Cohen.gr Παρασκευή 4.5.2018
Δημήτρης Τζώρας*

Νομίζω, ότι έφτασε η στιγμή να ειπωθούν, αλλά και να μπουν στο τραπέζι της συζητήσεως, χωρίς δογματισμούς και κομματικές παρωπίδες, κάποια πολύ σοβαρά θέματα, που μπορούν να αλλάξουν τη φύση του καθεστώτος και την πορεία της χώρας.

Εάν νέος δεν ήσουν ριζοσπάστης, τότε δεν έχεις καρδιά. Εάν ώριμος δεν έγινες συντηρητικός, τότε δεν έχεις μυαλό, είχε πει ο Τσώρτσιλ. Θυμάμαι τον εαυτό μου, ως μαθητή Λυκείου, να αγοράζει από τα περίπτερα της Ομόνοιας την Ελευθεροτυπία και κάθε εβδομάδα το Ποντίκι. Όχι, δεν αγόραζα αθλητικές εφημερίδες, όπως έκαναν όλα τα φυσιολογικά παιδιά. Ρουφούσα σαν γάργαρο νερό, κάθε προκήρυξη της 17Ν, αλλά και κάθε ανάλυση που έγραφε το Ποντίκι μετά από χτύπημά της. By the way, Aντώνη Δελατόλα, κατέστρεψες μία αξιολογότατη εφημερίδα…

Ζωγράφιζα στα τετράδιά μου το επαναστατικό αστέρι των Brigate Rosse, κάνοντας τους καθηγητές μου να με κοιτάνε με μισό ματι. Δεν ήταν ότι με γοήτευε ο πολιτικός Λόγος της 17Νοέμβρη, αλλα το μυστήριο που την κάλυπτε. Ποιοι ήταν, πως δρούσαν, γιατί δρούσαν έτσι και ποιοι τους κάλυπταν. Ήθελα να ανακαλύψω και ας μην το καταλάβαινα τότε, ως παιδί, την κρυφή και γοητευτική διασύνδεση του παγκόσμιου μεγασυστήματος με ένα υποσύστημά του, όπως η 17Ν. Δεν πέταξα ποτέ μολότωφ, ούτε διαδήλωσα, ούτε έσπασα περιουσία συμπολιτών μου. Τα θεωρούσα, «επαναστατικές» γελοιότητες, για χαζά στρατιωτάκια. Ή θα είχα το μεγάλο παιχνίδι ή τίποτα.

Ίσα – ίσα που εικοσάρισα και το έφερε η ζωή, η τύχη και η ατυχία, να γνωριστώ, ως φοιτητής, με τους ανθρώπους μια τεράστιας πολιτικής και οικονομικής προσωπικότητας του πλανήτη. Δε θα αναφέρω το όνομά του, έχει φύγει απ’ αυτό τον κόσμο, αλλά διαμόρφωσε την πορεία όλου του Ανατολικού μπλοκ προς τον Δυτικό καπιταλισμό. Από αυτούς τους ανθρώπους, με σοκαριστικό, για την νεανική μου αφέλεια, τρόπο, έμαθα πως λειτουργεί το παγκόσμιο σύστημα. Είδα Ρώσους και ανθρώπους της CIA, επί Προεδρίας Κλίντον, να δουλεύουν μαζί και να σπάνε το εμπάργκο στην Σερβία, για να βγάζουν λεφτά για τα μεγάλα τους αφεντικά. Όπλα, πετρέλαιο και τρόφιμα, πληρωμένα με ζεστά Σερβικά μάρκα και δολάρια. Τότε, άρχισα να καταλαβαίνω τι σημαίνει παγκόσμια πολιτική, γιατί από τη μία άκουγα στην τηλεόραση τους Ρώσους να κόβουν φλέβες για τους Σέρβους και από την άλλη να τους πίνουν το αίμα με το μπουρί. Σας διαβεβαιώ, ότι οι Ρώσοι, είχαν εντελώς χ@σμένους τους Σέρβους. Άκουγα τον Κλίντον λάβρο κατά των Σέρβων και από την άλλη, οι άνθρωποί του έβγαζαν εκατομμύρια από το εμπάργκο που εκείνος είχε επιβάλλει και τα έστελναν στο Δημοκρατικό κόμμα! Ήταν κυριολεκτικά, η ζωή εν τω Μάτριξ! Ο νεανικός ιδεαλισμός ενός εκκολαπτόμενου παγκόσμιου Αριστερού, όπως εγώ, προσγειώθηκε απότομα, στον παγκόσμιο ρεαλισμό! Για να έχετε μία πολύ μικρή ιδέα τι είναι οι Κλίντον και τι είναι οι Ρώσοι...

Οπότε, μπορώ να καταλάβω από χιλιόμετρα μακριά, τη διαφορά ενός ιδεαλιστή Αριστερού και ενός πράκτορα του Πολιτικού Ισλάμ, που φοράει την προβιά του Αριστερού, όπως είναι σχεδόν ολόκληρη η ηγεσία της Ελλαδικής Αριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας. Ένας από τους πολλούς λόγους που υπεραγαπώ τον Ζαν Κοέν, είναι και αυτός. Είναι ιδεαλιστής Αριστερός και όχι φερέφωνο του Πολιτικού Ισλάμ και των Αγιατολάδων του Ιράν, όπως είναι πάρα πολλοί Αριστεροί της Εβραϊκής Διασποράς και ειδικά, της Αμερικής. Ο τελευταίος μοϊκανός, της Εβραϊκής πατριωτικής Αριστεράς.

Από εκεί και πέρα, αυτό που με νοιάζει από τότε μέχρι και σήμερα, είναι να καταλάβω επιστημονικά, όχι το πως λειτουργεί το σύστημα, αυτό το γνωρίζω, αλλά το γιατί λειτουργεί κατ’ αυτό τον τρόπο. Όχι, για παράδειγμα, πως λειτουργούν οι Ρόθτσιλντ, αλλά τι τους κάνει να αλληλεπιδρούν κατ’ αυτό το τρόπο με το σύστημα. Τι είναι πραγματικά αυτό, που πυροδοτεί αυτές τις συστημικές συμπεριφορές τα τελευταία 2.500 χρόνια και επέκεινα...

Θα μπορούσα, διότι μου προσφέρθηκε από τις Ευρωπαϊκές και παγκόσμιες Ελίτ των Ελίτ, πριν καν φτάσω τα 40 μου χρόνια, να έχω πολιτικό ρόλο και λόγο στην Ελλάδα. Ίσως να ήμουν ο νεότερος Έλληνας μετά από τον Σαμαρά, που θα είχε θεσμικό ρόλο στο Κοινοβούλιο. Δεν το επέλεξα, διότι δεν με ενδιαφέρει το σπορ. Αγνά, Αριστερά και αναρχικά, δηλώνω, ούτε εξουσιαστής, ούτε εξουσιαζόμενος. Ούτε επεδίωξα τη δόξα και την κοινωνική αναγνώριση. Μου αρκεί, που με γνωρίζουν πολύ καλά, αυτοί που πρέπει.

Γιατί τα λέω όλα αυτά και σας κουράζω τόση ώρα; Διότι με προβλημάτισε επιστημονικά και οντολογικά, κάτι που είπε ένας Έλληνας Καθηγητής του Εξωτερικού. Με προβλημάτισε, όσο κανένας άλλος πολιτικός στοχαστής, αυτό το τρίμηνο. Με προβλημάτισε με γόνιμο τρόπο, διότι, όπως σας εξήγησα, νομίζω ότι έχω μία καλή αίσθηση των παγκόσμιων αλλαγών. Ο κύριος Καθηγητής, είναι μία σημαντική κομμουνιστική προσωπικότητα, που γνωρίζει εκ των έσω, τις πολιτικές και γεωπολιτικές πραγματικότητες της Μεσογείου και της Αμερικανικής Ηπείρου. Δε θα αναφέρω το όνομά του, γιατί το Ελληνικό κοινό, δε θα καταλάβει τη σκέψη του, διότι ούτε έχει τις γνώσεις του ούτε τις εμπειρίες του και θα ήθελα να τον προστατεύσω από την ιντερνετική καφρίλα. Εγώ, όμως, τον καταλαβαίνω, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι συμφωνώ ή διαφωνώ σε μικρό ή μεγάλο βαθμό πάντα, με την ιστοριο-πολιτική του λογική.

Ο κύριος Καθηγητής, κάλεσε τη Χρυσή Αυγή, να μοιράσει όπλα στον πληθυσμό για να αυτοπροστατευθεί από την εγκληματικότητα, τους πλειστηριασμούς, την κρατική βία, την κοινωνική βία του Σόρος και των ΜΚΟ, αλλά και τη βία του Πολιτισμικού Μαρξισμού και των Ευρωπαϊστών.

Πρίν κρίνω το ορθό ή το λάθος του σκεπτικού του, έθεσα στον εαυτό μου τα κάτωθι ερωτήματα, τα οποία παραθέτω και σε εσάς.

Έχουμε χάσει τον έλεγχο των γειτονιών, της οικογενειακής και προσωπικής μας ασφάλειας; Έχουμε χάσει κάθε έλεγχο πάνω στη ζωή μας και των παιδιών μας;

Έχουμε φτάσει, ως κοινωνία, στο μη παρέκει και πρέπει πλέον να μιλήσουν τα όπλα; Έχει φτάσει το Πολιτικό σύστημα σε τέτοια σήψη, που αδυνατεί να αυτοϊαθεί;

Έχουμε απωλέσει κάθε ελπίδα, ότι μέσω των εκλογικών διαδικασιών θα έρθει ένα βέβαιο καλύτερο αύριο; Έχει εμπεδώσει ο Ελληνικός λαός, ότι οι επερχόμενες εκλογές είναι μάταιες, αφού τον ΣΥΡΙΖΑ θα τον διαδεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ light, που είναι η ΝΔ μαζί με το Κίνημα Αλλαγής;

Έχουμε πολιτικά ωριμάσει, ώστε να κατανοήσουμε, ότι δεν υπάρχει πλέον Δημοκρατία, αλλα συμμοριοτοκρατία; Έχουμε κατασταλάξει στο απόλυτο και πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση συμπέρασμα, ότι οι οι εξουσίες, εκτελεστικές, νομοθετικές, δικαστικές και δημοσιογραφικές, διαπλέκονται και διεμπλέκονται σε τέτοιο βαθμό, που η διάκρισή τους να είναι αδύνατη, με αποτέλεσμα το σύστημα να είναι μονοεξουσιαστικό;

Εάν η θεσμική μουσική δεν αλλάζει, τότε γιατί χρειαζόμαστε τον πιανίστα;

Μπορεί η σημερινή Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου, που είναι ένα συνονθύλευμα κάφρων αντισημιτών και φιλο-Ιρανών, να αναλάβει τέτοιους μεγάλους ιστορικούς ρόλους;

Δε θα μοιραστώ τις σκέψεις μου και τις απαντήσεις που δίνω σε αυτά τα ερωτήματα. Ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπως, χωρίς κομματικές παρωπίδες και κρατικές εξαρτήσεις, μπορεί να δώσει τις απαντήσεις, ίσως και καλύτερα από εμένα. Όμως, πρέπει να απαντηθούν από κάθε έναν πολίτη.

Στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα για τη Μακεδονία, ήταν 700.000 Ελληνες πολίτες, εναντίον μιας τρακοσαριάς χασισομένων αναρχικών, που πήραν ένα πενηντάρικο για να αντι-διαδηλώσουν. Τα φανερά και κρυφά γκάλοπ εκείνης της ημέρας, έδειξαν, ότι οι μισοί συμπολίτες μας ήθελαν να μπουν στο Κοινοβούλιο και να το κάψουν από τα θεμέλιά του. Το ένα δέκατο να λάβει κρυφά οπλισμό, αρκεί για να έρθουν τα πάνω κάτω στην Ελλάδα.

Κοιτάξτε, ο Ελέφαντας είναι στο δωμάτιο, που λένε και οι Αμερικανοί και το να κάνει το σύστημα ότι δεν τον βλέπει, αυτό δε θα βλάψει τον Ελέφαντα, αλλά το δωμάτιο.

*Ο Δημήτρης Τζώρας είναι πολιτικός αναλυτής