24 Ιουνίου 2013
του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου

Η διαδικασία επιβίωσης και αναπαραγωγής στη Φύση βασίζεται στον δυνατότερο και ικανότερο να διεκπεραιώσει τις αυτοματοποιημένες διαδικασίες, οι οποίες έχουν με κάποιο τρόπο ορισθεί και στυγνά απαιτούνται…

Τίποτα άλλο. Στη Φύση δεν έχουν δικαίωμα οι ανήμποροι, οι λιγότερο δυνατοί ή ταχείς, οι ασθενικοί… Επιβιώνουν και αναπαράγονται τα ισχυρότερα γονίδια…

Τελεία και παύλα.

Δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε πως δεν ίσχυε το ίδιο και στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του ανθρώπου.

Ο δυνατότερος και ισχυρότερος είχε όλα τα δικαιώματα. Η Φύση απεχθάνεται τη Δημοκρατία. Απαιτεί τα γονίδια μόνο από τον ισχυρότερο. Ο άνθρωπος ακολουθεί ακριβώς αυτή τη διαδικασία.

Τον άνδρα τον “χρειάζεται” μέχρι τα 30-35 το πολύ (μετά της είναι “άχρηστος”), ενώ την γυναίκα, όσο δύναται να τεκνοποιήσει (μετά την εμμηνόπαυση της είναι επίσης “άχρηστη”). Εξ’ ου και τα εμφράγματα στους άνδρες από ενωρίς, ενώ στις γυναίκες μόνο αφότου δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν.  Αυτό ΕΙΝΑΙ η Φύση.

Ο ισχυρός άνδρας επιδιώκει να διασπείρει το σπέρμα του σε όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες, ενώ μία γυναίκα επιλέγει το ισχυρότερο και καταλληλότερο σπέρμα.

Αυτή είναι μία πραγματικότητα, η οποία ισχύει απολύτως στα ζώα… αλλά και στον άνθρωπο. Στον άνθρωπο; Χμ…

Ναι ισχύει, αλλά…, αλλά ο άνθρωπος κάπου έκανε κάτι πολύ «κακό»… Αν και γνήσιο τέκνο της Φύσης κάπου, κάπως, κάποτε, κάτι έγινε και την παρέκαμψε…

Το πρώτο τεράστιο «κακό», το έκανε ο Μωυσής και οι Εβραίοι…

Στην πιο ισχυρή και ακλόνητη αυτοκρατορία της ανθρωπότητας της Αρχαίας Αιγύπτου (μην ξεχνάτε πως ακόμα και σήμερα αν και εκτός ιστορίας με 4,500 χρόνια συνεχούς ύπαρξης είναι οι πλέον μακρόβιοι στην ιστορία της ανθρωπότητας), ο Μωυσής τόλμησε να αμφισβητήσει τον Νόμο της Θεϊκής καταγωγής του Φαραώ…

Αυτό ήταν φοβερή προσβολή στην Φύση…

Πως ΤΟΛΜΗΣΑΝ να αμφισβητήσουν την ΑΠΟΛΥΤΗ ισχύ του Φαραώ;

Πλέον ο ισχυρότερος των ανθρώπων δεν θα ήταν ο ισχυρότερος (ποτέ ξανά) όλων. Ήταν υπό μια άλλης ΥΠΕΡ-Φυσικής Δύναμης…

Εδώ νομίζω κρύβεται και η βαθύτερη ρίζα του αντισημιτισμού… Η Φύση αυτό δεν το συγχώρεσε ποτέ (κι ούτε πρόκειται)… Οι ισχυρότεροι δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδεχθούν πως η ισχύ τους έχει όρια και δεν εκπηγάζει από κάποια Θεότητα από το υπερπέραν… και όχι μόνον αυτό, αλλά και τι όρια; Απολύτως «αόρατα» και «ανεξέλεγκτα»…

Η ανθρωπότητα των ισχυρών είναι εντελώς αδύνατον να ξεχάσει και να συγχωρέσει (το ίδιο και η Φύση, η οποία είναι με το μέρος της)…

Τα δεινά της Φύσης όμως δεν σταμάτησαν εδώ…

Κάποιοι άλλοι προχώρησαν σε άλλα εξ’ ίσου επικίνδυνα μονοπάτια… Ωραία με τους Θεούς δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, ήταν όμως και πολύ έξυπνοι για να «πνιγούν» όπως ο Φαραώ στην Ερυθρά θάλασσα… Αλλά με τους ανθρώπους;

Εκεί μπορούσαν να κάνουν πολλά, μα πάρα πολλά…

…και γεννήθηκε η …Δημοκρατία από τους Αρχαίους Έλληνες…

Πλέον και μεταξύ των ανθρώπων τα πράγματα άλλαξαν. Σημασία δεν είχε πλέον η σωματική ρώμη ή η κληρονομική διαδοχή, αλλά το μυαλό… Αυτό η Φύση δεν το είχε καν υπολογίσει. Το είχε παραγνωρίσει εντελώς… Οι ικανότητες (είτε προς το καλό, είτε προς το κακό) ήταν αρκετές, ακόμα και αν δεν μπορούσες να πάρεις τα πόδια σου…

Δεύτερη απίστευτη και ασυγχώρητη προσβολή στην Φύση…

Ποιος ΤΟΛΜΗΣΕ να αμφισβητήσει τις διαδικασίες;

Υπήρξαν και κάποιοι άλλοι να ακολουθούν μακράν με κάποιες εξαιρέσεις, όπως οι Εγγλέζοι με την Magna Carta και το Habeas Corpus…

Προσέξτε όμως μία σπουδαία διαφορά:

Στην Δημοκρατία ορίζεται πως μεταξύ όλων των λεόντων αρχηγός είναι ο ικανότερος. Ακόμα κι αν είναι κουτσός ή γέρος. Δεν ισχύει όμως η Δημοκρατία μεταξύ λεόντων και λαγών. Οι λαγοί πάντα θα είναι το γεύμα των λεόντων και αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει.

Η Εβραϊκή προσβολή στην Φύση έγκειται πως ελέχθη στον λέοντα πως δεν ισχύει το προηγούμενο και πως ο λαγός ενδέχεται όχι μόνο να ΜΗΝ αποτελεί το γεύμα, αλλά και να είναι ο πραγματικός βασιλιάς... Αυτό δεν μπορεί να γίνει επ’ ουδενί αποδεκτό από τον λέοντα... Συνεπώς η αυτονόητη σκέψη του είναι να ... αφανίσει όλους τους λαγούς...

Το ζήτημα στην Φύση είναι η επικράτηση του ισχυρότερου. Όχι του πλέον ρωμαλέου ή του πλέουν έξυπνου, αλλά του ισχυρότερου. Τα προηγούμενα είναι «εργαλεία» προκειμένου να επιτύχει το στόχο της και όχι αυτοσκοπός. Σκεφθείτε από την ιστορία:

Οι Σπαρτιάτες έριχναν στον Καιάδα τα μειονεκτικά νεογέννητα, αλλά εσωτερικά είχαν μία ισχυρή μορφή Κομμουνισμού. Ωστόσο αυτό δεν τους εμπόδιζε να αντιμετωπίζουν με γενναιότητα τον οποιονδήποτε εχθρό τους.

Οι Αθηναίοι Δημοκράτες μεν, αλλά με χιλιάδες δούλους. Οι λέοντες ίσοι μεταξύ τους, όχι όμως και με τους λαγούς. Η δε σωματική ρώμη μεγάλη αρετή (βέβαια προσέθεσαν και το Πνεύμα «νους υγιής εν σώματι υγιή»)...

Ο Σολομών ναι μεν πιστός δούλος του Θεού, αλλά στην κοσμική συμπεριφορά του δεν έπαυε να είναι ένας άλλος Φαραώ Ραμσής με εκατοντάδες παλλακίδες και παιδιά και απεριόριστο πλούτο…

Ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ αθλητικός μεν αλλά βεβαίως θεωρητικά εύκολο θύμα ενός οποιουδήποτε ισχυροτέρου τη ρώμη άνδρα, αλλά με το μυαλό του ικανός να αφανίσει την ανθρωπότητα (οι δύο ατομικές βόμβες, δημιουργήματα του το απέδειξαν).

Ο Φραντς Γιόζεφ Γκαίμπελς, ασθενικός και μειονεκτικός στο σώμα (καθόλου υπόδειγμα Αρείου), ωστόσο ισχυρότατο (αν και διεστραμμένο) μυαλό.

Το ζητούμενο στην Φύση είναι λοιπόν η επικράτηση του ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ, χωρία καμία άλλη ιδιότητα.

Η Φύση αυτό προστάζει και όλα τα προηγούμενα αυτό καταδεικνύουν. Είναι όμως άλλο πράγμα να δέχεσαι την αρχή αυτή και άλλο να την καταλύεις σύμφωνα με την Εβραϊκή προσέγγιση...

Μερικά “ενοχλητικά” συμπεράσματα:

1.      Εξ’ ορισμού καμία κοσμική εξουσία δεν μπορεί να ΜΗΝ είναι αντισημιτική… Οι Εβραίοι είναι επιπλέον και αδιόρθωτοι… Ο Καρλ Μαρξ μετά από δύο χιλιάδες χρόνια επέμεινε στις ίδιες αρχές και αυτό συνεχίστηκε και με άλλα μυαλά, όπως με τον Φρόυντ και τον Αϊνστάιν σε άλλους βέβαια (αλλά αλληλο-εμπλεκόμενους τομείς)…. Έτοιμοι να αμφισβητήσουν τα πάντα (ακόμα και την ίδια τους την ύπαρξη, όπως και έγινε)…

Διότι απλούστατα υπενθυμίζει πως δεν μπορεί κανείς να είναι διαθέτει αυτοδικαίως την απόλυτη εξουσία, όπως θα ήθελαν οι Αυτοκράτορες, οι Πάπες, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, το οποίο μπορεί να τα αναστρέψει όλα. Κανένας ηγεμόνας δεν αισθάνεται καλά με αυτές τις απόψεις.

2.      Εξ’ ορισμού κανένας μετέχων της Ελληνικής Παιδείας δεν μπορεί να είναι ρατσιστής. Αφού με αυτόν τον τρόπο θα ήταν αντίθετος με την αρχή της Δημοκρατίας, την οποία οι δικοί του πρόγονοι  εφηύραν. Συνεπώς θα ήταν σαν να απεμπολεί το δικαίωμα του να μπορεί να έχει τις ίδιες δυνατότητες με τον οποιονδήποτε... (την ίδια του τη φύση δηλαδή).

Διότι απλούστατα υπενθυμίζει πως όποιος διαθέτει την ικανότητα και το μυαλό μπορεί να αναλάβει οποιοδήποτε αξίωμα ή θέση ανεξαρτήτως φυσικών χαρακτηριστικών.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να προσεχθεί πως πολλοί πίστεψαν πως είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι αν και δεν είναι εδώ να το περιγράψουν διότι …πέθαναν, κάτι εντελώς ανάρμοστο για κατέχοντες την Θεϊκή ιδιότητα.

Κάποιοι άλλοι πάλι πιστεύουν πως η Φύση έχει το δίκιο και πως οι Αρχαίοι Έλληνες με την Δημοκρατία την προσέβαλαν βάναυσα.

Σε κάθε περίπτωση όμως ισχύει πως το κίνητρο είναι να περιορίσουν τις δυνατότητες των άλλων ανθρώπων… Βλέπετε είπαμε η Φύση είναι με το μέρος τους… και η οποία απαιτεί να επιβιώνει ο ισχυρότερος  (όπως αυτή το εννοεί) και όχι κατ΄ ανάγκην ο έχων την ρώμη ή το μυαλό…

Προσέξτε και κάτι άλλο σε πρακτικό επίπεδο, το οποίο ενισχύει τα προηγούμενα:

Αν οι Εβραίοι πίστευαν πως ο Φαραώ ήταν υιός του Θεού προφανώς δεν θα έκαναν βήμα από την Αίγυπτο και θα ήσαν δούλοι εσαεί…

Αν οι Έλληνες πίστευαν στην απόλυτη δύναμη του ισχυροτέρου ούτε καν θα έκαναν τον κόπο να σκεφθούν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες…

Σε κάθε περίπτωση ο κάθε ισχυρός δεν αρέσκεται καθόλου σε αυτές τις «αιρετικές» και «επικίνδυνες» απόψεις…

Η Φύση είναι ο ισχυρός και δεν της αρέσει καθόλου όταν τα γονίδια μεταφέρονται από σωματικά αδύναμους, ούτε όταν επιζούν οι ασθενικοί, τα πρόωρα, οι ανάπηροι…

Ο ρατσισμός είναι με το μέρος της Φύσης, το ίδιο και η Φύση…

Η ύπαρξη του είναι η αυτονόητη αντίδραση της, η οποία αισθάνεται ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει…

Υπάρχουν ωστόσο και συνδυασμοί και το φάσμα είναι ευρύτατο,  κάποιος μπορεί να είναι και δυνατός και πολύ έξυπνος, ή να είναι στο άλλο άκρο ή στο ενδιάμεσο…

Η «εξέλιξη», όπως την εννοεί η Φύση είναι μία κοινωνία, επιβολής του ισχυροτέρου, στην οποία οι αμφισβητίες πρωτίστως δεν έχουν θέση και πρέπει να εξαλειφθούν.

Αυτό, το οποίο όμως δεν είναι γνωστό είναι μήπως και η ίδια η Φύση «αμφισβητεί» τον εαυτό της και επιδιώκει μέσω αυτής της σκληρής πάλης να εντοπίσει τον ισχυρότερο σε όλους τους τομείς… Άλλωστε δεν θα είχε επιτρέψει καν να υπάρχουν οι αμφισβητίες της…

Η ανθρωπότητα είναι σε εξέλιξη και κανείς δεν γνωρίζει το τελικό αποτέλεσμα…

Ένα ακόμα «ενοχλητικό» συμπέρασμα:

Τίποτα κατά την άποψή μου δεν είναι δεδομένο…