Ζαν Κοέν


30.3.2008

Αγαπητέ αδελφέ Μουσουλμάνε, επέτρεψε μου να σε αποκαλώ αδελφέ διότι σύμφωνα με την παράδοση του Ισλάμ και του Εβραϊσμού έχουμε τον ίδιο γενάρχη. Εσύ τον αποκαλείς Ιμπραήμ εγώ τον αποκαλώ Αβραάμ.

Από καιρό ήθελα να σου γράψω αυτό το γράμμα αλλά όλο το καθυστερούσα ελπίζοντας πως τα πράγματα θα φτιάξουν και δεν θα χρειαστεί να σου γράψω. Δυστυχώς όμως τα πράγματα όχι μόνο δεν καλυτέρευσαν αλλά πάνε από το κακό στο χειρότερο και ως εκ τούτου πρέπει να σου πω αυτά που σκέπτομαι.

Αδελφέ μου, οι εξτρεμιστές της θρησκείας σου με τη βίαια συμπεριφορά τους αλλά και οι φωτισμένοι ιερείς σου με την σιωπή τους, εξάντλησαν και τα τελευταία αποθέματα της υπομονής αλλά και της ανεκτικότητας μου.

Πριν συνεχίσω, αδελφέ, θέλω να διευκρινίσω ότι δεν μιλάω για την Ισραηλινό-Παλαιστινιακή διαμάχη (άλλη μία τραγωδία μεταξύ των δύο λαών μας) αλλά για την τροπή που πήρε η θρησκεία σου και για το πως επηρεάζει τη ζωή μου.

Ξέρω ότι αυτοί που εναντιώνονται στο Ισλάμ θα πουν πως μέσα στο Κοράνι θα βρεις πολλές αναφορές σε βία κατά των άλλων θρησκειών, πράγμα αληθές μεν αλλά που δεν αποτελεί αναγκαστικά και λόγο εναντιώσεως.

Σάμπως η δική μου θρησκεία, η Εβραϊκή, δεν έχει βία και ακραίες εντολές; Βεβαίως και έχει. Άλλωστε ποια θρησκεία δεν έχει τα ακραία της. Ας μην ξεχνάμε πως τα ιερά αυτά κείμενα γράφτηκαν σε άλλες εποχές χιλιάδες χρόνια πριν και κάτω από άλλες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες.

Από τότε ο κόσμος προόδευσε, γιατρεύουμε πολλές πρώην θανατηφόρες αρρώστιες, πήγαμε στο φεγγάρι, κάναμε τον κόσμο ένα μικρό χωριό, γνωρίσαμε άλλους πολιτισμούς με αποτέλεσμα να σεβόμαστε το διαφορετικό και μέσα σε αυτήν την πρόοδο προόδευσαν και οι θρησκείες. Άλλη λίγο άλλη πολύ, άλλη με τον έναν τρόπο και άλλη με τον άλλον προόδευσαν και απέρριψαν τον εξτρεμισμό.

Παράδειγμα στη δική μου θρησκεία αποτελεί το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» που οι ραβίνοι του Ταλμούντ το ερμήνευσαν ως «οφθαλμός αντί οφθαλμού αποζημίωση». Στη δική σου θρησκεία, το περίφημο Τζιχάντ – για το οποίο τόσος λόγος γίνεται - οι ιμάμηδες το ερμήνευσαν ως την εσωτερική μάχη κάθε πιστού για να γίνει καλύτερος άνθρωπος κοκ.

Ξαφνικά τα τελευταία 30 χρόνια βλέπουμε ένα νέο πρόσωπο του Ισλάμ. Αυτό της βίας και του εξτρεμισμού. Βλέπουμε δολοφονίες, βομβιστικές ενέργειες και καμικάζι - και όλα αυτά στο όνομα του Αλλάχ και από μία θρησκεία που προσέφερε ουκ ολίγα στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Δυστυχώς αδελφέ μου αφήσατε τους εξτρεμιστές να απαγάγουν το Ισλάμ, τους αφήσατε να επιβληθούν στη θρησκεία σας, τους αφήσατε να διαστρεβλώσουν τα λόγια του Προφήτη Μωάμεθ ενώ ταυτόχρονα εσύ και οι φωτισμένοι κληρικοί σας, που είστε η πλειοψηφία, δεν κάνατε τίποτα για να τους σταματήσετε.

Και μη με ρωτήσεις τι μπορούσατε να κάνετε διότι θα σου φέρω παραδείγματα από την δική μου εμπειρία. Νομίζεις ότι εμείς δεν έχουμε τους εξτρεμιστές μας; Εμείς και αν έχουμε ακραίους. Αλλά μόλις πάνε να πουν κάτι τους πνίγει η πλειοψηφία των ραβίνων. Δεν μένουν σιωπηλοί.

Θυμάσαι εκείνον το ραβίνο Καχάνα, τον σούπερ εξτρεμιστή με τις απαράδεκτες εντολές εναντίον Μουσουλμάνων και Αράβων; Ήταν τόση μεγάλη η αντίδραση εναντίον του που αναγκάστηκε να φύγει από την Αμερική και να καταφύγει στο Ισραήλ αλλά και εκεί, όταν ίδρυσε πολιτικό κόμμα, ο Άρειος Πάγος του Ισραήλ το έθεσε εκτός νόμου. Δεν χρειαζόταν να τον δολοφονήσετε εσείς. Τον είχαμε «δολοφονήσει» ηθικά εμείς πολύ πριν από εσάς.

Θες άλλο παράδειγμα; Θυμάσαι τον Ραβίνο Λόβινγκερ που νόμιζε ότι ο Θεός χάρισε τα πάντα σ’ εμάς και τίποτα στους άλλους; Πού είναι σήμερα; Και τόσα και τόσα άλλα παραδείγματα.

Αναρωτιέμαι πως επιτρέπετε εσείς οι φωτισμένοι να κηρύττουν την αυτοκτονία όταν είναι ρητά γραμμένο στο Κοράνι ότι η αυτοκτονία απαγορεύεται και τιμωρείται σκληρά στην άλλη ζωή.

Ή πως επιτρέπετε εσείς, η πλειοψηφία, να διδάσκεται στα τζαμιά να σκοτώνουν άμαχο πληθυσμό και γυναικόπαιδα όταν είναι ρητά γραμμένο στο Κοράνι ότι κάτι τέτοιο απαγορεύεται ακόμα και σε καιρό πολέμου.

Εξήγησε μου αδελφέ μου πως είναι δυνατόν το Ισλάμ που έχει νόμους για την ηθική των όπλων ακόμα και σε καιρό πολέμου (και που είναι τόσο σωστοί που τους βρίσκουμε σήμερα στη Συνθήκη της Γενεύης και ας γράφτηκαν πριν από 1400 χρόνια) να επιτρέπει να διδάσκεται σε τζαμιά η δολοφονία αμάχων όπως στην Αμερική, την Ισπανία, το Λονδίνο για να αναφέρω μόνο μερικά.

Αλλά και αυτά θα τα δεχόμουνα - με θλίψη μεν αλλά θα τα δεχόμουν - αν αυτά περιορίζονταν μεταξύ σας. Θα έλεγα ότι έτσι θέλετε να ερμηνεύετε το Κοράνι σας σήμερα, είναι δικαίωμα σας. Αλλά όταν αυτό αρχίζει και ενοχλεί εμένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου και τη χώρα μου τότε, αδελφέ, τα πράγματα αλλάζουν.

Διότι δεν μπορείς αδελφέ μου Μουσουλμάνε να έρχεσαι στη χώρα μου και να θες ντε και καλά να επιβάλεις με το έτσι θέλω τους νόμους σου, τα πιστεύω σου, τη θρησκεία σου και την ιδεολογία σου.

Δεν μπορείς, αδελφέ, επειδή δεν σου αρέσει ο δυτικός τρόπος ζωής μου - με τα καλά και τα κακά, τα παράξενα και τα διαφορετικά - να κηρύττεις τη βία εναντίον μου ή να σκοτώνεις κάποιον επειδή έκανε ταινία που δεν σου αρέσει ή επειδή έγραψε κάτι που δεν σου πάει ή επειδή ζωγράφισε σκίτσο που σου κάθεται στο στομάχι κλπ, κλπ.

Και εμείς οι Εβραίοι ζήσαμε στη διασπορά 2.000 χρόνια, και ακόμα ζούμε, και πολλά από αυτά που βλέπαμε δεν μας άρεσαν. Δεν κάναμε όμως χρήση βίας ούτε απειλήσαμε κανέναν. Κλειστήκαμε στο καβούκι μας και ακολουθήσαμε τους δικούς μας νόμους χωρίς να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι από το γενικότερο σύνολο της χώρας στην οποίαν ήμασταν.

Ούτε σκοτώσαμε κανέναν όταν δημοσιεύονταν αντισημιτικά άρθρα και σκίτσα - και ελπίζω ότι δεν χρειάζεται να σου πω ότι ήταν χιλιάδες (και δυστυχώς είναι μέχρι σήμερα) - και ότι εξαιτίας τους χάσαμε γύρω στα 6 εκατομμύρια Εβραίους δηλαδή σχεδόν το 50% του πληθυσμού μας.

Δεν ανέχομαι άλλο αδελφέ μου να αλλάζει η ζωή μου αρνητικά από τους εξτρεμιστές σου. Κάθε νέος περιορισμός που επιβάλλεται για την ασφάλεια μου στα αεροδρόμια, στα λιμάνια ή στην πόλη οφείλεται στις ενέργειες των Ισλαμιστών.

Μπορώ να καταλάβω, αδελφέ μου, ότι δεν αρέσει στους ομόθρησκους σου ο τρόπος ζωής μου, αλλά έχετε 57 κράτη για να πάτε να ζήσετε με τον τρόπο που θέλετε, δεν είναι ανάγκη να επιβάλεις σ’ εμένα τον τρόπο ζωής σου.

Όταν εμείς ταξιδεύουμε ή μένουμε στις Μουσουλμανικές χώρες σεβόμαστε απόλυτα τον τρόπο ζωής σας και όλες τις απαγορεύσεις. Δεν προσπαθούμε να επιβάλουμε σ’ εσάς το δικό μας τρόπο ζωής.

Σε παρακαλώ μη με παρεξηγήσεις. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να έρθεις να μείνεις δίπλα μου προκειμένου να καλυτερεύσεις την οικονομική ή κοινωνική ή πολιτική ζωή σου. Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα αλλά, σε παρακαλώ, σεβάσου με όπως σέβομαι κι εγώ εσένα.

Σε τελική ανάλυση, αδελφέ μου, δεν φταίω εγώ για την κατάντια σου στη Δύση. Φταις εσύ. Όταν πριν από 2 χρόνια έγιναν στη Γαλλία οι ταραχές, έβλεπα στο Γαλλικό κανάλι TV5 συνεντεύξεις με Μουσουλμάνους. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι τα περισσότερα νέα παιδιά δεν πήγαιναν σχολείο με το αιτιολογικό ότι δεν το χρειάζονταν αφού ούτως ή άλλως δεν θα βρουν δουλειά επειδή είναι Μουσουλμάνοι.

Λάθος μεγάλο αδελφέ. Και απέναντί μας υπήρχαν διακρίσεις μεταξύ του 1800 και 1900 σε όλη την Ευρώπη. Δεν μπορούσαμε να γίνουμε καθηγητές Πανεπιστημίων ούτε να μπούμε στους δικηγορικούς και ιατρικούς συλλόγους και άλλα πολλά. Δεν σταματήσαμε όμως τα παιδιά μας από τη μόρφωση ούτε τα αφήσαμε στα χέρια εξτρεμιστών ραβίνων. Και όπως απέδειξε η ζωή μάλλον σωστά κάναμε.

Και επειδή ξέρω ότι η θρησκεία σου - όπως και η δική μου - μιλά για την αγάπη προς τον πλησίον, μην αφήνεις τους εξτρεμιστές να τη καταλάβουν.

Δυστυχώς, όπως σου είπα και στην αρχή αυτού του γράμματος, η υπομονή μου (περιμένοντας εσάς τους φωτισμένους ν’ αντιδράσετε) έχει εξαντληθεί όπως έχει εξαντληθεί (λόγω συμπεριφοράς των ισλαμιστών) και η ανεκτικότητα μου. Έτσι, μην υπολογίζεις άλλο στη συμπαράστασή μου και αν, Θεός φυλάξει, επηρεάσεις ακόμα περισσότερο τη ζωή μου, θα με βρεις απέναντί σου με όποιο νόμιμο μέσο διαθέτω: διαδηλώσεις, άρθρα, νόμους.

Αδελφέ μου, εσύ η πλειοψηφία, οι φωτισμένοι Μουσουλμάνοι, πολεμήστε τον φανατισμό πριν είναι αργά. Η ήττα του φανατισμού θα είναι και η απελευθέρωση του Ισλάμ. Η ήττα του φανατισμού θα δείξει το αληθινό και σωστό πρόσωπο του Ισλάμ.