Gatestone Institute  Τετάρτη 4.11.2020
Judith Bergman*

Η Επιτροπή  χαρακτήρισε τις συνέπειες της ριζοσπατικοποίησης ανησυχητικές, ειδικά στην διασπορά συμπεριφορών που … επιδρούν κατ’ ευθείαν στην ελευθερία της συνείδησης, την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Με δεδομένο την Ισλαμοφοβία, το πολιτικό Ισλάμ μπόρεσε να ακμάσει κάνοντας τον κόσμο να πιστέψει ότι μπορεί να μην είναι βίαιοι» σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μοχάμεντ Σιφάουϊ.

Αναφέρεται επίσης ότι υφίσταται κίνδυνος πολιτικής διείσδυσης από εξτρεμιστές γενικά και Αδελφούς Μουσουλμάνους ειδικά, κυρίως στα δημοτικά συμβούλια.

Επίσης η αναφορά παραθέτει 44 προτάσεις για μια πολυποίκιλη προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ο φανατισμός.

Αναφορά που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο από Επιτροπή Ερευνών αποτελούμενη από Γάλλους Γερουσιαστές, το Ανώτερο όργανο της Γαλλικής Βουλής, ανακάλυψε ότι η «Ισλαμικός φανατισμός» αποτελεί πλέον «πραγματικότητα» για την Γαλλία.

 Η Επιτροπή χαρακτήρισε τις συνέπειες του φανατισμού ανησυχητικές ιδιαίτερα για την «διασπορά της συμπεριφοράς που στοχεύει την ελευθερία της συνείδησης, την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων».

Αυτή η θρησκευτική αναβίωση, για μερικούς, ακολουθείται από επιθυμία να εκδηλώσουν την πίστη τους δημόσια, σε εταιρίες, σε σχολεία και να αναγνωριστούν από σχολεία, ιδρύματα και δημόσιες υπηρεσίες, πρόθεση που έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους της Δημοκρατίας και της ιδιωτικότητας.

«Πάνω από όλα, είμαστε μάρτυρες της εγκαθίδρυσης σε συγκεκριμένες γειτονιές  ενός  Ισλαμιστικού οικοσυστήματος που περιλαμβάνει καταστήματα τροφίμων, ένδυσης και ποτών, που βασίζονται στα Χαλάλ δεδομένα του Ισλάμ. Υποκινούμενοι από την προπαγάνδα, και μελετώντας το Αραβικό Κοράνι, την διασπορά της εξτρεμιστικής φιλολογίας σε ειδικά βιβλιοπωλεία και πάγκους με βιβλία, η επιθυμία τους να επιβάλουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ βασίζεται και στις συνομιλίες… στο διαδίκτυα και τα κοινωνικά δίκτυα… Πρόκειται για το ζητούμενο, χρησιμοποιώντας τα μέσα και την ιδεολογική πίεση να εγκλωβίσουν τις ζωές των κατοίκων αυτών των περιοχών, να υποτιμήσουν τις προοπτικές τους, ώστε να τους χωρίσουν από τους συμπολίτες τους…»

Το κείμενο αναφέρει επίσης τον ρόλο των τζαμιών στην αύξηση της Ισλαμικής φανατικοποίησης.

«Η Γαλλία διαθέτει μεγάλα τζαμιά, ικανά να φιλοξενήσουν περισσότερους από χίλιους πιστούς κατά την διάρκεια της προσευχής της Παρασκευής… Η κατασκευή των θρησκευτικών κτιρίων είναι το όχημα του ισχυρισμού του δικαιώματος του Ισλάμ στην Γαλλική κοινωνία. Το Ισλάμ όντας ικανό να αναλάβει τα κεφάλαια που χρειάζεται η ανοικοδόμηση των κτιρίων, καταρρίπτει την δημοφιλή  άποψη της «πλούσιας θρησκείας».

Η  αναφορά περιλαμβάνει και την δήλωση του πρώην Νομάρχη Μισέλ Αμπουίν, που λέει ότι «η κατασκευή του κάθε τζαμιού στοιχίζει κατά μέσο όρο πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ» και όλα αυτά τα θρησκευτικά κτίρια αντιπροσωπεύουν «οικονομικά κεφάλαια πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ».

Επιπρόσθετα , σύμφωνα με την αναφορά:

«Αυξανόμενο κύμα περιθωριακών Μουσουλμάνων παρακολουθούν όλες τις θρησκευτικές επιταγές: καθημερινές προσευχές, την χρήση του φερετζέ, την απόσταση μεταξύ ανδρών και γυναικών, το σεβασμό προς τις απαγορευμένες τροφές και όλους του κανόνες που το Ισλάμ προωθεί στο δημόσιο προσκήνιο».

Όλα αυτά, σύμφωνα με την αναφορά, σημαίνουν ότι η Γαλλική κοινωνία πρέπει να αντιμετωπίσει «μια πραγματικότητα αντιπαράθεσης και πάρα πολύ υποτιμημένη: Η Γαλλική κοινωνία πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει την πρόκληση του «Ισλαμισμού σαν «ιδεολογία». Ο Ομπουίν επισημαίνει επιπλέον «Ειλικρινά μπορεί να εξαγριωθούν οι πρώην συνάδελφοί  μου, αλλά υπάρχει μιας μορφής μυωπία και μεγάλη άγνοια του πολιτικού Ισλάμ». 

Η αναφορά στην σελίδα 51, περιγράφει τι ακριβώς πιστεύει πως διαμορφώνονται οι πολιτικές φιλοδοξίες των εξτρεμιστών:

«Οι Ισλαμιστές… τώρα προσπαθούν να χωθούν στο πολιτικό παιγνίδι χρησιμοποιώντας δημοκρατικά ιδρύματα για να προωθήσουν το κοινωνικό τους σχέδιο, παρά την έλλειψη αντιπροσωπευτικότητας. Ταυτόχρονα, η πρόθεση των διαδοχικών κυβερνήσεων να δώσουν εθνικό χαρακτήρα στο Ισλάμ της Γαλλίας, τους δίνει την ευκαιρία να αποκτήσουν νομιμότητα και το προνόμιο του συνομιλητή της εξουσίας».

Η αναφορά περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το βιβλίο των Αλεξάντρ ντελ Βαλ και Εμμανουέλ Ραζανί Το σχέδιο: Η στρατηγική των κατακτήσεων  και η είσοδος των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Γαλλία και τον κόσμο (2019).

«Σύμφωνα με τους συγγραφείς, η εκ νέου Ισλαμοποίηση της Γαλλίας συνιστά σύμβολο για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, Αν οι ισλαμιστές καταφέρουν να το επιτύχουν στην παγκόσμια πατρίδα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τότε το σχέδιό τους θα έχει  ολοκληρωθεί.» Θέλουν να καταρρίψουν την Δημοκρατία»

Αναφέρεται επίσης  και η άποψη ενός άλλου ειδικού του Μοχάμεντ Σιφάουϊ: Υπό την επήρεια της Ισλαμοφοβίας, το πολιτικό Ισλάμ  κατάφερε να ακμάσει κάνοντας τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι μπορούν να είναι μη βίαιοι». Όπως τονίζεται στην αναφορά:

«Η θρησκευτική  κοινωνικοποίηση των Μουσουλμάνων Αδελφών στην Γαλλική κοινωνία… δεν είναι να ζήσουν στο περιθώριο, αλλά να παρέμβουν σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, ειδικά από την στιγμή που η Αδελφότητα είναι μέρος μιας μακροχρόνιας διαδικασίας».

Ο Ναέμ Μπεσταντζί, ένας από τους ιδρυτές της ομάδας  «Δεν είμαστε ούτε ιερόδουλες ούτε υποτακτικοί, επεσήμανε:

“Ο Ισλαμισμός είναι εξτρεμισμός. Το πολιτικό σχέδιο… δεν ταιριάζει στην προσωρινότητα της πολιτικής μας, αλλά αφορά  πολλές γενεές…Δεν αντιτίθενται στην κοινωνία, θέλουν να επενδύσουν σ΄αυτή: ενώσεις, σχολεία, συνδέσμους, κλπ. για κάνουν τις ιδέες  τους να επικρατήσουν».

Σύμφωνα με τον Μπεσταντζί, αυτή η επιταγή κρατά την αλήθεια για την εκλογική πολιτική:

«Οι Ισλαμιστές έχουν διαλέξει δύο μεθόδους:  να δημιουργήσουν τις δικές του λίστες ή να εισχωρήσουν στις λίστες άλλων κομμάτων… Δεν ακολουθούν χρονοδιάγραμμα 3-4 ετών, αλλά πιστεύουν ότι η εγγενής γονιμότητα στην Μουσουλμανική κοινότητα είναι ένας εκθετικός παράγοντας για τις εκλογικές μάζες, μέχρι την ημέρα που θα φτάσουν σε κρίσιμο αριθμό και θα συστήσουν πολιτικό κόμμα».

Η Νάντια Ρεμάντα, Πρόεδρος του οργανισμού «Ταξιαρχία από Μητέρες», που επίσης συμμετείχε στις συνεντεύξεις για την σύνταξη της αναφοράς, μίλησε στο ίδιο πνεύμα: «Οι Ισλαμιστές συνιστούν στρατό που προετοιμάζει το πεδίο. Δουλεύουν με νεαρά άτομα και βρίσκονται σε μακροπρόθεσμη δυναμική.»

Η αναφορά ολοκληρώνεται καταγράφοντας τον κίνδυνο πολιτικών διεισδύσεων από εξτρεμιστές γενικά και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ειδικά, ιδιαίτερα στα δημοτικά συμβούλια.

Η αναφορά παραθέτει 44 προτάσεις για μια πολυποίκιλη προσπάθεια αντιμετώπισης του φανατισμού. Περιλαμβάνονται μέτρα για να πολεμήσουν την επιρροή των αδελφών Μουσουλμάνων, όπως την πρόταση  περιορισμού του Γιουσέφ αλ-Καραντάουϊ, πνευματικού ηγέτη της οργάνωσης και άλλων συναφών Μουσουλμανικών ιδεολογικών Αδελφότητων. Προβάλλοντας εξυπνάδα για να μειώσουν τον Ισλαμικό φανατισμό και να βελτιώσουν την εκπαίδευση των εκλεγμένων τοπικών αξιωματούχων στην ιδιωτικότητα και το φανατικό Ισλάμ. Η αναφορά προτείνει επίσης να κινηθούν πιο συστηματικά, όπως την διάλυση ενώσεων που διασπείρουν διακρίσεις, μίσος και βία. Οι Γερουσιαστές ζητούν από θρησκευτικές οργανώσεις  να είναι διαφανείς γύρω από τις πηγές τους, ειδικά  εκείνες που προέρχονται από το εξωτερικό. Όποια οργάνωση επιθυμεί να επωφεληθεί από επιχορηγήσεις τοπικών κοινοτήτων, θα πρέπει να δεσμεύεται «να υπογράψει κείμενο που θα περιλαμβάνει σεβασμό στις αξίες της Δημοκρατίας».

Ταυτόχρονα, ο νέος Πρωθυπουργός Ζαν Καστέξ δήλωσε πρόσφατα ότι μπορεί να φανεί αδιαπραγμάτευτος» στην προσπάθεια  άμυνας της επίσημης ιδιωτικότητας της Γαλλίας, και υποσχέθηκε  ότι θα πολεμήσει «τον Ισλαμικό φανατισμό σε όλες τις εκδοχές» ως «απόλυτη προτεραιότητα». 

Η Γερουσιαστής Ζακλίν Εστάς-Μπρίνιο δήλωσε τον Ιούλιο «όλη η Γαλλία εκτός της Δυτικής έχει πληγεί από το φανατικό Ισλάμ… Πρέπει να αναλάβουμε δράση ή τώρα ή ποτέ».֍

*Η Judith Bergman, αρθρογράφος, δικηγόρος και πολιτικός αναλυτής, είναι διακεκριμένη συνεργάτης στο Ινστιτούτο Γκεϊτστόουν.

https://www.gatestoneinstitute.org/16529/france-islamic-radicalization