του Κρίτωνα Ιακώβου

 

20.5.2004

Οι τελευταίες εκλογές μας δείξανε πως εμείς οι απλοί πολίτες, ο κυρίαρχος λαός όπως αρέσκονται να μας αποκαλούν οι πολιτικοί για δικούς τους καθαρά ωφελιμιστικούς λόγους τρομάρα τους, βαρεθήκαμε.


Για παράδειγμα αποκλείσαμε από τη Βουλή παλαιά ιστορικά στελέχη λέγοντάς τους στην ουσία ευχαριστούμε για όσα κάνατε για μας αλλά υπάρχουν και άλλοι από πίσω που περιμένουν σειρά. Ή δώσαμε να καταλάβουν σε εκείνους που προσβάλουν την αισθητική μας με τον τρόπο που μιλάνε ότι δεν είναι το δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα και πως υπάρχουν πολλοί άλλοι συμπολίτες μας που έκαναν αντίσταση και δεν εξαργύρωσαν αυτήν τους την πράξη.


Αλλά το σημαντικότερο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μήνυμα που βγήκε από τις κάλπες είναι ότι η προσωπικότητα του πολιτικού έχει μεγάλη βαρύτητα στο πως ψηφίζουμε. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως πολλοί από εμάς ψηφίζοντας τον Χ θα σκεπτόμασταν πως θα θέλαμε αν μπορούσαμε να ψηφίζαμε και τον Ψ του άλλου κόμματος.


Για του λόγου το αληθές να σας θυμίσω πόσο δημοφιλής στους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος αλλά μετά βίας έβγαινε, όταν έβγαινε στη Βουλή. Ο Κωστής Στεφανόπουλος με τη ΔΙΑΝΑ είναι άλλο παράδειγμα όπως και ο Τσοβόλας με το ΔΗΚΚΙ, για να αναφέρω μόνο τους αρχηγούς και να μην πω και για πολλά στελέχη. Φαντάζεστε λοιπόν τι Βουλή θα είχαμε αν μέλη της ήταν όλα εκείνα τα άτομα που θεωρούμε ικανά και σωστά ασχέτως κόμματος.

Αυτά σκεπτόμουνα μια βδομάδα μετά τις εκλογές όταν ξαφνικά ο συνονόματός μου ο Κρίτων της αρχαίας Ελλάδας ήρθε και κάθισε δίπλα στην δική μου πολυθρόνα που αγνάντευε τη θάλασσα.

- Καλά, μου λέει, το πρόβλημα είναι απλό. Άκου: Κατ’ αρχήν διαλύεις τα κόμματα αφού με το δικό μου σύστημα θα είναι άχρηστα. Εδώ που τα λέμε συνονόματε, μου λέει ο αρχαίος μου πρόγονος, ανέκαθεν ήταν άχρηστα αλλά δεν βαριέσαι, πάμε παρακάτω. Δεύτερον, χωρίζεις την Ελλάδα στις περιφέρειες που έχει σήμερα αλλά αντί για ψηφοδέλτια κομμάτων τα εκλογικά κέντρα προσφέρουν ένα ψηφοδέλτιο όπου συνυπάρχουν όλοι οι υποψήφιοι όλων των πολιτικών τάσεων μαζί. Από αριστερούς και δεξιούς, μέχρι ακροδεξιούς, ακροαριστερούς, αναρχοβασιλοχουντο-κομουνιστές, κλπ, όλοι μαζί στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Έτσι – μου λέει ο αρχαίος μου πρόγονος – ο ψηφοφόρος μπορεί και ψηφίζει όποιο άτομο γουστάρει και νομίζει ικανό ασχέτως πολιτικής του ιδεολογίας.

- Καλά αυτά μεγάλε – του λέω – μου επιτρέπεις να σε φωνάζω μεγάλε τον ρωτώ;

- Απουσιάζοντος του Σωκράτη και του Πλάτωνα μπορείς μου απαντά.

- Ποιος θα γίνει πρωθυπουργός και πως θα σχηματισθεί κυβέρνηση;

- Απλά. Όποιος θέλει να γίνει πρωθυπουργός θα τρέξει μόνο για πρωθυπουργός. Και θα πρέπει να συγκεντρώσει το 50% συν 1 έστω και σε δύο γύρους.

- Και κυβέρνηση; συνέχισα.

- Που είναι το πρόβλημα; Θα είναι όλοι έξω-κυβερνητικοί και θα υπάρχει το ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού και βουλευτή. Σε τελική ανάλυση – μου λέει ο πρόγονός μου – εσείς οι μοντέρνοι δεν μαθαίνετε στα σχολεία management που πάτε ότι ο γενικός διευθυντής έχει το δικαίωμα να διαλέγει τους συνεργάτες του; Γιατί όχι λοιπόν και ο πρωθυπουργός.

- Καλά ρε μεγάλε όλα αυτά, αλλά πως θα ωφεληθεί η Δημοκρατία;

- Καλά πλάκα μου κάνεις, μου λέει ο πρόγονος.

- Βλέπω ξέρεις καλά την αργκό μεγάλε, του λέω.

- Γιατί όχι, μου απαντά. Επειδή είμαι πεθαμένος δεν θα πει πως δεν παρακολουθώ τα πράγματα. Και για να γυρίσουμε στα οφέλη της Δημοκρατίας: Πρώτον, επειδή οι βουλευτές δεν θα εξαρτώνται από τον αρχηγό ή το κόμμα για να τρέξουν στις εκλογές θα έχουν και τους δύο γραμμένους...

- Μην το πεις, του λέω, αλλά δεν πρόλαβα...

- Στα παλαιά τους υποδήματα (στην έφερα ε; μου λέει) ως εκ τούτου θα ψηφίζουν κατά συνείδηση όπως επιτάσσει το Σύνταγμα και όχι όπως θέλει ο αρχηγός. Θυμάσαι, για παράδειγμα, εκείνο το περίφημο «ναι σε όλα»; Δεύτερον και σημαντικότερο, η Βουλή θα νομοθετεί ως ορίζει το Σύνταγμα και όχι η κυβέρνηση όπως γίνεται στην πράξη σήμερα. Με άλλα λόγια θα έχετε μία φανταστική, μία υπέροχη Δημοκρατία.

- Νομίζεις ότι αυτό θα μπορεί να γίνει σε εμάς;

- Βέβαια όχι. Έλληνες μπορεί να είστε αλλά έξυπνοι σαν και εμάς δεν είστε, μου είπε ο πρόγονός μου και την κοπάνησε αφήνοντάς με, με τη γλύκα της ιδέας.