Cohen.gr Σάββατο 23.6.2018
Μίνως Μωυσής

Στις 12 Ιουλίου 2015 έγινε η ιστορική σύνοδος κορυφής των ηγετών της ζώνης Ευρώ – ναι εκείνη που κράτησε 17 ώρες – ακριβώς την επόμενη Κυριακή από το διχαστικό δημοψήφισμα που όσοι το προκάλεσαν, τώρα μετανοημένοι απολογούνται μεν για τις απατηλές ψευδαισθήσεις τους αλλά κουβέντα δεν λένε για το τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό τίμημα που είχε.

Στο τελικό ανακοινωθέν της συνόδου, υπήρχε η φράση «The Euro Summit stresses that nominal haircuts on the debt cannot be undertaken», που έβαζε οριστικό τέλος σε κάθε αφελή προσδοκία για κούρεμα του ονομαστικού χρέους της Ελλάδας. Ήταν δηλαδή γνωστό εδώ και τρία χρόνια ότι το χρέος δεν θα μειωνόταν, όπως και δεν μειώθηκε με τη χθεσινή συμφωνία, ούτε 1 ευρώ. Τα μέτρα που συμφωνήθηκαν, ΔΕΝ μειώνουν το χρέος, διευκολύνουν όμως την εξυπηρέτησή του αφού για σχεδόν το 30% του συνολικού χρέους (και όχι για όλο το χρέος των 340 δισ) επεκτείνονται οι λήξεις κατά 10 χρόνια και παγώνουν οι πολύ χαμηλοί τόκοι επίσης για 10 χρόνια.

Είναι θετικό αυτό; Βεβαίως και είναι, γιατί μειώνει την κλίση στην ανηφόρα που βρίσκεται μπροστά μας και κυρίως μπροστά στα παιδιά μας για τα επόμενα 40 χρόνια! Στην τραπεζική ορολογία λέγεται extend and pretend που δεν διαφέρει και πολύ από το κρύψιμο ενός προβλήματος κάτω από το χαλί για να μην το βλέπουμε μπροστά μας. Και γίνεται πάντα – όπως και στην περίπτωση της χθεσινής συμφωνίας – με σημαντική ενίσχυση των εξασφαλίσεων, των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας δηλαδή που έχουν εκχωρηθεί από τη χώρα μας ως εγγυήσεις αποπληρωμής του χρέους για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Το χρέος επομένως δεν νικήθηκε, πήραμε μια θετική συμφωνία συνοδευόμενη από πλήθος δεσμεύσεων που ξεπερνούν κατά πολύ τον πολιτικό κύκλο πολλών μελλοντικών Κυβερνήσεων. Η χώρα αντιμετωπίστηκε από τους δανειστές της ως μια επιχείρηση που ρύθμισε μέρος του χρέους της και δεσμεύτηκε για συγκεκριμένους δύσκολους στόχους. Καλό είναι, αλλά ούτε πανηγύρια δικαιολογεί από την Κυβέρνηση ούτε όμως και συνολική αποδόμηση από την Αντιπολίτευση που αισιοδοξεί ότι αυτή – ως μελλοντική Κυβέρνηση - θα κληθεί να υπηρετήσει τη συμφωνία.

Θα μου άρεσε προσωπικά να ακούσω από την Αντιπολίτευση μια δήλωση που να λέει ότι η συμφωνία κινείται σε θετική κατεύθυνση και να εξειδικεύει τις δικές της πρωτοβουλίες για την βελτίωσή της – όταν αναλάβει την Κυβέρνηση – σε συγκεκριμένα μέτρα που αυτή προβλέπει. Θα μου έδινε αυτό μια αίσθηση ότι κάτι αλλάζει, ότι έχει ρεαλισμό και σεβασμό στην αρχή της συνέχειας του Κράτους, ότι απελευθερώνεται από τα βαρίδια να εκθειάζει τα επιτεύγματα του δικού της Κυβερνητικού παρελθόντος και στρέφει το βλέμμα στο μέλλον που η ίδια θα αντιμετωπίσει την εφαρμογή της συμφωνίας. Αν πραγματικά είναι τόσο κακή όσο λέει, γιατί άραγε θέλει να βρεθεί στη δύσκολη θέση να την εφαρμόσει;

Και για να το κλείσω, η προσωπική μου άποψη για το χειρότερο και το καλύτερο μέτρο της συμφωνίας: Χειρότερο είναι το μεγάλο «μαξιλάρι», το cash buffer. Είναι παγίδα που θα μας κρατήσει μακριά από την «κανονικότητα» της χρηματοδότησης από τις αγορές, όσο θα χρησιμοποιείται τόσο θα ανεβαίνει το κόστος της γιατί θα πλήττεται η πιστωτική αξιοπιστία της χώρας. Το καλύτερο, είναι η συνεχής και τακτική επίβλεψη από τους δανειστές. Και ο νοών νοήτω!

https://www.facebook.com/search/top/?q=minos%20moissis