herman Mendelbaum και η χήρα του αποφασίζει να κάνει ένα προσκύνημα στο νεκροταφείο για να πει μια προσευχή πάνω από τον τάφο και να τοποθετήσει εκεί μια μικρή πέτρα - όπως είναι το έθιμο - για να τιμήσει τον νεκρό.

Φτάνει στο νεκροταφείο αλλά καθώς έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήταν εκεί, μπερδεύεται και δεν μπορεί να βρει τον τάφο του καημένου του Herman. Τελικά, βλέπει τον φύλακα ο οποίος την συνοδεύει σ’ ένα μικρό παρεκκλήσι του νεκροταφείου όπου φυλάσσονται τ’ αρχεία.

Αφού αραδιάζει μεγάλους χάρτες και καταλόγους, στρέφεται τελικά στη χήρα και της λέει: "Δεν μπορώ να βρω κανένα αρχείο που να δείχνει ότι ο Herman Mendelbaum είναι θαμμένος εδώ. Το κοντινότερο που εντόπισα είναι το όνομα κάποιας Sadie Mendelbaum".

"Αυτός είναι!", αναφωνεί εκείνη. "Έβαζε πάντα το κάθε τι στ’ όνομά μου".

 

__________________________________________________

13 παιδιά 

 

Ένας άντρας βρίσκεται στο νοσοκομείο αναρρώνοντας από μια εγχείρηση όταν μια καλόγρια μπαίνει στο δωμάτιό του. Είχε πάει εκεί για να φτιάξει το κέφι των αρρώστων. Αρχίζουν να μιλάν κι εκείνη τον ρωτάει για τη ζωή του. Ο άντρας της λέει για τη γυναίκα του και τα 13 παιδιά του.

"Πω, πω", λέει η μοναχή, "13 παιδιά, μια καλή, σωστή οικογένεια Καθολικών. Ο Θεός είναι πολύ περήφανος για σένα".

"Λυπάμαι Αδελφή", της λέει, "δεν είμαι Καθολικός, είμαι Εβραίος".

"Εβραίος!", αναφωνεί εκείνη και σηκώνεται αμέσως να φύγει.

"Αδελφή, γιατί φεύγεις;", ρωτά ο άντρας.

"Δεν είχα καταλάβει ότι μιλώ μ’ έναν σεξομανή", του απαντά.