Cohen.gr Δευτέρα 20.5.2019
Δημήτρης Τζώρας*

Δεν πας στο Λάνγκλεϊ, στο αρχηγείο της CIA, για να πιεις καφεδάκι από τα χεράκια της Τζίνα Χάσπελ, ούτε πας, διότι σερβίρουν ωραία κουλουράκια και ντόνατς. Πας, για να περάσεις ένα μήνυμα. Ειδικά, όταν ο επισκέπτης λέγεται Τζον Μπόλτον, οι επισκέψεις και τα τηλεφωνήματά του δεν έχουν ούτε εθιμοτυπικό, ούτε κοινωνικό χαρακτήρα. Ο κύριος πρέσβης, είναι από μόνος του, ολόκληρη πολιτική σχολή σκέψης.

Αλλά πριν φτάσουμε στο γιατί πήγε ξαφνικά ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, πρέσβης, κύριος Τζον Μπόλτον στη CIA, ας δούμε και κάποιες άλλες παραμέτρους του παγκόσμιου συστήματος, που θα μας βοηθήσουν να έχουμε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα των πραγμάτων και των καταστάσεων.

Στις 2 Απριλίου, η Αυστραλιανή δεξαμενή σκέψης Strategist, δημοσίευσε ένα άρθρο, του οποίου η πρώτη ανάγνωση προκαλεί ένα μεγάλο Βαρουφάκειο, «Ουάου».

Τι λέει αυτή η ανάλυση, η οποία βασίζεται σε επίσημες Κινεζικές αναφορές και ανακοινώσεις; Λέει, ότι η Κίνα, μέχρι το 2030 θα έχει εγκαταστήσει στο διάστημα σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, μερικών εκατοντάδων Watt και θα τη διοχετεύει στη Γη, μέσω της δοκιμασμένης τεχνολογίας μικροκυμάτων.

Το άρθρο, τονίζει στον τίτλο του, την μεγάλη γεωπολιτική σημασία αυτού του εγχειρήματος και προβλέπει, ότι οι Κινέζοι, μέχρι το 2050 θα έχουν εγκαταστήσει ένα διαστημικό εργοστάσιο, βάρους 1000 τόνων και δυναμικότητας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της τάξεως του Gigawatt.

Εντυπωσιακό, έτσι;

Ο διεθνής διαστημικός σταθμός, ο οποίος ζυγίζει περίπου 400 τόνους, στοίχισε, ως κατασκευή, 150 δις δολάρια. Λογικό συμπέρασμα είναι να υποθέσουμε, ότι το Κινεζικό πρότζεκτ για ένα εργοστάσιο της τάξεως Gigawatt, θα κοστίσει 500 δις δολάρια σε σημερινές τιμές. Γιατί οι Κινέζοι να θέλουν να ξοδέψουν μισό τρις δολάρια για την παραγωγή ενός Gigawatt, όταν με 15 δισεκατομμύρια μπορούν να έχουν 1.2 Gigawatt από πυρηνικούς σταθμούς; Τόσο στοιχίζουν, για παράδειγμα, τα πυρηνικά εργοστάσια που θέλει να εγκαταστήσει ο Ερντογάν στο Ακούγιου. Θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το έτος 2250 οι Κινέζοι, για να κάνουν απόσβεση στην επένδυση τους.

Μπορεί να υποθέσει κανείς, ότι η πραγματική του φύση θα είναι στρατιωτική. Είτε θα αφορά σε ενεργειακά όπλα, είτε θα είναι κάποιου είδους εργαστήριο, το οποίο θα παράγει αντιύλη για στρατιωτικούς σκοπούς. Θα μπορούσε να είναι ένας τερατώδης συλλέκτης ποζιτρονίων και η τεράστια ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας που θα παράγει ο σταθμός, να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή μερικών γραμμαρίων ή εκατοντάδων γραμμαρίων, που απαιτεί ένα αξιοπρεπές όπλο αντιύλης.

Οι αναφορές του διεθνούς Τύπου, αλλά και του Αμερικανικού Πενταγώνου, βρίθουν τους τελευταίους μήνες από αναφορές για την εγκατάσταση Ρωσικών και Κινεζικών όπλων λέιζερ, στο διάστημα. Οπότε, οι εικασίες μας για την πραγματική χρησιμότητα των Κινεζικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, έχουν λογική βάση.

Δύο εβδομάδες μετά τη δημοσίευση της ανάλυσης στο Strategist, ο Γερουσιαστής Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ, στην αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας, κάνει μία σοκαριστική δήλωση, λέγοντας, ότι αυτά που γίνονται στο διάστημα αυτή την περίοδο και έχουν απόρρητο χαρακτήρα, είναι εξαιρετικά απειλητικά για την ασφάλεια του Αμερικανικού Έθνους. Στη δήλωσή του λέει ξεκάθαρα, ότι οι Αμερικανικές αρχές γνωρίζουν τι «μαγειρεύουν» κάποιοι στο διάστημα και θα λάβουν τα μέτρα τους. Δε θεωρώ τυχαίο, ότι επί προεδρίας Τραμπ και ειδικά αυτή την περίοδο, το Κράτος του Ισραήλ έστειλε και αυτό, το δικό του διαστημικό όχημα στο Φεγγάρι. Το Ισραήλ, με αυτό τον τρόπο δηλώνει και αυτό παρόν στο όλο παιχνίδι, στην περιοχή ανάμεσα στη Γη και την Σελήνη. Όποιος θυμάται προηγούμενο άρθρο μου εδώ, στο φιλόξενο site του Ζαν Κοέν, είχα τονίσει τη γεωπολιτική σημασία του να είμαστε κάτω από την ομπρέλα της τεχνητής νοημοσύνης των ΗΠΑ και του Ισραήλ και είχα αναφέρει χαρακτηριστικά, τον όρο γεωδιάστημα, ως χώρο παραγωγής παγκόσμιας πολιτικής στο προσεχές μέλλον.

Μέχρι τώρα, χρησιμοποίησα ανοιχτές πηγές στην ανάλυσή μου και δε θα μπω σε υπερβατικές υποθέσεις ή θα μοιραστώ προσωπικές γνώσεις για πολλά ζητήματα, που αφορούν στην ενδιάμεση περιοχή μεταξύ Γης και Σελήνης, στη διαδικασία παραγωγής διεθνούς πολιτικής. Θα συνεχίσω και παρακάτω έτσι, βασιζόμενος σε ιστορικά γεγονότα και σκληρά δεδομένα.

Όποτε οι ΗΠΑ αποφάσισαν να ασχοληθούν με σοβαρότητα και μεθοδικότητα με το γεωδιάστημα, είχαμε πολύ σοβαρές πολιτικές και γεωπολιτικές μεταβολές στο παγκόσμιο σύστημα. Όταν λέω ΗΠΑ, εννοώ το πραγματικό, πατριωτικό κατεστημένο της φίλης και συμμάχου χώρας, όχι τα παρτάλια του Αριστερού διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης. Μόλις 5 – 6 χρόνια από τον πλήρη σχηματισμό του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ο Τζακ Κέννεντυ, ήθελε να στείλει άνθρωπο στο φεγγάρι. Πολύ ωραία απόφαση, μόνο που πρώτα είχε ζητήσει από τους Ρώσους να συμμετάσχουν από κοινού στην εξερεύνηση του φυσικού μας δορυφόρου. Οι Ρώσοι, πολύ σοφά, αρνήθηκαν, αλλά κάποιοι Αμερικανοί, δεν ξέχασαν το παιχνιδάκι που πήγε να στήσει ο Κέννεντυ και τον έστειλαν να βρει τους προγόνους του. Οι ιατροδικαστές, ακόμα βγάζουν σφαίρες από το σώμα του Τζακ…

Στη δεκαετία του ’60 είχαμε τεράστιας σημασίας πολιτικά γεγονότα. Τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον Πόλεμο του ’67 μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων, την σύγκλιση Κίνας και ΗΠΑ, έστω και σε πρώιμο στάδιο, αλλά και τις δολοφονίες των αδελφών Κέννεντυ. Τη δεκαετία του ‘80, ο Πρόεδρος Ρήγκαν, αποφασίζει να εξοπλίσει το διάστημα, με τον περιβόητο τότε «Πόλεμο των Άστρων». Μέσα σε 8 χρόνια, το σιδηρούν παραπέτασμα κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Από τις πρώτες αποφάσεις του Προέδρου Τραμπ, ήταν η δημιουργία ανεξάρτητης διαστημικής δύναμης και η στρατιωτικοποίηση του διαστήματος, εγείροντας φυσικά, τις εντονότατες αντιδράσεις της Αμερικανικής Αριστεράς. Γνωρίζουν εκ πείρας, όπως σας περιέγραψα, τι επιφέρει η ενασχόληση της Πατριωτικής Αμερικής με το γεωδιάστημα. Αδιανόητες πολιτικές μεταβολές!!! Αυτό έχουμε να περιμένουμε και από την Προεδρία Τραμπ, αλλά σε μεγέθη, που δεν έχουμε ξαναζήσει μέχρι σήμερα στην μεταπολεμική ιστορία μας.

Την υψηλή πολιτική στις ΗΠΑ, τη χαράσσει ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, όχι ο Υπουργός Εξωτερικών. Ο Χένρυ Κίσινγκερ και ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα συμβούλων Εθνικής Ασφαλείας, που καθόρισαν τη γεωπολιτική θέαση των ΗΠΑ επί δεκαετίες. Ο πρέσβης, κύριος Τζον Μπόλτον, γνωρίζει τις υπερδομές του πλανήτη καλύτερα από τον Μάικ Πομπέο και φυσικά από τον Πρόεδρο Τραμπ και αυτά που λέει και κάνει, πρέπει να τυγχάνουν συστηματικής και εμβριθούς ανάλυσης. Είναι ο στρατηγιστής, που σέβομαι και εκτιμώ απεριόριστα και ταυτίζομαι με τις πολιτικές θέσεις και απόψεις του, από την εποχή που ήταν νέος στο πολιτικό παίγνιο.

Ο Τζον Μπόλτον, δεν κάνει ποτέ κάτι επιπόλαια ή χωρίς να έχει προηγηθεί βαθιά σκέψη και σχεδιασμός. Ξέρει, ότι ο δρόμος για την Κίνα και κατ’ επέκταση το γεωδιάστημα, περνάει γεωγραφικά και πολιτισμικά, πάνω από το Ιράν και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Η θεσμικά ασυνήθιστη και ξαφνική επίσκεψή του στο Λάνγκλεϊ και την καρδιά της CIA, υπό την συνοδεία των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, έχει μεγάλη σημειολογική (και όχι μόνο) αξία. Ο κύριος Μπόλτον, γνωρίζει, ότι η επίσκεψή του θα μεταδοθεί από όλα τα ΜΜΕ του πλανήτη, οπότε το μήνυμα που ήθελε να στείλει, αφορά σε όλα τα πολιτικά καθεστώτα του Ευρωατλαντικού χώρου, τις Αμερικανικές Πρεσβείες, αλλά και σε σταθμούς, υποσταθμούς, παρασταθμούς, πομπούς και δέκτες. Ήταν ένα μήνυμα πολυδιάστατο, αλλά σαφές και απλό στον πυρήνα του. Δείξτε στην Προεδρία Τραμπ και σε αυτά που πρεσβεύει, λίγη επαγγελματική ευγένεια…

«Για να μην σας πάρει ο διάολος», θα συμπλήρωνα εγώ, εάν έπαιζα στον Τροχό της Τύχης και μου ζητούσαν να μαντέψω την επόμενη φράση του.

*Δημήτρης Τζώρας, Πολιτικός Αναλυτής