(ή πως προκαλείται ενδεχομένως το αναπόφευκτο και ΑΝ μπορεί να προβλεφθεί ή να αποφευχθεί).

8.6.2011
Του ΤΕΥΚΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Με την ευκαιρία των γεγονότων στον Μουσουλμανικό Κόσμο (και όχι μόνον) και τον αιφνιδιασμό τον οποίο υπέστησαν σχεδόν όλες οι Κυβερνήσεις του Κόσμου από τις απρόβλεπτες εξελίξεις, θίγω το θέμα κάτω από μία άλλη προσέγγιση.

Σημαντική Παρατήρηση: Το άρθρο αυτό καθώς και η σχετική σειρά, η οποία ενδεχομένως επακολουθήσει δεν αποτελούν επιστημονικές προσεγγίσεις, ούτε έχουν συνταχθεί κατ’ αυτό τον τρόπο. Αποτελούν σκέψεις και παρατηρήσεις επί των φαινομένων και μόνον ως αφετηρία προβληματισμού μπορούν να ειδωθούν. Η οποιαδήποτε ορολογία είναι αδόκιμη και χρησιμοποιείται αποκλειστικά με δική μου ευθύνη.

Γεγονοτο-σειρές

Έχω παρατηρήσει εδώ και πολλά χρόνια (και νομίζω όχι μόνο εγώ) πως πολλά φαινόμενα οδηγούνται με έναν χαρακτηριστικό τρόπο στο να …συμβούν. Αλληλουχία γεγονότων, τα οποία έχουν την σπουδαία ιδιότητα να αλληλοσυμπληρώνονται ως μία “σειρά”, από την οποία ένα και μόνο στοιχείο ελάχιστα αν μεταβληθεί ή ακυρωθεί θα οδηγούσε το τελικό αποτέλεσμα ανέφικτο ή έστω διαφορετικό. Αυτό είναι ιδιαίτερα ορατό σε γεγονότα, τα οποία συνήθως έχουν τραγική εξέλιξη.

Ωστόσο δεν θα πρέπει ίσως να απορρίψουμε το γεγονός πως και πολύ καλά ενδεχόμενα προκύπτουν με αυτόν τον τρόπο. Ούτε επίσης πως ίσως ΟΛΑ τα γεγονότα να προκύπτουν με αυτόν τον τρόπο, ασχέτως αν αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε λόγω της συνήθειας τους και της συχνότητας τους. Ωστόσο επειδή ο άνθρωπος ελκύεται από την τραγικότητα μάλλον παρά από το θαυμαστό θα επικεντρωθώ για καθαρά πρακτικούς λόγους σε αυτά. Σκεφθείτε πως ένα αεροπορικό δυστύχημα προκαλεί τεράστιο αντίχτυπο όχι όμως και η κάθε επιτυχής πτήση, η οποία είναι εξ’ ίσου ένα θαυμαστό γεγονός.

Το ίδιο θα μπορούσα επίσης να ισχυρισθώ σχετικά με την καθημερινή συνήθεια μας να πηγαίνουμε λχ στην εργασία μας. Εάν μία φορά συμβεί κάποιο αρνητικό συμβάν αυτό θα επισκιάσει την συντριπτική πλειοψηφία των εξ’ ίσου θαυμαστών γεγονότων της επιτυχούς ολοκλήρωσης της διαδικασίας της άφιξης στην εργασία.

Αλλά ας δούμε τρία παραδείγματα που εντελώς τυχαία έχω επιλέξει:

Την καταστροφική σύγκρουση των δύο Τζάμπο το 1977 στην Τενερίφη με συνολικά 583 νεκρούς αφ’ ενός και με συνέπειες, οι οποίες περιορίζονται στις οικογένειες των εμπλεκομένων και τις τύχες των εταιριών και αφ’ ετέρου την δολοφονία του Αρχιδουκός της Αυστρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του Σοφίας στο Σαράγιεβο το 1914, όπου τα θύματα ήταν μόνο δύο, αλλά με συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω της πρόκλησης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θα ήθελα τέλος να επισημάνω και την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, χωρίς κανένα θύμα τη δεδομένη στιγμή, αλλά με εξ’ ίσου τεράστιες συνέπειες στον Κόσμο.

(Για λόγους καθαρά οικονομίας χώρου δεν μπορώ παρά να σας συστήσω να διαβάσετε τα γεγονότα είτε στην Wikipedia, και για όσους μπορούν να το βρουν την εξαίρετη περιγραφή της δολοφονίας στο Σαράγιεβο, όπως αυτή παρουσιάζεται στο έξοχο βιβλίο “Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (εικονογραφημένη)”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Γ. ΜΠΙΜΠΗ 1968)

Α Περιγραφή της γεγονοτο-σειράς της αεροπορικής καταστροφής της Τενερίφης:
http://en.wikipedia.org/wiki/Tenerife_airport_disaster

Β Περιγραφή της γεγονοτο-σειράς της δολοφονίας του Αρχιδουκός της Αυστρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του Σοφίας στο Σαράγιεβο:
http://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Archduke_Franz_Ferdinand_of_Austria

Γ. Η κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ:
http://en.wikipedia.org/wiki/G%C3%BCnter_Schabowski

Σκεπτόμενοι αυτά τα γεγονότα παρατηρούμε το πώς οι γεγονοτο-σειρές, οι οποίες προηγήθηκαν φαίνεται πως δεν είχαν άλλη επιλογή από το να …συμβούν. Η πιο πρακτική εικόνα, η οποία ήλθε τουλάχιστον εμένα στο μυαλό μου, είναι η εικόνα ενός σεντονιού του χώρου, το οποίο με κάποιον τρόπο και σε κάποιο σημείο “πτυχώνεται” και “ανοίγει” όταν υπάρχει θάνατος και ξανακλείνει αμέσως μετά. Όσοι ευρίσκονται τη δεδομένη στιγμή στο σημείο εκείνο “πέφτουν” στην από κάτω πλευρά του σεντονιού, στον “Κάτω Κόσμο”! Σαν αυτό το αόρατο σεντόνι του χώρου να καλύπτει ολόκληρο το διάστημα και όπως σε μία χύτρα που βράζει το νερό και αναταράσσεται να κάνει και αυτό το ίδιο. Σαν να δημιουργούνται φυσαλίδες ή δίνες ή πτυχώσεις, στις οποίες όποιος “τυχαία” βρεθεί είτε παρασύρεται από την κλίση των τοιχωμάτων τους και ενδεχομένως  χάνεται στην οπή που τον καταπίνει είτε απλά και μόνο “περιστρέφεται” χωρίς να χαθεί, αλλά με τις συνέπειες αυτές της περιδίνησης ορατές στην συνέχεια της ζωής του με μόνιμο ή μη τρόπο.

Το ερώτημα είναι πως δημιουργήθηκε η οπή και ποια είναι η αιτία της πτύχωσης.

Το πολύ πρακτικό ερώτημα που προκύπτει είναι πως ΑΝ είναι εφικτή η αναγνώριση μιας τέτοιας καταστροφικής ΚΥΡΙΩΣ γεγονοτο-σειράς κατά τη διάρκεια σχηματισμού της ποια είναι  η δυνατότητα παρέμβασης μας, ώστε να τροποποιήσουμε το αποτέλεσμα.

Η εντελώς πρακτική σημασία τους έγκειται στο γεγονός πως μία σειρά μπορεί να αναγνωριστεί πολύ πιο εύκολα από ένα μεμονωμένο γεγονός. Από τη στιγμή, την οποία γίνει με κάποιο τρόπο αντιληπτή η ύπαρξη της είναι πλέον δυνητικά εφικτή η παρέμβαση μας.

Τέλος,

Είναι ΕΠΙΤΡΕΠΤΟ αυτό ή παραβιάζει θεμελιώδεις νόμους της ΦΥΣΗΣ; ΠΡΕΠΕΙ δηλαδή ή ΟΧΙ να επέμβουμε (αν έγκαιρα αναγνωρίσουμε την ύπαρξη της) ή μήπως και αυτό είναι ψευδο-πρόβλημα, όπου το ενδεχόμενο παρέμβασης μας εμπεριέχεται ΚΑΙ αυτό στη συγκεκριμένη γεγονοτο-σειρά, (αυτό προκειμένου να συσχετισθεί με την έννοια της ελεύθερης βούλησης).

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω μία “περίεργη” μα και εντελώς συνηθισμένη ιδιότητα της έννοιας της εμπειρίας. Υπάρχουν κατά μία μορφή διάκρισης δύο ειδών (θεωρώ) εμπειρίες. Ατομικές εμπειρίες και συλλογικές εμπειρίες. Δεν είναι όμως αυτό εκείνο το οποίο θα ήθελα να γράψω. Είναι εμπειρίες από τις οποίες “επιβιώνουμε” και εμπειρίες από τις οποίες είτε δεν επιβιώνουμε, είτε δημιουργούνται από την μη επιβίωση άλλων. Για να γίνω πιο σαφής:

Σε ένα αεροπορικό δυστύχημα με μη επιζώντες, όλοι οι επιβάτες είχαν έστω και για κάποιο ελάχιστο χρονικό διάστημα την  εμπειρία του γεγονότος. Η ΜΗ επιβίωσή τους όμως καθιστά την εμπειρία τους ΜΗ χρήσιμη για την υπόλοιπη τους ζωή, η οποία φυσικά δεν υφίσταται. Ο επιζών μίας τέτοιας εμπειρίας ωστόσο απέκτησε αυτή την μορφή εμπειρίας εμπλουτισμένη κατά μία έννοια από την οριστικά χαμένη εμπειρία των άλλων που δεν επεβίωσαν. Ακόμα ένα παράδειγμα: οι επιβιώσαντες της μάχης του Στάλινγκραντ μπορούν να υπερηφανεύονται για τη συμμετοχή τους. Αλλά χωρίς την απώλεια χιλιάδων άλλων ανθρώπων δεν θα υφίστατο η τραγικότητα και το δεδομένο της μάχης αυτής.

Την προηγούμενη (φαινομενικά ασύνδετη) παρατήρηση θα ήθελα να την κρατήσουμε για τη συνέχεια.

 Όλα αυτά θα ήταν απλά ωραία αν δεν κάναμε και μία παρατήρηση ακόμα. Σε μία μάχη κάποιοι άνθρωποι σκοτώνονται και κάποιοι όχι. Σε κάποιον οδικό άξονα και ενδεχομένως σε κάποια σημεία έχουμε πολλά ατυχήματα. Αυτό σημαίνει ότι οι πτυχώσεις ή δίνες έχουν “αντίληψη” των στρατιωτικών εξελίξεων, των οποίων οι όποιες αποφάσεις επηρέασαν το αποτέλεσμα ή στην άλλη περίπτωση των συγκοινωνιακών μηχανικών, οι οποίοι κατά κάποιο περίεργο τρόπο σχεδίασαν έναν δρόμο, ο οποίος διέρχεται από ένα τέτοιο “επικίνδυνο” σημείο;

Αυτή ακριβώς είναι μία παρατήρηση, η οποία οδηγεί σε πολύ γόνιμα συμπεράσματα και δίνει μία ελπίδα για την αναγνώριση και …τροποποίηση μίας καταστροφικής γεγονοτο-σειράς.

Επιλέγω να δεχτώ πως το αόρατο αυτό χωρικό σεντόνι ΔΕΝ έχει ούτε στρατιωτική συνείδηση, ούτε γνώσεις οδοποιίας. Επιλέγω όμως να δεχτώ ότι έχουν οι άνθρωποι. Διαφορετική παραδοχή θα μας οδηγήσει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Ας δούμε όμως που οδηγούμαστε κατ’ αρχήν με την πρώτη μας παραδοχή.

Το υποκρυπτόμενο σημείο είναι πως οι γεγονοτο-σειρές αποτελούνται από γεγονότα ανθρώπινης δραστηριότητας. Συνεπώς κατά μία έννοια ελεγχόμενα ή προβλέψιμα. Αυτό ίσως δεν χρειαζόταν τόση ανάλυση, διότι ήταν προφανές και στα προηγούμενα παραδείγματά μας. Αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής πως αν και ήταν υποκινούμενα από ανθρώπινες δραστηριότητες οδηγήθηκαν στο μοιραίο με τον “δικό τους” τρόπο…

Φυσικά και δεν θα γινόταν ο καταστροφικό δυστύχημα ΑΝ δεν ήταν εφικτή η …πτήση, ούτε ΑΝ δεν υπήρχε η Μπόινγκ κ.ο.κ. μία ατέρμονα δηλαδή διαδικασία. Αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που έχει σημασία. Σκεφθείτε αν γνωρίζαμε την δυναμική των πτυχώσεων (τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται και εξελίσσονται) και των δινών και μπορούσαμε είτε να προβλέψουμε τα γεγονότα, είτε να τα τροποποιήσουμε…

Δεν γνωρίζω τι θα μπορούσα να ισχυρισθώ για τη περίπτωση ενός σεισμού ή μιας ηφαιστειακής έκρηξης, όπου δύσκολα θα μπορούσα να προφασιστώ ανθρώπινη δραστηριότητα. Ας μην ξεχνάμε βέβαια πως τα φυσικά γεγονότα δεν είναι καταστροφικά. Είναι απλώς γεγονότα. Ο σεισμός δεν σκοτώνει. Οι κατασκευές σκοτώνουν, οι οποίες κατασκευάστηκαν από ανθρώπους. Για το ηφαίστειο όμως; Η εγγύτητα ίσως την οποία κάποιο άνθρωποι επέλεξαν να έχουν χωρίς να γνωρίζουν τον κίνδυνο…

Ο εντοπισμός η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ μίας γεγονοτο-σειράς, η οποία οδηγεί σε καταστροφικό αποτέλεσμα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ σημασίας στην πρακτική της εφαρμογή. Εάν συνειδητά εντοπισθεί πως είμαστε στη δίνη και σε μία διαδικασία μιας γεγονοτο-σειράς η ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ συνειδητή μας (κατόπιν βούλησης) απόφαση τροποποίησης μίας παραμέτρου καταργεί ή τροποποιεί εξ’ ολοκλήρου το καταστροφικό αποτέλεσμα. Αυτό σκεφτείτε πόσες φορές ισχύει όταν χρησιμοποιούμε τις εκφράσεις “παρά τρίχα”, “ευτυχώς που πρόλαβα για ένα δευτερόλεπτο”, “ένα λεπτό να αργούσα…” κλπ., απλώς συνέβη ΧΩΡΙΣ συνειδητή παρέμβαση.

Δεν παύουν όμως ΚΑΙ αυτές οι γεγονοτο-σειρές να κινδυνεύουν να μετατραπούν από καλής εξέλιξης σε καταστροφικές επίσης με την αντίστοιχη συνειδητή προσπάθεια… (Δυστυχώς κάθε πράγμα έχει τις όψεις του, όχι μόνο δύο, τα νομίσματα μπορεί να είναι και σφαιρικά)…

Ας προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε ενδεχομένως κάποιες ιδιότητες που ίσως έχουν οι καταστροφικές γεγονοτο-σειρές:

·         Υπάρχουν ένας δύο παράγοντες, οι οποίοι κυριαρχούν των υπολοίπων και ευθύνονται σε εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό.

Στο παράδειγμα της τραγωδίας της Τενερίφης, οι βασικοί υπεύθυνοι ήταν οι πιλότοι κατά βάση του αεροπλάνου της
KLM, χωρίς βέβαια να παραγνωρίσουμε και τις ευθύνες των δύο υπαλλήλων του πύργου ελέγχου, αλλά και εν μέρει των πιλότων της PAN AM. Σαφώς όμως το γενεσιουργό αίτιο ήταν η τρομοκρατική επίθεση στην Λισαβόνα, η οποία εμμέσως δημιούργησε αυτή την αλληλουχία γεγονότων. Οι επιβάτες προφανώς συμμετείχαν ΧΩΡΙΣ όμως να έχουν δυνατότητα παρέμβασης. ΕΤΥΧΕ να είναι εκεί…

Όλων των εμπλεκομένων συγκλίνουν οι γεγονοτο-σειρές σε ένα κρίσιμο σημείο.

Εάν μπορούσαμε να εκφράσουμε τα γεγονότα της ζωής καθενός από τους εμπλεκομένους ως μία γραμμή θα παρατηρούσαμε ότι από οποιοδήποτε σημείο και αν ξεκινούσαν όλων οι γραμμές της ζωής θα συνέκλιναν σε ένα κοινό σημείο, το χωρο-χρονικό σημείο του γεγονότος.

Αν και πολλοί μπορεί να παρευρίσκονται στη δίνη κάποιοι αν και συμμετέχουν δεν σημαίνει ότι υφίστανται τις συνέπειες. Από τη σύγκλιση αυτή δεν προκύπτει πάντα και κατ’ ανάγκην ότι ΟΛΟΙ οι συμμετέχοντες ανεξάρτητα από τη σύγκλιση υφίστανται και τις ίδιες συνέπειες (λχ υπάρχουν επιζώντες).

Ακόμα και μετά την μεγάλη καμπή μπορεί να παρατηρηθούν παλινδρομήσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα στο γεγονός της Τενερίφης η αεροσυνοδός της
PAN AM. Ενώ επέζησε της καταστροφής χτυπήθηκε από ένα εξάρτημα του κινητήρα του αεροπλάνου, ο οποίος βρισκόταν σε περιδίνηση και έχασε τη ζωή της.

Η αλληλουχία των γεγονότων της σειράς δείχνει να είναι “εγκλωβισμένη” τρόπον τινά σε μία χοάνη με συγκεκριμένη κατεύθυνση και με την δημιουργία της οπής προς τον ”Κάτω Κόσμο”… (χρησιμοποιώ αυτή την έκφραση εντελώς περιγραφικά).

·         Μία άλλη πολύ ενδιαφέρουσα ιδιότητα είναι αυτή του “ισοζυγίου της τύχης”. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει η αίσθηση ότι είμαστε συνολικά εγκλωβισμένοι σε μία πτύχωση γεγονότων, από την οποία με ιδιαίτερη δυσκολία μπορούμε (αν ποτέ) να εξέλθουμε. Ο Εβραϊκός πληθυσμός στην Γερμανία την εποχή του Χίτλερ ήταν εγκλωβισμένος ακριβώς σε μία τέτοια δίνη. Κάποιοι ελάχιστοι κατάφεραν να μην χαθούν στη χοάνη του “κάτω κόσμου”. Η “τύχη” λοιπόν κάποιων έχει να κάνει με την αποφυγή ΠΟΛΥ μεγαλύτερης ατυχίας… Ένα αόρατο και εν πολλοίς άγνωστο ισοζύγιο είναι αυτό, το οποίο εξισορροπεί αυτήν την κατάσταση. Αυτό ίσως να είναι και το χαρακτηριστικό ανθρώπων, οι οποίοι διακρίνονται για την “αστοχία” τους παρά τις εξαιρετικά έντονες προσπάθειες, τις οποίες καταβάλουν. Ίσως (λέω ίσως) αυτό να σημαίνει πως η γεγονοτο-σειρά στην οποία με κάποιον τρόπο ευρίσκονται δεν τους επιτρέπει άλλη μορφή ενέργειας και δράσης (φαινομενική ατυχία) σε αντιστάθμισμα την μη χειρότερη (ίσως καταστροφική) εξέλιξη της ζωής τους. Είναι αυτό που λέγεται:

“Ένα γραμμάριο τύχης αξίζει περισσότερο από έναν τόνο σοφίας.”

·         Ένα πάλι χαρακτηριστικό, το οποίο όλοι γνωρίζουμε είναι πως αν έχουμε το χρόνο και την ψυχραιμία να αντιληφθούμε πως είμαστε στη δίνη μιας γεγονοτο-σειράς και σταματήσουμε (παγώσουμε κατά μία έννοια το χρόνο), τότε δείχνει πως η σειρά αποκλιμακώνεται. Είναι σα διακόπτουμε την “τροφοδοσία” της από γεγονότα με το να αρνηθούμε να συνεχίσουμε αυτό, το οποίο κάνουμε. Αυτό πολλές φορές απαιτεί από τους συμμετέχοντες, οι οποίοι μπορεί να έχουν αντιληφθεί την εξέλιξη των γεγονότων υπέρβαση των δυνατοτήτων τους. Στην περίπτωση της τραγωδίας στην Τενερίφη, ο συγκυβερνήτης της KLM είχε εντοπίσει την τραγική απόφαση του κυβερνήτη να προχωρήσει στην απογείωση. Αν είχε το θάρρος να προχωρήσει σε ακύρωση της διαδικασίας και επαναφορά του κυβερνήτη στην τάξη είναι σίγουρο πως αυτό θα ήταν το τελευταίο του ταξίδι με την KLM, διότι θα απολυόταν πάραυτα. Από την άλλη θα επιζούσε και ο ίδιος αλλά και η τραγωδία δεν θα είχε συμβεί. Δεν αντιλαμβανόμαστε πως πολλές φορές ορθές αποφάσεις μας έχουν πολύ κακή εξέλιξη για εμάς, αλλά αγνοούμε την πιθανότητα να είχαν τεράστια επίδραση σε κάτι πολύ χειρότερο, το οποίο ποτέ δεν συνέβη, αλλά εμείς απλά δεν το γνωρίζουμε και ποτέ δεν πρόκειται να μάθουμε. 

·         Αυτή η ιδιότητα ίσως να είναι λάθος διατυπωμένη, αλλά θα την αναφέρω. Μερικοί άνθρωποι έχουν μία έφεση στο να “ελκύουν” κακής εξέλιξης γεγονοτο-σειρές. Προσέξτε πως σε κάποιους συμβαίνουν περισσότερα γεγονότα από κάποιους άλλους. Είναι μήπως κάποια κρυμμένη ιδιότητα και δεν ισχύει αυτό ακριβώς;

·         Δεν γνωρίζω αν έχετε ποτέ ακούσει την παροιμία: “Άμα σου μέλλει να πνιγείς ποτέ σου δεν πεθαίνεις”. Δεν επιθυμώ προφανώς να υπεισέλθω σε κάποια φιλολογία αλλά αντιθέτως να επισημάνω πως ίσως κάποιοι άνθρωποι να συνδέονται με κάποιο τρόπο με κάποια γεγονοτο-σειρά, η οποία πρόκειται να συμβεί στο μέλλον. Αυτό θα είχε σαν παρεπόμενη συνέπεια αντί να θεωρήσουμε πως το μέλλον είναι προκαθορισμένο (αντίθετο προς την ελεύθερη βούληση) να θεωρήσουμε πως οι γεγονοτο-σειρές έχουν πολύ μεγάλη διάρκεια και υφίστανται προ πολλού ή έχουν κάποια άλλη σχέση με την έννοια του χρόνου και ατά κάποιον τρόπο περιβάλουν  τις καταστάσεων, τις οποίες θα προκαλέσουν. Αυτό όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό και είναι εξαιρετικά σημαντικό αν όντως συμβαίνει. Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσαμε χωρίς καθόλου να παρεκκλίνουμε της ελεύθερης βούλησης να δεχθούμε πως τα γεγονότα έχουν την δική τους υπόσταση ή οι ιδιότητές τους είναι α-χρονικές. Αλλά φοβάμαι πως φεύγω σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Synopsis
Ήδη σε αυτό το σημείο επιχειρήθηκε μία αρχική προσέγγιση. Είναι εντελώς αυτονόητο πως όλα τα προηγούμενα ίσως να μην έχουν καμία βάση και να είναι απλά μια νοητική άσκηση. Ωστόσο προτίθεμαι να επιχειρήσω έναν δεύτερο κύκλο σχετικής ανάλυσης με στόχο να συγκεκριμενοποιήσω τα προηγούμενα και να αναλύσω λεπτομερέστερα τις συνθήκες μιας γεγονοτο-σειράς.

Παρατήρηση
Σε μεγάλο βαθμό έχω επηρεαστεί από το βιβλίο του Norbert Wiener ιδρυτή της επιστήμης της Κυβερνητικής. Ο όρος χρονο-σειρά χρησιμοποιείται από τον Wiener  και κατ’ αναλογία χρησιμοποιώ τον όρο γεγονοτο-σειρά. Επίσης από τις αρχικές εργασίες του Alan Touring σχετικά με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τον τρόπο προσέγγισης.

Δεν θα τολμούσα καν να σκεφθώ να γράψω το προηγούμενο άρθρο αν δεν ήμουν πεπεισμένος (και από τις πρακτικές εφαρμογές αλλά και από τις εξελίξεις που προέκυψαν από τους ανωτέρω και παρακαλώ μη διανοηθείτε να θεωρήσετε πως …συγκρίνω τον εαυτό μου), πως η αρχική έστω θεωρητική προσέγγιση οποιουδήποτε εντελώς “νεφελώδους” ζητήματος δεν είναι παρά η αρχή εκκίνησης της επίλυσής του.

Στην πρώτη περίπτωση παραπάνω της Κυβερνητικής στην ουσία έχουμε να κάνουμε με μία πρόβλεψη σε σχέση με το μέλλον, (λχ την πρακτική εφαρμογή στην τροχιά του βλήματος εναντίον κινούμενου στόχου), ενώ στην δεύτερη περίπτωση το εντελώς ακατανόητο κάποτε της διεξαγωγής απίστευτα πολλών πράξεων και λήψης αποτελέσματος από χαώδη συστήματα (ηλεκτρονικοί υπολογιστές).

Στο 2ο μέρος θα αναλυθεί μία περίπτωση λεπτομερώς, ώστε να εντοπισθούν πιο συγκεκριμένα ζητήματα και να εξεταστεί πιθανή πρακτική εφαρμογή τους.