Cohen.gr Τρίτη 20.2.2018
Δημήτρης Τζώρας*

Ο παγκοσμίου φήμης Γεωπολιτιστής και ιδρυτής της Stratfor, George Friedman, σε μία ομιλία του έλεγε, πως ο εμφύλιος πόλεμος δεν είναι ένα πολιτικό γεγονός, το οποίο αναγκαστικά θα οδηγήσει ένα Έθνος στην καταστροφή. Πολλές φορές, όπως τόνισε, ο εμφύλιος πόλεμος, οδηγεί τα Έθνη σε μία πολιτικο-οικονομική επανεκκίνηση, η οποία μπορεί να οδηγήσει το λαό σε αυτοκρατορικά μεγαλεία. Ως Ιστορικά παραδείγματα, χρησιμοποίησε τον Αμερικανικό και το Βρετανικό εμφύλιο.

Το Κράτος του Ισραήλ, έζησε το δικό του «εμφύλιο», σε όλα τα μήκη και πλάτη του Εβραϊσμού, με κορωνίδα του τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν. Όταν ο Αριστερός Ράμπιν, πήγε να ξεπουλήσει Εβραϊκά Εδάφη, στους Παλαιστινίους με τη βοήθεια των πρακτόρων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και τη γνωστή και μη εξαιρεταία, οικογένεια Κλίντον, κόβοντας τη χώρα του κυριολεκτικά στη μέση, ο Εβραϊκός πατριωτικός χώρος, ήξερε τι έπρεπε πλέον να κάνει.

Όπλισε το χέρι του Γκιλάλ Αμίρ και δολοφόνησε τον Ράμπιν! Ιστορικά, η απόφαση αυτή των Εθνοεβραίων, να ξεμπερδέψουν διά της βίας με την Εβραϊκή Αριστερά, τους δικαίωσε. Σήμερα, οι Παλαιστίνοι είναι απομονωμένοι ακόμα και από τον Αραβικό κόσμο, η Ιερουσαλήμ είναι η αναγνωρισμένη Πρωτεύουσα του Ισραηλινού Κράτους, η Δυτική Όχθη, τα εδάφη της Ιουδαίας και της Σαμάρειας θα προσαρτηθούν πλήρως στον κρατικό νόμο και το Ισραήλ ζει τον στρατιωτικό, διπλωματικό, οικονομικό, πολιτισμικό και τεχνολογικό του κολοφώνα. Η επανεκκίνηση του Ισραήλ, από μία χώρα μαριονέτα της Εβραϊκής Αμερικανικής Αριστεράς και από σάκος του μποξ της περιοχής, σε περιφερειακή υπερδύναμη, ξεκίνησε από μία δολοφονία.

Το Ισραηλινό Κράτος, υπό την ηγεσία του Μπίμπι Νετανιάου και έχοντας εναντίον του όλη την ισχύ της Προεδρίας Ομπάμα, απέναντι στην ισχύ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του Πολιτικού Ισλάμ, ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ΟΗΕ, έμεινε ζωντανό και κέρδισε το γεωπολιτικό και πολιτισμικό πόλεμο! Αυτό το παράδειγμα πολιτικής επιμονής και υπομονής, θα πρέπει να εμπνεύσει τον Ελληνικό λαό και να καταλάβει, ότι καμία διπλωματική και γεωπολιτική μάχη δεν είναι χαμένη και κανένα τετελεσμένο δεν μπορεί να υπάρξει στην περιοχή μας, ειδικά, όταν αυτό κόβει τη χώρα μας στη μέση, εάν ο ίδιος αποφασίσει, ότι η Ελλάδα και το πολιτικό της σύστημα, θα διέπονται από Εθνο-πατριωτική συνείδηση.

Το Ισραηλινό παράδειγμα της δολοφονίας Ράμπιν, διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό. Ότι οι Δημοκρατικοί Θεσμοί και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, δεν είναι πάντα ικανές να αποτρέψουν το κακό. Η Πολιτική βία, όμως, μπορεί και το συμπέρασμα του George Friedman περί εμφυλίου, δικαιώνεται.

Υπάρχει τέσσερις πολύ λεπτές γραμμές, ένα πλαίσιο, που περικλείει το κοινωνικό πράττειν και όταν αυτό σπάσει, ο λαός, είτε διά της εξεγέρσεως, είτε εξουσιοδοτώντας το στράτευμα, ή διά της δολοφονίας (περίπτωση Ράμπιν), επαναφέρει την τάξη. Το Συνταγματικό, το πολιτικό, το δικαστικό και το δημοσιογραφικό πλαίσιο που εγκολπώνει την κοινωνία, δεν υφίσταται πλεον.

Το πρώτο νομικό και πολιτικό χτύπημα κατά του Συντάγματος, ήρθε από το Προκόπη Παυλόπουλο, που αρνήθηκε να εφαρμόσει την απόφαση του δημοψηφίσματος του 2015 και θα λογοδοτήσει σε δικαστήριο γι’ αυτή του την πράξη. Το δεύτερο, ήρθε πάλι από το ίδιο πρόσωπο, όταν ως θεσμικός εγγυητής της λαϊκής κυριαρχίας, επέτρεψε και ακόμα επιτρέπει, την αποδόμηση του Άρθρου 1 του Ελληνικού Συντάγματος, που καθορίζει, ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και υπάρχουν υπέρ του λαού και του ΄Εθνους.

Όταν λοιπόν, ο κύριος Παυλόπουλος, βλέπει εν χορωδία, που σημαίνει κοινή πολιτική απόφαση από την εκτελεστική εξουσία, την εξύβριση του Ελληνικού λαού, αλλά και την κατάταξή του, από κυρίαρχη – κατά το Σύνταγμα – πολιτική φωνή, σε όχλο και την μετατροπή της λαϊκής κυριαρχίας και λαϊκής έκφρασης σε διαμαρτυρόμενη οχλαγωγία, υποκείμενη στο μέλλον σε Κρατική καταστολή, ακόμα και παρακρατική, τότε, η μορφή του Πολιτεύματος έχει αλλάξει!!! Έχουμε Προεδρευομένη Συμμοριτοκρατία! Αριστερόστροφο φασισμό, όπως πολύ σωστά διέγνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης. Βεβαίως, μία Κυβέρνηση, δεν είναι υποχρεωμένη να υπακούσει στις διαμαρτυρίες του λαού, ακόμα και αν αυτός, έχει εκφραστεί με την παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σε μία πλατεία. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα, να τον εξυβρίζει και να του προσδίδει, πολιτικά, την ιδιότητα του όχλου, ειδικά, όταν πρόκειται για μία ειρηνική διαδήλωση! Αυτή η ποιοτική μεταβολή που συντελείται, στην πολιτική περιγραφή, αλλά και τον προδιορισμό μίας πολιτικής συγκέντρωσης από την Κυβέρνηση, με την άδεια και ανοχή του κυρίου Παυλόπουλου, δείχνει την πλήρη ανατίναξη της αστικής αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, στο κυριότερό της θεμέλιο, που είναι το άρθρο1 του Συντάγματος.

Ούτε, όμως, η Αξιωματική Αντιπολίτευση, δύναται να σηκώσει το βάρος της Θεσμικής της ευθυνης και να αποτρέψει την διολίσθηση της χώρας στον ολοκληρωτισμό. Η ηγετική ομάδα της ΝΔ, πάσχει ανίατα από το σύνδρομο του «Λαλάκη του εισαγόμενου». Θυμάστε εκείνη την προφητική για το μέλλον της χώρας, φιγούρα, του «Λαλάκη του εισαγόμενου», που ενσάρκωσε επιτυχημένα ο Νίκος Παπαναστασίου τη δεκαετία του ’80;   

Ο Λαλάκης, στην ταινία, δεν μπορούσε ούτε να σηκώσει, ούτε καν να ανεχτεί το βάρος της Ελληνικότητάς του. Προσπαθούσε διά των εισαγόμενων ρούχων, να γίνει «κάτι άλλο» από Ελληνικό. Ένα υβρίδιο πολίτη, κοινώς, ένα, κατά το λεγόμενο, ψώνιο, που πηγαίνε στο ταμείο ανεργίας να εισπράξει το επίδομα και με αυτό να αγοράσει τα εισαγόμενα ρούχα του, που θα του προσέδιδαν ένα άλλο κοινωνικό στάτους. Σκεφτείτε λίγο το αλληγορικό μήνυμα της ταινίας, με τα σημερινά κόμματα και τη θεσμική παρακμή του πολιτικού μας συστήματος. Το ίδιο, με τον Λαλάκη, κάνει η ΝΔ. Φοράει Γερμανικό παπούτσι, Γαλλικό πουκάμισο, παντελόνι από το Πολιτικό Ισλάμ, καπελάκι από τον Τζορτζ Σόρος και γιλεκάκι από την Αριάννα Χάφινγκτον.

Η ΝΔ, είναι παντελώς ανίκανη και απρόθυμη να σηκώσει το βάρος της Ελληνικότητάς της, το βάρος της Εθνικής κληρονομίας, το πολιτισμικό βάρος του Ελληνισμού, της Εθνικής θρησκείας και της Ελληνικής Ιστορίας και παράδοσης. Στην υπόθεση του Ονοματολογικού των Σκοπίων, αλλά και στο πρόσφατο συμβάν των Ιμίων, η ΝΔ, έβαλε απίστευτη πολιτική πλάτη στο ΣΥΡΙΖΑ!!! Η ΝΔ, έχει σπάσει την πολιτική γραμμή του τετραγώνου που προανέφερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν και είναι μία ιδεολογική και πολιτική τρώγλη. Δεν μπορούμε να έχουμε αστικές και δημοκρατικές απαιτήσεις από τους τρωγλοδύτες. Έχουμε, όμως, από τα φερόμενα, ως αστικά κόμματα. Σε εκείνα πέφτει η ευθύνη προασπίσεως της Δημοκρατίας. Δυστυχώς, ο ιδεολογικός τρωγλοδυτισμός της Αριστεράς, έχει παρεισφρήσει, εδώ και δεκαετίες, στην πολιτική ψυχοσύνθεση της ΝΔ.

Η Δικαστική εξουσία, είναι η πλέον ανυπόληπτη εξουσία στην Ελλάδα. Χειραγωγούμενη, διεφθαρμένη, πολιτικοποιημένη πέρα από κάθε Συνταγματικό όριο, δειλή και συντεχνιακή, παρηκμασμένη και υποχείριο των δανειστών της χώρας. Ο Ελληνικός λαός, έχει εμπεδώσει μέχρι το τελευταίο του κύτταρο πλέον, ότι οι Δικαστές, είναι ανίκανοι να προστατέψουν και να υπερασπιστούν αυτόν και τη Δημοκρατία.

Η διακαναλική δικτακτορία, αυτή η φασιστική δημοσιογραφική μαφιοκρατία, χωρίς να έχει καμία εξουσιοδότηση και νομιμοποίηση από τον Ελληνικό λαό, αφού εκείνος δεν ασκεί κανέναν απολύτως έλεγχο πάνω στα ΜΜΕ, έχει απολέσει κάθε κύρος και αξιοπιστία. Δε χρειάζεται να υπενθυμήσω τον τρόπο που στάθηκε η διακαναλική δικτατορία στο θέμα του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης. Ούτε σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής δε θα είχαμε κεντρικό παρουσιαστή δελτίου ειδήσεων, μεγάλου καναλιού, να ψεύδεται αποδεδειγμένα απέναντι στο κοινό του και αυτός να παραμένει στη θέση του. Ο ΑΝΤ1, με την υπόθεση της Novartis, διεύρυνε τα όρια της παρακμιακής δημοσιογραφίας του, σε γαλαξιακά μεγέθη. Η ΕΣΗΕΑ, ένα συντεχνιακό και διαπλεκόμενο απολίθωμα του παλιού εαυτού της, είναι εντελώς ανίκανη, απρόθυμη και ανίσχυρη να προστατέψει το δημοσιογραφικό λειτούργημα και κατ’ επέκταση τους Δημοκρατικούς θεσμούς.

Η χώρα, πεθαίνει. Ακρωτηριάζεται απ’ έξω και αποσυντίθεται σε όλα της τα επίπεδα από μέσα.Νομίζω, ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων, που πλημμύρισαν την πλατεία Συντάγματος, έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα και διέπονται από την ίδια αγωνία για το μέλλον του τόπου. Το πλαίσιο, που περικλείει τις κοινωνικές δράσεις, δεν υφίσταται. Έχει γίνει, αποκριάτικο κομφετί. Κανένας πολιτικός, δε θα πρέπει να νιώθει πλέον ασφαλής. Κανένας αρχηγός κόμματος, δε θα πρέπει να θεωρεί δογματικά, ότι δε θα έρθει η μέρα που οι δικοί του βουλευτές, οι δικοί του ψηφοφόροι, δε θα μπουν στο γραφείο του για να τον πιάσουν με βία από το γιακά. Οδεύουμε ταχέως στην εποχή του άλλου υιού του Πατέρα. Μπαίνουμε, στην εποχή του Bar-Abba... 

*Ο Δημήτρης Τζώρας είναι πολιτικός αναλυτής