Κάποτε, στην παλιά πατρίδα, δεν είχε βρέξει για μήνες. Η πείνα άρχιζε να γίνεται αισθητή και οι χωρικοί είχαν απελπιστεί.

Ο Ραβίνος αποφάσισε ότι όλοι οι άνδρες του χωριού θα ανέβαιναν σε ένα κοντινό βουνό για να προσευχηθούν για βροχή.

Το έκαναν, αλλά... βροχή δεν ήρθε.

Αποφάσισαν να ξανανέβουν την επόμενη μέρα, αυτή τη φορά παίρνοντας μαζί τους τις γυναίκες και τα παιδιά τους.

Το έκαναν, αλλά... πάλι δεν έβρεξε.

Την τρίτη μέρα πήραν μαζί τους τους ηλικιωμένους, τους αρρώστους και τα βρέφη.

Και πάλι, ούτε σταγόνα.

Την επόμενη μέρα πήραν μαζί τους όλες τις κότες, τις κατσίκες, τα άλογα και τα γαϊδούρια του χωριού.

Και πάλι τίποτα.

Τότε ο Ραβίνος σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό και είπε:

— «Γιατί, Θεέ μου; Γιατί δεν ακούς τις προσευχές μας;»

Και μια φωνή από τον Ουρανό απάντησε:

— «ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!»

— «Γιατί λες ότι δεν πιστεύουμε;»

Και η φωνή αποκρίθηκε:

— «ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΜΙΑ ΟΜΠΡΕΛΑ!»