25.11.2011
του Τεύκρου Επ. Σακελλαρόπουλου
Νομίζω είναι φανερό πως αυτή την περίοδο διεξάγεται ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος (IIIWW). Είναι εξ’ ίσου (νομίζω) φανερό, πως πρόκειται για έναν πόλεμο, ο οποίος εκπηγάζει από την πολιτική της Γερμανίας.
Η μεγάλη μας τύχη είναι πως αυτή την φορά είναι οικονομικός και όχι αιματηρός. Τα στρατεύματα έχουν αντικατασταθεί από τα spreads και τα τοξικά κρατικά ομόλογα, οι μάχες διεξάγονται στα πεδία των χρηματιστηρίων, οι μεραρχίες λαμβάνουν ονόματα τύπου: Deutsche Bank…
Στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως έχουν συγκεντρωθεί τα εισοδήματα των πολιτών της υπόλοιπης Ευρώπης, όπου εξοντώνονται με συστηματικό και ανηλεή τρόπο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα (και πάλι σύμφωνα με την άποψή μου).
Ωστόσο η μέθοδος και το σχέδιο της υπερδύναμης φοβάμαι πως πάσχει στο σκεπτικό της, από το ίδιο νοηματικό κενό, το οποίο και στους δύο προηγούμενους πολέμους δεν έγινε αντιληπτό: από την δυαδικότητα (επιπεδότητα) της Γερμανικής σκέψης. Είναι απίστευτος ο εγκλωβισμός της σε αυτό το σημείο. Ένας λαός με εξαιρετική αντίληψη αναλυτικής σκέψης και μεθοδολογίας και φορέας ενός πολιτισμού, ο οποίος ανέσυρε και θαύμασε τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, αυτο-εγκλωβίζεται σε διλλήματα, τα οποία (λόγω ακριβώς) αυτής τους της ακαμψίας οδήγησαν στο παρελθόν και οδηγούν στο μέλλον την υπερδύναμη στην αυτοκαταστροφή της, (αφού όμως προηγουμένως έχουν συμπαρασύρει μαζί τους και όλους τους υπόλοιπους). Αδυνατεί δε εντελώς να αντιληφθεί πως τα γεγονότα δεν προσδιορίζονται μόνο από τις ανθρώπινες πράξεις, αλλά υπάρχει και το απροσδιόριστο και ανεξέλεγκτο μεταφυσικό. Βλέπετε δεν είναι συνηθισμένοι σε άλλου είδους “επικοινωνίες”…
Το πανίσχυρο και ακλόνητο κατά την άποψη της Γερμανικής σκέψης οικονομικό (στρατιωτικό) δόγμα της υπερδύναμης αποτελεί το δίλλημα:
“ή παραμονή στο ευρώ, σύμφωνα με τους δικούς μας όρους ή επιστροφή στη δραχμή (αν μιλάμε για την Ελλάδα) και διεθνής απομόνωση και κατάρρευση”.
Αυτό εμένα προσωπικά μου θυμίζει το δόγμα του Blitzkrieg κατά τον Δεύτερο παγκόσμιο Πόλεμο ή το δόγμα του στρατηγού Ludendorff κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμα, μου θυμίζει την αντλία αίματος (ακριβώς με αυτόν τον τρόπο ονομάστηκε), η οποία ήταν η γενεσιουργός ιδέα για την μάχη του Βερντέν, όπου υποτίθεται θα εξαντλούσε το αίμα των αντιπάλων και θα έδινε τη νίκη στην Γερμανία. Έγινε όμως το αντίθετο…
Η ιστορία λοιπόν δεν φαίνεται να δίδαξε πολλά στην χώρα αυτή. Αν και πρόκειται για έναν θαυμαστό λαό με χαρακτηριστικά, τα οποία πολλοί θα ζήλευαν φαίνεται πως κάτι λείπει από τη συνταγή, με την οποία ο Θεός τους έπλασε (ή μάλλον εφοδίασε).
Στους δύο προηγούμενους αιματηρούς πολέμους, η λύση ουσιαστικά ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Από μία άλλη υπερδύναμη, η οποία στην ουσία προσκλήθηκε (προκλήθηκε) από την Γερμανία να συμμετάσχει (αν και δεν το επιθυμούσε και …διακαώς) με καταστροφικό αποτέλεσμα και τις δύο φορές για την Γερμανία.
Αυτό γιατί πάντα (όπως προείπα) η Γερμανία αυτο-εγκλωβιζόταν σε αυτο-τιθέμενα διλλήματα, τα οποία νόμιζε ότι δεν είχαν άλλη απάντηση ή επιλογή, (για τους άλλους) εκτός από την δική της.
Ποιο είναι το σημερινό δίλλημα; Με ή ευρώ με εμάς και τους όρους μας ή (λχ δραχμή, λίρα Ιρλανδίας, πετσέτα Ισπανίας, λιρέτα Ιταλίας κλπ) ή επιστροφή στο ..χάος. Γιατί ποιος θα δεχθεί να πληρωθεί σε Δραχμές (σίγουρα πάντως όχι οι Γερμανοί) με ότι κι αν αυτό σημαίνει.
Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά μην γελάσετε παρακαλώ αν σας υποδείξω την “τρίτη λύση” του …”διλλήματος”, σίγουρα υπάρχουν πολλές “τρίτες λύσεις”. Αυτή πάλι προέρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και λέγεται:
“Επιστροφή στο …δολάριο”.
Είναι απόλυτα βέβαιον ότι αυτή η σκέψη δεν έχει καν περάσει από το μυαλό τους… αν και θα έπρεπε. Όχι για το αν είναι σωστή, λάθος, εθνικά αποδεκτή ή οτιδήποτε άλλο, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι αποτελεί μία …”νόμιμη” ή ενδεχόμενη επιλογή.
Σκεφτείτε λοιπόν, αντιπαρερχόμενοι οποιαδήποτε θεμιτό ή αθέμιτο επιχείρημα περί της ηθικής της, την κατάσταση της υπερδύναμης αν (λέω …αν) οι υπόλοιπες χώρες (οικονομίες) της Ευρώπης αντικαθιστούσαν το ευρώ με το …δολάριο και όχι με τα προηγούμενα εθνικά τους νομίσματα. Τότε θα είχαμε το εξαιρετικά ενδιαφέρον γεγονός μιας απομονωμένης υπερδύναμης εγκλωβισμένης στην “αντλία αίματος” που η ίδια στην ουσία δημιούργησε δηλ. του ευρώ…
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο. Ούτε θα ήθελα να υποδείξω λύσεις. Απλώς θα ήθελα να επισημάνω πως τα “διλλήματα” δεν υφίστανται καν σαν έννοια. Πάντα υπάρχει τουλάχιστον μία (να μην πω απεριόριστες) αόρατες αρχικά επιλογές, οι οποίες ελλοχεύουν έτοιμες να εξουδετερώσουν κάθε εξαντλητική-αναλυτική-μεθοδική ανθρώπινη σκέψη. Η έλλειψη πολυδιάστατης αντίληψης ή ακόμα καλύτερα απόρριψης της Θεϊκής παρέμβασης (ή έστω της μεταφυσικής) αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε κάποιον δρόμο προφανώς μη “προϋπολογισμένο” από την ανθρώπινη περιορισμένη αντίληψη…